ทดลองอ่าน ทั่นฮวาในดวงใจ บทที่สอง

นางรู้ว่าตัวเองนิสัยไม่ดีนัก แต่ก็ยังไม่ถึงขนาดคิดจะให้เขาตาย นางเป็นอุปสรรคต่อแผนการเพื่อชาติบ้านเมืองของเขาตรงไหนกันนี่!

อยากให้นางตายไม่ง่ายนักหรอก ถานอู่ฟูกะพริบตาช้าๆ สองครั้ง เพียงเท่านี้น้ำตาก็คลอหน่วย

“พี่ใหญ่ ให้พวกมันฆ่าข้าเถิด ท่านจะได้จับกุมพวกมันได้โดยไม่ต้องพะวักพะวน! ท่านอยากจับจอมโจรนี่ให้ชนชั้นสูงในเมืองหลวงเพื่อสร้างผลงานอยู่แล้วไม่ใช่หรือ แบบนี้ท่านจะได้เลื่อนตำแหน่ง ร่ำรวยทรัพย์สิน ให้ข้าตายไปเสียเถิด…” พูดจบนางก็จับคมกระบี่กดลงบนลำคอตัวเอง

เด็กหนุ่มชุดดำรีบจับด้ามกระบี่แน่นด้วยความตกใจ

น้ำตานางไหลทะลักลงมาเป็นสาย ใบหน้าเนียนขาวซีดอ่อนแรง เนี่ยชังหมิงทนมองต่อไปไม่ไหว จึงเบนสายตาไปทางอื่น แล้วเห็นคนหามเกี้ยวยืนอยู่ข้างหลังเข้าพอดี

หากไม่มีคนอื่นอยู่ด้วย เขาก็สามารถไม่แยแสตัวประกัน ประมือกับเด็กหนุ่มชุดดำได้เต็มที่ ยิ่งพลาดพลั้งฆ่านางตายเลยได้ยิ่งดี จะได้ตัดไฟแต่ต้นลม

เขาไม่ได้อยากฆ่าผู้บริสุทธิ์ แต่เสียงในหัวดังชัดขึ้นทุกทีว่านางต้องตายไปเสีย

ปล่อยนางเอาไว้ ต่อไปมีแต่จะเป็นภัยกับเขา ทำตัวเขาเดือดร้อนยังไม่เท่าไร แต่เขาตั้งปณิธานทั้งชีวิตไว้ที่ราชสำนัก มีเรื่องอีกมากมายที่ยังทำไม่สำเร็จ ถ้าต้องมาจบสิ้นเพราะนาง ปวงประชาก็จะเดือดร้อน!

น้ำตานางเป็นน้ำตาจอมปลอม ใช่ว่าเขาไม่เคยเห็นเสียเมื่อไร

ตอนที่หันกลับมามองหน้ากันตรงๆ ถานอู่ฟูเห็นความเหี้ยมเกรียมฉายวาบขึ้นในดวงตาเขาแวบหนึ่ง

“ผู้คนมักกล่าวว่าขุนนางสัตย์ซื่อไม่ใช่ขุนนางที่ดี คนธรรมดาทั่วไปเป็นขุนนางที่ดีไม่ได้ พูดได้ไม่ผิดความจริงเลยแม้แต่นิดเดียว” นางพูดกับตัวเอง แล้วเอ่ยขึ้นเบาๆ “น้องชาย ยังไม่รีบจับตัวข้าไปอีก แยกกันไปคนละทาง ใครวรยุทธ์สูงกว่าให้คุมตัวข้า ส่วนอีกคนก็หนีไปเสีย”

“เหตุใดพวกเราต้องหนีด้วย…”

“พวกเจ้าดูไม่ออกหรือไรว่าเขามีความแค้นกับข้า คิดจะฉวยโอกาสนี้กำจัดข้าแบบถอนรากถอนโคน แล้วโยนความผิดให้พวกเจ้า ส่วนตัวเองก็ไปเอาความดีความชอบกับเชื้อพระวงศ์และชนชั้นสูง เติบโตในหน้าที่การงานต่อไป!”

เนี่ยชังหมิงก้าวมาข้างหน้าด้วยรอยยิ้มประหลาดกว่าเดิม

เด็กหนุ่มชุดดำสองคนหันไปสบตากัน ต่างรู้ว่าวรยุทธ์ของตนสู้ฝ่ายตรงข้ามไม่ได้ อยู่ที่นี่ต่อก็มีแต่ต้องเอาชีวิตเข้าแลก ทันใดนั้นเด็กหนุ่มคนหนึ่งก็อุ้มถานอู่ฟูกระโดดขึ้นหลังคา ส่วนอีกคนหนีไปทางทิศตะวันออกคนเดียว

“อย่าไป!” เนี่ยชังหมิงตะโกน แล้วกระโดดขึ้นหลังคาตามไปอย่างไม่ลังเล ทว่าบนนั้นไม่มีใครแล้ว “วิชาตัวเบาล้ำเลิศนัก!”

ทั้งที่วรยุทธ์อยู่ในระดับธรรมดา แต่วิชาตัวเบากลับยอดเยี่ยมอย่างยิ่ง

นางถูกจับตัวไปอย่างนี้ ก็…ต้องตายสถานเดียวกระมัง

เขาไม่เคยมีความคิดจะฆ่านางให้ตายเองกับมือ แค่อยากฉวยโอกาสนี้ยืมมีดฆ่าคนเท่านั้น คำว่า ‘ละอาย’ ไม่เคยผ่านเข้ามาในหัว เพราะในความคิดของเขา ทุกคนที่เขาฆ่าล้วนจำเป็นต้องตาย

จุดที่ทั้งคู่ลับตัวไปอยู่บริเวณเดียวกับโรงเตี๊ยมจุ้ยเซียนพอดี…ความคิดหนึ่งแล่นวาบเข้ามาในสมอง

“ท่านผู้บัญชาการเนี่ย!” คนหามเกี้ยวร้องเรียก

เนี่ยชังหมิงหลับตาลง เมื่อก้มหน้าลงไปมองคนเรียก ดวงตาของเขาฉายแววเจ็บปวด

“รีบไปตามกองทหารมาเดี๋ยวนี้ อย่าทำให้ชาวบ้านแตกตื่นล่ะ แล้วยังไม่ต้องรายงานเบื้องบน ไม่เช่นนั้นเจ้ากับข้าไม่พ้นผิดแน่ ข้าจะรีบตามไปเดี๋ยวนี้ ไม่แน่ว่าอาจพอมีหวัง”

คนหามเกี้ยวรับคำสั่ง แล้วหายไปจากตรอกเล็กทันที

ดึกขึ้นทุกทีแล้ว บางทีตอนฟ้าสาง มือของเขาอาจเปื้อนเลือดคนเพิ่มอีกหนึ่งชีวิต หากเขายืมมีดฆ่าคนสำเร็จ

ชั่วชีวิตเขาไม่มีวันเสียใจที่ใช้วิธีเช่นนี้ เพียงแต่สะท้อนใจว่าในบรรดาพี่ๆ น้องๆ ทั้งหมด เขาดูสูงส่งมีเกียรติ แต่แท้ที่จริงกลับโสมมกว่าใครเพื่อน

“เส้นทางนี้ข้าเป็นคนเลือกเอง โทษใครไม่ได้ทั้งนั้น”

(ติดตามตอนต่อไปวันที่ 14 ส.ค. 62)