ทดลองอ่าน ยอดหญิงเทพสมุนไพร เล่ม 3 ตอนที่ 1

จือชุนมองเซียวจวิ้นที่ขี่ม้าตัวสูงใหญ่นอกหน้าต่าง แขนเสื้อปลิวพลิ้ว ท่าทางสง่างาม ซึ่งแตกต่างกับเขาในยามปกติที่มักเย็นชา ยามนี้เขาดูสุภาพอ่อนโยนราวกับเป็นคนละคน จือชุนอดรู้สึกภูมิใจแทนสะใภ้รองของตนไม่ได้ นางเอ่ยว่า “สะใภ้รองดูสิเจ้าคะ เวลาคุณชายรองขี่ม้าดูสง่างามน่าเกรงขามจริงๆ คุณชายรองงานยุ่งขนาดนี้ แต่ก็ยังพาสะใภ้รองออกมาข้างนอก ความจริงคุณชายรอง…”

ยังพูดไม่จบ สายตาเหมือนจะกินคนของจือชิวก็ทำเอาจือชุนหวาดกลัวจนกลืนคำพูดที่เหลือกลับลงไป เห็นจือชุนไม่พูดแล้ว จือชิวจึงถลึงตาใส่นางอย่างดุดัน “เจ้านี่นะ กินถั่วร้อยเม็ดก็ไม่รู้สึกถึงกลิ่นเหม็น ยังมีหน้ามาพูดว่าคุณชายรองงานยุ่ง แต่ก็ยังพาสะใภ้รองออกมาอีก เจ้าไม่ได้ยินที่คุณชายรองพูดหรือ เขารับคำสั่งจากเหล่าไท่จวิน เหล่าไท่จวินเป็นคนสั่งด้วยตนเอง คุณชายรองป่วยและแต่งงานเสริมมงคลกับสะใภ้รองจนหายดีแล้ว จึงต้องมาขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์ คุณชายรองจำเป็นต้องพาสะใภ้รองมาจุดธูปที่นี่ เจ้าไม่เห็นใบหน้าภูเขาน้ำแข็งของคุณชายรองรึ ท่าทางไม่เต็มอกเต็มใจแม้แต่น้อย ตลอดทางไม่ได้หันกลับมามองพวกเราเลยสักแวบเดียว”

จือชุนเหลือบมองจือชิวอย่างประหลาดใจแวบหนึ่ง นางก็แอบสังเกตคุณชายรองเงียบๆ อยู่เหมือนกันหรือ!

เห็นจือชุนมองตน จือชิวจึงโพล่งออกไป “มองอะไรของเจ้ากัน ข้าสังเกตการณ์ศัตรูอยู่ต่างหาก!”

จือชุนมองจือชิวอย่างขุ่นใจ นางไม่ชอบอีกฝ่ายเอาเสียเลย นางคิดว่าจือชิวร้ายกาจและมีอคติมากเกินไป ทั้งไม่ยอมรับฟังความเห็นที่แตกต่าง จนใจที่มักเถียงเอาชนะอีกฝ่ายไม่ได้ แค่ระดับเสียงของนางก็ด้อยกว่าแล้ว แน่นอนว่าท่าทีของนางย่อมข่มอีกฝ่ายไม่ได้แน่

ผลลัพธ์ของการทะเลาะโต้เถียงกันทุกวันของสองคน ส่วนใหญ่ล้วนเป็นจือชุนที่ยอมแพ้ก่อน ทว่าแม้จะพ่ายแพ้ทุกครั้ง นางก็ไม่ท้อ ขอเพียงสะใภ้รองไม่โมโห นางก็มีความกล้าพอที่จะทะเลาะกับจือชิวต่อไป เห็นสะใภ้รองยังคงไม่พูดจา สุดท้ายนางก็ยังไม่ยอมแพ้ เงียบอยู่นานก่อนจะเถียงอย่างอดไม่ได้ “ไม่ได้ยินพี่หงจูบอกหรือไร ในเมืองผิงหยางคุณชายรองได้ฉายาว่าพญายมหน้าเย็น หงจูปรนนิบัติคุณชายรองมาหลายปี น้อยครั้งที่จะเห็นเขายิ้ม คุณชายรองมักมีสีหน้าเย็นชาอยู่เสมอ เพียงแต่กับพวกเราบึ้งตึงยิ่งกว่าปกติเท่านั้น เจ้าไม่เห็นหรือว่าเมื่อวานหลังจากเชิญหมอมาแล้ว คุณชายรองก็ให้เซียวซย่าไปซื้อยาที่ร้านยาอี๋ชุนทันที เจ้าเป็นคนเอากลับมาเองด้วยซ้ำ ดูก็รู้ว่าคุณชายรองห่วงใยอาการป่วยของสะใภ้รองเพียงใด น่าเสียดายที่สะใภ้รองไม่ยอมกิน”

ฟังคำพูดนี้แล้ว พอคิดว่ายาที่ปรุงขึ้นในสวนด้านหลังของเรือนปีกตะวันออกและส่งออกไปขายกลับถูกเซียวจวิ้นซื้อกลับมาราวกับเป็นของล้ำค่านำมาให้นางกิน หลี่เมิ่งซีกับจือชิวต่างก็อดขำพรืดไม่ได้ ได้ยินหงจูบอกว่าคุณชายรองสั่งให้เซียวซย่าหาวิธีซื้อลูกกลอนหยั่งเซิงให้ได้มากกว่านี้ด้วย น่าเสียดายที่หลี่ตู้ได้รับแรงกดดันจากจือชิวมากเกินไป ให้เงินเท่าไรก็ไม่ยอมทำการค้ากับคุณชายรองสกุลเซียว

หลี่เมิ่งซีกับจือชิวคิดถึงเรื่องพวกนี้แล้วก็กลั้นหัวเราะไม่อยู่ เป็นดังคำกล่าวนี้จริงๆ เงินของสามีภรรยา มือซ้ายจ่ายออก มือขวารับเข้า เพียงแต่พวกเขาสามีภรรยาออกจะแปลกประหลาดเป็นพิเศษ

ด้วยเหตุนี้ พวกนางนายบ่าวจึงรู้ว่าเซียวจวิ้นใส่ใจร้านยาอี๋ชุนมาก ขั้นตอนการนำยาเข้ามาและส่งออกไปจึงต้องระมัดระวังยิ่งขึ้น เกรงว่าเซียวจวิ้นจะพบเบาะแสอะไรเข้าเสียก่อน แล้วคลำตามเถาวัลย์มาหาผลแตงก่อนจะพบว่าร้านยาอี๋ชุนนี้เป็นของนาง จากนั้นคงทำลายทิ้งไม่เหลือ

จือชุนเห็นหลี่เมิ่งซีหัวเราะจึงเกิดความกล้า ยืดอกแล้วพูดต่อ “ผ่านมานานขนาดนี้แล้ว ทุกครั้งคุณชายรองล้วนเป็นสายฟ้าที่ฟาดดัง ทว่าเม็ดฝนกลับเล็กนิดเดียว ไม่ได้ทำอะไรสะใภ้รองจริงๆ เลยนะเจ้าคะ บ่าวยังรู้สึกว่าความจริงแล้วคุณชายรองแม้จะมีใบหน้าเย็นชาเพียงใด ทว่าหัวใจกลับอบอุ่น…”

“หุบปาก! เจ้าคิดจะให้คุณชายรองทำอะไรสะใภ้รองเล่า แต่งงานกันมาตั้งนาน เจ้าเคยเห็นเขานึกถึงสะใภ้รองตอนไหนบ้างหรือ ครั้งก่อนที่สะใภ้รองกระอักเลือด พวกเขาทั้งครอบครัวไม่มีใครก้าวออกมาเลยสักคน มิใช่สาวใช้อย่างพวกเราที่คอยล้อมหน้าล้อมหลังหรือ บ้านนี้ไม่มีคนดีเลยสักคน แค่ยากระจอกๆ ไม่กี่เม็ดนี้ก็ซื้อใจเจ้าได้แล้วหรือนี่ ลูกกลอนพวกนั้นเป็นของพวกเราเอง ใครจะอยากได้เล่า วันใดเขาหย่าสะใภ้รองขึ้นมาจริงๆ เจ้าถึงจะสงบเสงี่ยมกระมัง!” จือชิวเห็นคนชมคุณชายรองเป็นไม่ได้ จือชุนเพิ่งจะเปิดปากก็ถูกนางสวนกลับฉอดๆ ทั้งยังกางเล็บถลึงตาใส่จือชุนราวไก่ชน ด้วยนางโมโหแล้วจริงๆ

นี่มิใช่เรื่องเล็ก ทว่าเป็นเรื่องใหญ่ที่เกี่ยวพันถึงแหล่งทำมาหากิน คุณชายรองไม่ชอบสะใภ้รอง ตั้งแต่นางถูกซื้อเข้ามาในคฤหาสน์ก็ไม่เคยเห็นคุณชายรองเข้าห้องของสะใภ้รองเลยสักครั้ง แม้คุณชายรองจะเป็นคนดี แต่มิใช่คู่ครองที่ดีของสะใภ้รองเลย

จะให้เขาเข้าใกล้สะใภ้รองในรัศมีสามเชียะ ไม่ได้เด็ดขาด จิตใจของจือชุนไม่แข็งแกร่งเช่นนี้ ช้าเร็วต้องถูกคุณชายรองซื้อใจไปแน่ ควรกำราบนางไว้แต่เนิ่นๆ หาไม่แล้วไม่แน่วันใดอาจถูกคุณชายรองหลอกลวง ขายนางกับสะใภ้รองไปพร้อมกัน

จือชุนเห็นจือชิวถลึงตาใส่ตนใบหน้าก็แดงก่ำ ใจรู้ว่าครั้งนี้ยั่วโทสะจือชิวเข้าแล้วจริงๆ นางจึงก้มหน้าอย่างประหม่า นานครู่ใหญ่เห็นจือชิวไม่พูดจาจึงบ่นเสียงค่อย “ก็ไม่มีอะไรสักหน่อย ข้าแค่พูดเท่านั้นเอง ไยต้องทำท่าเหมือนจะกินคนด้วย!”

“เจ้าว่าอะไรนะ ลองพูดใหม่อีกครั้งซิ!” จือชิวเห็นจือชุนยังไม่ถอดใจจึงถือโอกาสนี้เท้าสะเอวคาดคั้น ครั้งนี้จือชุนจึงเป็นใบ้ไปโดยสิ้นเชิง

“พูดให้น้อยลงหน่อยเถอะ ระวังคนข้างนอกจะได้ยินเข้า” หลี่เมิ่งซีเห็นทั้งสองเถียงกันหน้าแดงหูแดง ใจรู้ว่าไม่อาจเงียบต่อไปได้อีก ได้ยินว่าผู้ฝึกยุทธ์ประสาทการได้ยินจะดีเยี่ยม เมื่อครู่จือชิวพูดเรื่องยา นางกลัวจริงๆ ว่าเซียวจวิ้นจะได้ยินเข้าจึงรีบห้ามปรามทั้งสอง

จือชิวเห็นหลี่เมิ่งซีเอ่ยปากขึ้นมาแล้ว นางจึงไม่มีท่าทีดุดันเฉกเช่นเมื่อครู่นี้อีก เพียงนั่งสำรวมอยู่ด้านข้างโดยไม่พูดไม่จา จือชุนฟังคำพูดของหลี่เมิ่งซีแล้วก็เงยหน้าขึ้น ก่อนจะย่นจมูกและเบ้ปากให้จือชิว เมื่ออีกฝ่ายเห็นก็เหยียดตัวเท้าสะเอว ถลึงตาใส่นางอย่างดุดันราวไก่ชนอีกครั้ง