ทดลองอ่านนิยาย โฉมสะคราญล่มเมือง เล่ม 1 บทที่ 7-บทที่ 8

ทหารพูดต่อไป “ตามที่คนที่อยู่ตรงนั้นเล่ามา หญิงคนนั้นงดงามราวนางสวรรค์ ไม่ด้อยไปกว่าอิ๋งกุ้ยเฟยเลย” เริ่มแรกทหารยังคิดว่านี่เป็นแผนการหนึ่งของอัครเสนาบดี ภายหลังดูเหมือนจะไม่ใช่ เขาพูดจบก็เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย แต่กลับเห็นอัครเสนาบดีที่อบอุ่นราวสายลมในฤดูใบไม้ผลิมีสีหน้าเปลี่ยนไป

“หญิงคนนั้นมีหน้าตาอย่างไร! มีลักษณะพิเศษอย่างไร!” น้ำเสียงของโหลวเช่อแฝงความตระหนก ลางสังหรณ์พุ่งขึ้นมาในใจของเขาแล้ว

ทหารลอบคิดในใจ งามราวนางสวรรค์ยังไม่ใช่ลักษณะพิเศษอีกหรือ

น่าเสียดายคำพูดนี้ไม่อาจพูดออกไปได้ เมื่อตั้งใจคิดสักครู่ ทหารจึงตอบว่า “บนหัวของหญิงคนนั้นผูกผ้ารัดผมสีเงินไว้เส้นหนึ่ง”

โหลวเช่อตื่นตกใจในทันที หัวใจรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาโดยพลัน ผ่านไปไม่นานจึงเอ่ยถามขึ้น “นางเป็นอย่างไร ได้รับบาดเจ็บหรือไม่” น้ำเสียงของเขายามนี้ขาดความสงบนิ่งเหมือนที่เคย ถึงขั้นสั่นเครืออีกด้วย

ทหารตกใจมาก ไม่เคยเห็นอัครเสนาบดีมีท่าทางเช่นนี้มาก่อน เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ทำได้เพียงพูดความจริง “ชายหญิงคู่นั้นตกหน้าผาไปแล้วขอรับ” คำว่า ‘ไม่รู้เป็นตาย’ สี่คำนี้ถูกเขากัดฟันกลืนลงท้องไป เป็นทหารมาหลายปี รู้จักการสังเกตคำพูดดูสีหน้าดี เห็นสีหน้าของอัครเสนาบดีแย่ขึ้นทุกที หากพูดต่อไป เกรงว่าคนที่ไม่รู้เป็นตายอาจจะเปลี่ยนเป็นตนเองก็ได้

โหลวเช่อหัวใจเจ็บปวดขึ้นทุกขณะ ความร้อนรนที่ไร้ชื่อปกคลุมตัวเขา ชั่วอึดใจนั้นเขาถึงขั้นไม่รู้ว่าควรจะทำเช่นไรต่อไป ก่อนเขาจะลุกขึ้นแล้วพูดเสียงดังว่า “ไปเนินเฟิ่งซี! ทุกคนไปที่เนินเฟิ่งซี หาหญิงสาวที่ตกลงไปในหุบเขาให้เจอให้ได้ ต้องพานางกลับมาหาข้าโดยไม่บาดเจ็บแม้แต่น้อย” พูดจบเขาก็ก้าวยาวออกไปข้างนอก สีหน้าเต็มไปด้วยความกลัดกลุ้ม เดินไปพลางสั่งการเสียงดัง “เตรียมม้าทันที!”

ทหารงุนงง แต่ก็รีบเข้าไปสอบถาม “เรื่องพวกกบฏล่ะขอรับ”

โหลวเช่อหันไปถลึงตาใส่ทหารอย่างเย็นชา น้ำเสียงของเขาราวกับจับตัวเป็นน้ำแข็ง “หาตัวกุยหวั่นให้เจอก่อน” ฝีเท้าก้าวไปข้างหน้าไม่หยุด คิดถึงกุยหวั่นถูกพวกกบฏล้อมโจมตีจนตกลงไปในหน้าผาแล้ว เขาก็เหมือนมีไฟโกรธแผดเผาขึ้นในทรวงอก

เขาจะไม่ปล่อยคนพวกนั้นไปแน่นอน

โหลวเช่อพูดเสริมกับทหารต่อไปด้วยน้ำเสียงที่ไม่ลดความเย็นเยือกลง “ฆ่ากบฏพวกนั้นให้หมด!”