ทดลองอ่านนิยาย โฉมสะคราญล่มเมือง เล่ม 1 บทที่ 7-บทที่ 8

ความเจ็บปวดราวถูกเข็มทิ่มแทงส่งผ่านจากแขนขาขึ้นมาถึงสมอง กุยหวั่นค่อยๆ ลืมตาขึ้น ภาพของฤดูใบไม้ผลิปรากฏแก่สายตานาง สีเขียวอ่อนๆ ที่มาพร้อมกับกลิ่นของธรรมชาติที่สดชื่น…ที่นี่คือหุบเขาหรือ กุยหวั่นสงสัย ก่อนจะมองไปรอบด้านเพื่อหาร่างของหลินรุ่ยเอิน

หลังจากหันซ้ายหันขวาสายตามองไปรอบข้างอยู่หลายรอบ แต่ก็ยังคงไม่เห็นหลินรุ่ยเอิน กุยหวั่นรู้สึกร้อนใจขึ้นมาทันที นางใช้มือข้างหนึ่งพยุงตัวขึ้น แต่กลับรู้สึกวิงเวียนหน้ามืด มือเท้าอ่อนแรง ไม่สามารถลุกยืนได้ นางทำได้เพียงนั่งพิงอยู่บนก้อนหิน ค่อยๆ ปรับลมหายใจแล้วหลับตาลง สะกดความว้าวุ่นใจของตนเอง

“เจ้าฟื้นแล้วหรือ” น้ำเสียงเย็นชาแฝงความเป็นห่วงบางๆ ที่ไม่อาจสังเกตได้ลอยเข้ามาในหูของกุยหวั่น

นางเอียงศีรษะไปมองก็เห็นหลินรุ่ยเอินเดินเข้ามาช้าๆ ตอนที่เห็นใบหน้าของอีกฝ่ายได้ชัดเจน แม้ว่าตอนนี้สถานการณ์ร้ายดียากจะคาดเดาเช่นไร แต่กุยหวั่นก็ยังคงอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา เสื้อผ้าบนร่างเขาคงเป็นเพราะกลิ้งลงมาจากเนินเขาจึงขาดไม่เป็นชิ้นดี ท่านแม่ทัพที่ปกติจะเย็นชาเย่อหยิ่งสวมใส่เสื้อผ้าเช่นนี้ ดูประหลาดและดูตกอับอย่างพูดไม่ออก

สังเกตเห็นหลินรุ่ยเอินมีสีหน้าแปลกไป กุยหวั่นจึงหุบยิ้มแล้วจ้องมองหน้าเขา ใบหน้านั้นมีท่าทางลำบากใจปรากฏออกมาให้เห็นบางๆ

หลินรุ่ยเอินเอาเนื้อม้าที่เพิ่งหั่นมาวางไว้บนหินใหญ่ก้อนหนึ่ง ส่วนตนเองก็นั่งลงข้างกายกุยหวั่น หันหน้ามองกุยหวั่นแล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “เจ้านอนไปวันหนึ่งแล้ว ข้าเดินดูรอบข้างนี้แล้วรอบหนึ่ง…” เขาหยุดพูดลงทันใด แล้วขมวดคิ้วราวกับไม่รู้ว่าจะพูดออกมาอย่างไรดี “สภาพการณ์ในตอนนี้…พวกเราปีนขึ้นไปไม่ได้”

ได้ยินดังนั้นกุยหวั่นก็มีสีหน้าเศร้าสลดลงทันใดก่อนนึกขึ้นได้ว่าเมื่อครู่ตนเองลุกยืนไม่ไหว นางก็ยิ่งใจสั่น ถามขึ้นว่า “ทำไมเมื่อครู่ข้าจึงยืนไม่ไหว ตอนที่กลิ้งลงหุบเขามาได้รับบาดเจ็บหรือ” คิดถึงตรงนี้ ต่อให้นางเป็นคนไม่คิดมากอย่างไรก็ยิ้มไม่ออกอีกแล้วจริงๆ

หลินรุ่ยเอินรู้ดีว่านางคิดอะไรอยู่ จึงฉีกยิ้มปลอบใจ มุมปากโค้งขึ้นเป็นเส้นบางๆ ใบหน้าแข็งกระด้างนั้นมีความอ่อนโยนเพิ่มขึ้นหลายส่วนในทันที “ไม่ต้องกังวล เจ้าบาดเจ็บเล็กน้อยตอนที่กลิ้งตกจากหุบเขา กอปรกับนอนมาหนึ่งวัน เลือดลมจึงเดินไม่สะดวก รออีกครู่ก็หายดีแล้ว”

น้ำเสียงของเขามีพลังที่ทำให้คนเชื่อถือ กุยหวั่นบีบนวดแขนแล้วค่อยๆ ลุกนั่ง ปรากฏว่าดีขึ้นกว่าเมื่อครู่จริงๆ กำลังกายกลับคืนมาไม่น้อย นางสงบใจลงแล้วเงยหน้าขึ้นมองหลินรุ่ยเอิน เขากำลังสุมกองฟืน เหมือนคิดจะย่างเนื้อม้า

ทันใดนั้นกุยหวั่นก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป ก่อนเอ่ยถามขึ้นเสียงดังด้วยความประหลาดใจ “ทำไมท่านไม่ใช้มือซ้าย”

หลินรุ่ยเอินกำลังใช้มือขวาเพียงข้างเดียวสุมกองฟืน เมื่อได้ยินคำพูดของกุยหวั่นก็ไม่ได้หยุดมือลง เพียงตอบกลับอย่างสงบนิ่งว่า “ตอนกลิ้งตกลงมาได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย” น้ำเสียงของเขายังคงราบเรียบเป็นปกติ