ทดลองอ่านนิยาย โฉมสะคราญล่มเมือง เล่ม 1 บทที่ 7-บทที่ 8

เกือบจะถูกเขาโกหกเสียแล้ว กุยหวั่นลอบนึกในใจ หากนางไม่เห็นคราบเลือดสีแดงเข้มรางๆ ตรงแขนเสื้อด้านซ้ายของเขา นางคงเชื่อว่านั่นเป็นเพียงการบาดเจ็บเพียงเล็กน้อย นึกถึงตอนที่ตกลงมา เป็นเขาที่กอดนางไว้แน่น ความละอายใจก็พุ่งขึ้นมาในอก ตอนนี้นางเข้าใจถึงสาเหตุที่พวกนางไม่อาจปีนขึ้นหน้าผาไปได้แล้ว

หลินรุ่ยเอินเห็นว่ากุยหวั่นไม่ได้พูดอะไรอีก จึงตั้งใจสุมกองฟืนเตรียมจะย่างเนื้อม้ากิน เดิมทีนี่เป็นม้าศึกคู่กายเขาตอนลงสนามรบ บัดนี้กลับถูกเอามาเป็นอาหารเติมท้อง…เขากำลังครุ่นคิด แต่พอหันหน้ามาก็ประสานเข้ากับสายตาแฝงความเป็นห่วงของกุยหวั่น หลินรุ่ยเอินตกใจเล็กน้อย เขาใช้สมาธิคิดเกินไป จึงไม่ได้สังเกตเห็นว่านางเข้ามาใกล้ ขณะที่กำลังสงสัย มืองดงามที่สุดที่เขาเคยเห็นมาคู่หนึ่งก็สัมผัสเบาๆ ที่มือซ้ายของเขา เขาอยากจะเบี่ยงหลบ แต่ไม่รู้ด้วยเหตุใด สุดท้ายเขายังคงนิ่งไม่ขยับ ปล่อยให้นางพลิกเปิดแขนเสื้อด้านซ้ายของเขาออกดู

หลังจากพลิกเปิดแขนเสื้อของหลินรุ่ยเอินออกแล้ว กุยหวั่นก็ขมวดคิ้วแน่นยิ่งขึ้น แขนซ้ายของเขาจากท้องแขนถึงข้อศอกถูกครูดเป็นแผลยาวน่ากลัว บาดแผลส่วนที่ลึกที่สุดแทบจะมองเห็นกระดูก บนแผลทายาไว้บางๆ เลือดหยุดไหลแล้ว แต่ความน่ากลัวของบาดแผลยังคงทำให้นางตกใจ กุยหวั่นคิดว่าบาดแผลนี้นางต้องรับผิดชอบครึ่งหนึ่ง

กุยหวั่นเงยหน้าขึ้น เผยรอยยิ้มแล้วถามเสียงเบาว่า “บาดแผลนี้จะหายดีหรือไม่”

ได้ยินความเป็นห่วงและโทษตนเองอย่างจริงใจในคำพูดและน้ำเสียงของนาง หลินรุ่ยเอินก็ดึงแขนเสื้อลงปิดบังบาดแผลน่าเกลียดนั้นเอาไว้ แล้วพูดตอบเสียงเบา “กระดูกต่อเข้าที่แล้ว ไม่มีอะไรหนักหนา กลับไปพักผ่อนสองวันก็พอ”

กุยหวั่นเบิกตาโต มองหน้าเขาอย่างไม่อยากเชื่อ กระดูกหักแล้วเขายังพูดออกมาง่ายๆ เช่นนี้ได้อีก นางนิ่งเงียบลงครู่หนึ่ง แล้วเดินไปที่ข้างกองฟืน ก่อนจะดึงท่อนไม้เรียบๆ ออกมาสองท่อน นำมาทาบไว้บนแขนซ้ายของเขาภายใต้แววตาตื่นตกใจของหลินรุ่ยเอิน หลินรุ่ยเอินเข้าใจทันทีว่านางทำเช่นนี้เพราะอยากจะยึดแขนซ้ายของเขาเอาไว้ เพื่อป้องกันไม่ให้กระดูกเคลื่อน หัวใจเขากระตุกเล็กน้อย ไออุ่นค่อยๆ ไหลออกมากระจายไปทั่วร่างในพริบตา

เมื่อกุยหวั่นเห็นว่าไม่มีแถบผ้าที่สามารถผูกท่อนฟืนไว้ได้เลยก็ให้รู้สึกลำบากใจ เสื้อของแม่ทัพหลินก็ขาดมากแล้ว ไม่สามารถฉีกออกมาเพิ่มได้อีก แต่นางเป็นหญิง ฉีกเสื้อตนเองออกมาก็ไม่เหมาะ…เมื่อคิดแล้วนางจึงยื่นมือไปดึงแถบผ้าไหมสีเงินของตนเองที่ผูกติดผมไว้ตลอดออกมา

แสงสีเงินนวลแวบผ่าน ผมดำขลับราวแพรไหมสยายลงมาในทันที หลินรุ่ยเอินรู้สึกว่าหัวใจของตนเองก็ไหลร่วงตามไปด้วย ราวกับอยู่ในห้วงฝัน เขายื่นมือขวาที่ยังสามารถขยับได้ไปรวบเส้นผมที่สยายนั้นขึ้นมาเบาๆ ทันใดนั้น เพราะแขนซ้ายถูกแรงบีบจากท่อนฟืนจึงรู้สึกเจ็บปวด เขาตกใจ รีบคลายมือขวาออกทันที หัวใจก็เต้นเร็วขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้

กุยหวั่นไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติของเขา พอผูกผ้าเสร็จก็เผยรอยยิ้มสบายใจออกมา เมื่อปัดเส้นผมขึ้น หางตาก็เหลือบเห็นตรงที่ไม่ไกลออกไปมีสระน้ำเล็กๆ สระหนึ่งก็รู้สึกดีใจ นางรีบเดินไปที่นั่น หลินรุ่ยเอินเห็นดังนั้นก็ไม่เข้าใจอย่างมาก คิดได้เพียงว่านางร่างกายอ่อนแอ กำลังจะตะโกนบอกให้นางระวังตัวก็เห็นนางนั่งคุกเข่าลงข้างสระน้ำ มองไปบนผิวน้ำแล้วสางผมล้างหน้าล้างตา หลินรุ่ยเอินนิ่งอึ้งไป แต่ก็อดไม่ได้ที่จะคลี่ยิ้มบางออกมา