ทดลองอ่านนิยาย โฉมสะคราญล่มเมือง เล่ม 1 บทที่ 7-บทที่ 8

กุยหวั่นหันหน้ามา นางจ้องหน้าโหลวเช่อนิ่ง แล้วพูดขึ้นด้วยเสียงราบเรียบ “ท่านเดาได้แล้วไม่ใช่หรือ ฮองเฮาก็คือคนที่ข้าจะคืนความรักให้”

ภายในกระโจมเงียบลงทันที โหลวเช่อไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรเช่นกัน ทำได้เพียงมองหน้ากุยหวั่น บนใบหน้าแสดงท่าทางใช้ความคิดหนัก

กุยหวั่นฉีกยิ้ม ยื่นมือรวบปอยผมของตนเองไปทัดไว้หลังใบหูแล้วแกล้งถามอย่างผ่อนคลาย “ใต้เท้าสามี ท่านว่า…ข้าควรทำอย่างไร”

โหลวเช่อมองนางนิ่ง ลางสังหรณ์ไม่ดีบางอย่างพุ่งขึ้นมา ทำให้เขารู้สึกรำคาญใจ ถึงขนาดพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ

“ข้าจะทำอย่างไรดี…” กุยหวั่นพูดด้วยรอยยิ้ม แต่แววตากลับปรากฏความเศร้าสลด “ข้าจะปกป้องฮองเฮา ท่านจะปกป้องอิ๋งกุ้ยเฟย จุดยืนของเราต่างกันเช่นนี้ บางทีต่อไปหลังจากนี้เราคงต้องเริ่มเป็นศัตรูกันแล้ว…”

“ไม่หรอก” โหลวเช่อพูดตัดบทการคาดเดาของนาง เขาพูดอย่างเคร่งเครียดขึ้นว่า “นี่ไม่ใช่ปัญหาระหว่างพวกเรา” ความรำคาญใจมีเข้ามาเป็นระลอก โหลวเช่อไม่เคยคิดเลยว่าคำว่า ‘เป็นศัตรู’ จะออกมาจากปากของนาง สิ่งนี้ทำให้หัวใจของเขาหนักอึ้งไปในทันที

“กุยหวั่น คนที่หาเรื่องฮองเฮาไม่ใช่ข้า แต่เป็นฮ่องเต้ผู้ปกครองใต้หล้า เจ้าเข้าใจหรือไม่” โหลวเช่อพูดอธิบาย น้ำเสียงแฝงความว้าวุ่นใจที่ยากจะปิดบังไว้ได้

กุยหวั่นหัวเราะ ความลังเลใจปรากฏขึ้นมา นางพูดเสียงเบาว่า “ฮ่องเต้ที่ไม่มีอิ๋งกุ้ยเฟยจะทำเช่นนี้ได้หรือ”

โหลวเช่อไม่ตอบ คำตอบของคำถามนี้มันชัดเจนอยู่แล้ว ทำให้เขาไม่มีอะไรให้โต้เถียงได้อีกต่อไป

เวลาดำเนินไปเรื่อยๆ แต่ภายในกระโจมนี้กลับรู้สึกเหมือนเวลาถูกแช่แข็งเอาไว้ แรงกดดันที่ยากจะอธิบายแทบจะทำให้อากาศภายในกระโจมนั้นแข็งตัวได้

“กุยหวั่น…” โหลวเช่อเอ่ยปากขึ้นในที่สุด ทว่าแค่เพียงเรียกชื่อของนางเบาๆ เท่านั้น

ได้ยินดังนั้นกุยหวั่นก็ตัวสั่นน้อยๆ ใจของนางขมขื่นยิ่ง แต่ใบหน้ากลับยังคงมีรอยยิ้ม “ใต้เท้าสามีเคยรับปากข้าว่าจะทำให้ข้าทุกอย่างที่ต้องการ ข้าเชื่อคำของท่านมาตลอด แต่ว่า…ถ้าสิ่งที่ข้าต้องการขัดกับผลประโยชน์ของอิ๋งกุ้ยเฟยเล่า ใต้เท้าสามียังจะยืนอยู่ข้างข้าหรือไม่”

ทรวงอกอึดอัดจนแทบจะหายใจไม่ออก แม้แต่อากาศก็หนักอึ้งราวกับจะทับคนให้จมดิน โหลวเช่อไม่เอ่ยปากพูด สีหน้าเคร่งเครียด ดูไม่ออกถึงความคิดของเขา กุยหวั่นถอนหายใจเบาๆ รู้สึกเหนื่อยล้าเหลือเกิน เสียความรู้สึกและเสียใจ… ทันใดนั้นนางก็โผออกมาจากใต้ผ้าห่มขนแกะ แล้วยื่นมือมาโอบคอของโหลวเช่อเอาไว้ ภายใต้สายตาประหลาดใจของเขา นางเอียงหัวซบลงบนไหล่ของโหลวเช่อด้วยท่วงท่าอันงดงามและอ่อนช้อย เส้นผมงามสยายลงตรงแผ่นอกของโหลวเช่อ แต่ละเส้นแต่ละปอยล้วนนุ่มนวลชวนให้สัมผัส “สามี…”