ทดลองอ่านนิยาย บทเพลงกลางเมฆา เล่ม 1 บทที่ 1

จ้าวพั่วหนูตกใจหน้าถอดสี ทรุดตัวคุกเข่าลงกับพื้น “ไม่ได้! ไม่ได้เด็ดขาด! ท่านพ่อกับท่านแม่ของอวิ๋นเกอไม่มีทางเห็นด้วย!”

“ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่ท่านจะมาคุกเข่า ลุกขึ้นเถอะ” มุมปากของจ้าวหลิงยกขึ้นเล็กน้อย เหมือนยิ้มแต่ก็เหมือนไม่ยิ้ม “ท่านนึกเป็นกังวลแทนท่านพ่อท่านแม่ของนาง หรือนึกเป็นกังวลแทนข้ากัน ข้าเพียงแค่คิดอยากพบหน้าพวกเขาเท่านั้น ขอเพียงรั้งตัวอวิ๋นเกอไว้ได้ ต่อให้พ่อแม่ของนางเป็นเทพมังกรก็ย่อมต้องปรากฏตัว…”

อวิ๋นเกอกระโดดหย็องแหย็งมาแต่ไกล มีหลิงตังบรรทุกผ้าห่มเดินตามมาอยู่ข้างๆ “พี่หลิง น้ำมาแล้ว”

จ้าวหลิงโบกมือเป็นสัญญาณบอกจ้าวพั่วหนูให้ถอยออกไป

จ้าวพั่วหนูลุกขึ้นเดินจากไปสีหน้าเคร่งเครียด หากอวิ๋นเกอเป็นลูกของ ‘นาง’ จริง ตอนนั้น…ตกลงในเวลานั้นมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่

เขาไม่กล้าคิดต่อ แอบนึกตัดสินใจ ไม่ว่าจะเป็นตายเช่นไร เขาก็จะไม่มีทางให้อวิ๋นเกอถูกกักตัวไว้เป็นอันขาด

จ้าวหลิงห่มผ้าคลุมร่างพวกเขาสองคนไว้

หมาป่าหนึ่งตัว กับอูฐอีกหนึ่งนอนหมอบอยู่ด้านหลัง ส่วนนกอินทรีสองตัวก็นอนอยู่บนหลังอูฐ

ท้องฟ้ายามราตรีเหนือทุ่งหญ้าแลดูต่ำและเวิ้งว้าง ดวงดาวกระจัดกระจายอยู่เต็มไปหมด ผนวกกับการรวมตัวกันของกลุ่มที่ประกอบกันขึ้นอย่างแปลกประหลาดเช่นพวกเขาด้วยแล้ว ก็ยิ่งทำให้บรรยากาศดูงดงามเงียบสงบอย่างน่าอัศจรรย์

“พี่หลิง ท่านยังจะมาแดนตะวันตกอีกหรือไม่ จะไปไซ่เป่ย หรือจะออกทะเลหรือเปล่า ได้ยินว่าหนานเจียง เหมียวหลิ่งน่าเที่ยวมาก ข้ายังไม่เคยไป พวกเราไปเที่ยวที่นั่นด้วยกันได้”

“เกรงว่าคงจะไม่มีหวัง กว่าข้าจะคว้าโอกาสเดินทางคราวนี้เอาไว้ได้ก็ทุ่มเทแรงกายแรงใจไปไม่ใช่น้อย บางทีนี่อาจจะเป็นการเดินทางที่ไกลที่สุดในชีวิตข้าก็เป็นได้ เจ้าอายุน้อยกว่าข้า แต่ดินแดนที่เจ้าไปถึงกลับไกลกว่าข้ามากมายนัก”

ทั้งสองต่างพากันนิ่งเงียบ แต่แล้วจู่ๆ จ้าวหลิงก็เอ่ยปากถาม “อวิ๋นเกอ เรื่องที่เจ้าเล่าไม่มีสักเรื่องที่พูดถึงฉางอัน เจ้าเคยคิดจะไปเที่ยวฉางอันบ้างหรือไม่”

อวิ๋นเกอถอนหายใจเบาๆ “ท่านพ่อท่านแม่ข้าคงไม่มีทางรับปาก ท่านพ่อกับท่านแม่ไม่ยอมให้ข้ากับพี่สามเหยียบเท้าเข้าดินแดนต้าฮั่น ยิ่งไปกว่านั้นข้าเองก็ต้องกลับบ้าน แต่ว่า…” จู่ๆ นัยน์ตาของนางก็เป็นประกาย “ท่านพ่อเคยบอกว่าพวกเราเหมือนลูกอินทรี เมื่อเติบใหญ่ก็ต้องบินออกจากรัง ท่านพ่อท่านแม่ไม่เคยสนใจว่าพี่รองจะเดินทางไปไหน อีกสองสามปี พอข้าเติบใหญ่ รอให้ข้าบินเองได้ก่อน ถึงตอนนั้นข้าจะไปหาท่านที่ฉางอัน”

จ้าวหลิงมองดูดวงตาแวววับเป็นประกายของนาง เขาจะปล่อยให้ดวงตาเช่นนี้ถูกปกคลุมด้วยเงามืดได้อย่างไรกัน

หลังจากนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็พยักหน้าช้าๆ “ได้ ข้าจะรอเจ้าอยู่ที่ฉางอัน”

อวิ๋นเกอปรบมือยิ้ม “พวกเราเกี่ยวก้อยกัน ไม่ว่าใครก็ห้ามผิดคำพูด พอข้าไปถึงฉางอัน ท่านต้องทำตัวเป็นเจ้าภาพที่ดี ต้อนรับข้าให้เต็มที่!”

จ้าวหลิงไม่เข้าใจ “อะไรคือเกี่ยวก้อย”

อวิ๋นเกอสอนพลางเอ่ยปากถามด้วยความสงสัย “แม้แต่เกี่ยวก้อยก็ยังไม่เป็น? ตกลงตอนเด็กๆ ท่านทำอะไรบ้าง”