ทดลองอ่านนิยาย บทเพลงกลางเมฆา เล่ม 1 บทที่ 5

บทที่ 5 มีเพียงผู้รู้ใจ ถึงใช่มิตรสหายตายแทน

เพื่อตอบแทนน้ำใจของอวิ๋นเกอและส่งเมิ่งเจวี๋ยออกเดินทาง สวี่ผิงจวินจึงเชิญเมิ่งเจวี๋ยและอวิ๋นเกอร่วมกินอาหารค่ำ

ได้ยินดังนั้นคุณชายใหญ่ก็ไม่สนว่าสวี่ผิงจวินจะเชิญตนด้วยหรือไม่ สีหน้าท่าทางเขาราวจะบอกว่าไม่ว่าเช่นไรเขาก็ต้องไปร่วมงานนี้ด้วยอยู่แล้ว

บนเนินเขานอกเมืองฉางอัน

อาทิตย์กำลังลับขอบฟ้า ดวงดาวยังไม่ปรากฏ

ผ้าชุบน้ำมันต้นถงที่หอสุราชีหลี่เซียงใช้คลุมข้าวของเครื่องใช้ยามนี้ถูกซักจนสะอาดเอี่ยม สวี่ผิงจวินปูมันลงบนพื้นหญ้า

อาหารที่ตระเตรียมไว้ก่อนล่วงหน้าในตะกร้าถูกนำออกมาจัดวางจนสิ้น

จานชามล้วนทำจากกระเบื้องสีน้ำตาลฝีมือหยาบๆ สวี่ผิงจวินแม้จะหัวเราะเหมือนไม่สะทกสะท้าน แต่น้ำเสียงกลับแฝงไว้ซึ่งความรู้สึกขัดเขิน “เพราะในบ้าน…ในบ้านไม่มีสถานที่เหมาะๆ ไว้รับรองพวกท่าน ดังนั้นข้าก็เลยฟังคำแนะนำของอวิ๋นเกอ ออกมากินข้าวข้างนอกแทน กับข้าวทั้งหมดล้วนเป็นของที่หาได้ง่ายตามท้องไร่ท้องนา ฝีมือทำอาหารของข้าเองก็ไม่ได้วิเศษอะไร หวังว่าพวกท่านจะไม่รังเกียจ”

เมิ่งเจวี๋ยนั่งลงบนผ้าชุบน้ำมันต้นถง ยิ้มช่วยสวี่ผิงจวินจัดวางถ้วยชาม “ใช้ฟ้าดินเป็นโถงรับรอง คว้าดวงดาวมาแทนตะเกียง ท่ามกลางถ้วยชามมีฟ้ากว้างสายลมพัดแผ่วและกลิ่นหอมของต้นไม้ใบหญ้าให้ชื่นชม แม่นางสวี่เจ้ากล่าวเกินไปแล้ว ที่กินมิใช่อาหาร หากแต่เป็นน้ำใจของเจ้าภาพ น้ำมิตรต่างหากคือเครื่องปรุงที่ดีที่สุด ‘ขนห่านจากพันลี้ ของแม้นเบา แต่น้ำใจกลับมากล้น’ ไฉนต้องคิดมากกับเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ด้วยเล่า”

คุณชายใหญ่อิดๆ ออดๆ มองดูผ้าชุบน้ำมันต้นถงกระดำกระด่างแปลกตาบนพื้น แต่ครั้นเห็นท่าทีของเมิ่งเจวี๋ยผู้ซึ่งเห็นความสะอาดเป็นเรื่องใหญ่อยู่เสมอเช่นนั้น เขาก็ให้นึกละอาย รีบทรุดตัวนั่งลงในทันที

ผู้คนต่างล้วนพูดว่าเขาเป็นพวกไม่อยู่กับร่องกับรอย แต่แท้จริงแล้วเมิ่งเจวี๋ยต่างหากที่เป็นเช่นนั้น

ท่าทีกำเริบเสิบสานไม่สนใจต่อกฎเกณฑ์ใดๆ ของเขามันก็แค่เพียงเปลือกนอก ที่ซ่อนอยู่ลึกใต้ท่วงท่าอบอุ่นสง่างามของเมิ่งเจวี๋ยต่างหากถึงเป็นของจริง

เห็นเมิ่งเจวี๋ยมีความสุขอยู่กับสิ่งของง่ายๆ แต่เปี่ยมล้นด้วยความตั้งใจแท้จริงที่นางจัดเตรียมไว้ สวี่ผิงจวินก็เชื่อว่าเขาไม่ได้เพียงพูดเพราะต้องการรักษาน้ำใจนาง ความรู้สึกวิตกกังวลก่อนหน้านี้เลือนหายไปจนสิ้น สวี่ผิงจวินยิ้มหันไปคว้าตะกร้าอีกใบมาเปิดออก “อาหารของข้าแม้จะไม่เลิศเลอ แต่เหล้าของข้ารับรองว่าต้องทำให้พวกท่านพอใจได้แน่”

คุณชายใหญ่ทำตัวเลียนแบบเมิ่งเจวี๋ย ช่วยสวี่ผิงจวินจัดวางถ้วยและตะเกียบพลางยิ้มถาม “พี่ปิ้งอี่เล่า ยังมียายหนูอวิ๋นอีกคน นางมิใช่ออกมาก่อนพวกเราหรือไรกัน แล้วทำไมป่านนี้ยังมาไม่ถึงอีก หรือว่าพวกเขาจะหลงทาง อะไรจะบังเอิญขนาดนี้” เขาพูด สายตาก็เหลือบมองไปยังเมิ่งเจวี๋ย