ทดลองอ่านนิยาย มเหสีป่วนรัก เล่ม 1 บทที่ 1 – บทที่ 2

ฮูหยินใหญ่กำลังพาฮูหยินรอง ฮูหยินสาม และฮูหยินสี่ไปจัดรวบรวมสินสมรสเดิมให้จินเฟิ่ง พอได้ยินว่าจินเฟิ่งมาถึงแล้ว นางก็สั่งให้คนพาอีกฝ่ายตรงไปที่เรือนพำนักของตน

ทันทีที่ไปถึงก็กวาดตามอง จินเฟิ่งพบว่าด้านหน้ามีสตรีสูงศักดิ์แต่งกายด้วยอาภรณ์ประณีตงดงามยิ่งยวดนั่งอยู่ด้วยกันสี่คน บ้างก็คิ้วโก่งสองแก้มอวบอิ่ม บ้างก็เบ้าตาลึกโหนกแก้มสูง แต่คนที่อยู่ตรงกลางนั้นกลับใบหน้าเต็มเปี่ยมด้วยเมตตา สงบนิ่งเป็นที่สุด ครั้นจินเฟิ่งตั้งสติก็คุกเข่าลงที่กลางโถง

“จินเฟิ่งคารวะท่านแม่”

สตรีคนแรกทางขวามือหลุดหัวเราะออกมาคำหนึ่ง “พี่ใหญ่ เด็กคนนี้เพิ่งพบหน้ากันครั้งแรกแต่ทำตัวคุ้นเคยกันเสียแล้ว ถึงกับยอมรับเรียกท่านว่าท่านแม่ก่อน”

“พี่รอง นางเป็นถึงว่าที่อัครมเหสี ต่อให้ท่านอยากให้นางเรียกว่าท่านแม่ก็ใช่ว่านางจะยอมตกลงรับปาก”

“พี่สาม ท่านพูดเช่นนี้ฟังดูออกจะใจร้ายเกินไปหน่อย”

ฮูหยินรอง ฮูหยินสาม ฮูหยินสี่ต่างทยอยใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปากหัวเราะคิกคัก

จินเฟิ่งคุกเข่าอยู่กับพื้นไม่ขยับ สุดท้ายฮูหยินใหญ่ก็เอ่ยปากพูดเนิบๆ

“นางเรียกข้าท่านแม่ นับว่าเหมาะสมที่สุดแล้ว”

แม้เสียงพูดจะแผ่วโผย แต่พอได้ยินเช่นนั้น บรรดาฮูหยินทั้งสามที่เมื่อครู่ยังหัวเราะจนกิ่งบุปผาสั่นไหวก็ต่างพากันปิดปากเงียบลงทันที

จินเฟิ่งรู้สึกเลื่อมใสศรัทธาฮูหยินใหญ่ผู้นี้ขึ้นมาโดยปริยาย

นางลุกขึ้นทักทายฮูหยินรองฮูหยินสามฮูหยินสี่ ก่อนจะกลับไปนั่งคุกเข่าอยู่ที่เดิม

ครั้นเห็นนางระมัดระวังตนเช่นนั้น ฮูหยินใหญ่ก็ยิ้มเอ่ยปากถาม “ท่าทางของเจ้า เหมือนคนเคยร่ำเรียนเขียนอ่านมาเนิ่นนานหลายปี”

“ท่านแม่ส่งข้าไปเรียนหนังสือที่บ้านของท่านอาจารย์ ราวๆ สี่ห้าปีได้”

“นึกไม่ถึง ท่านแม่เจ้าจะหูตากว้างไกลเช่นนี้”

ฮูหยินสามหัวเราะคิกคัก “ต่อให้เรียนมากกว่านี้ก็เป็นได้แค่เด็กบ้านนอกคนหนึ่งเท่านั้น ไฉนเลยจะเทียบกับไป๋อวี้คุณหนูผู้ปราดเปรื่องของพวกเราได้”

“ปราดเปรื่องแล้วเช่นไร น่าเสียดายที่ชะตาอาภัพยิ่งนัก เฮ้อ พูดแล้วก็โมโห น่าเสียดายที่พี่สามไม่มีบุตรี…”

“น้องสี่หมายความอย่างไร ข้าไม่มีบุตรีแล้วเช่นไร หรือว่าเจ้ามี พวกเราล้วนบุญน้อย ไหนเลยจะสู้พี่รองที่มีบุตรชายอยู่ข้างกายได้ เช่นนี้แล้วยังจะมีอะไรเทียบเคียงได้อีก”

“น้องสามน้องสี่ พวกเจ้าจะพูดเรื่องของพวกเจ้าก็พูดไป ทำไมถึงต้องลากข้าเข้าไปยุ่งด้วย ทำเช่นนี้หมายความเช่นไร“

”เอ่อ…”

จินเฟิ่งเข้าใจได้ทันที ฮูหยินทั้งสามไม่ได้กำลังกระแหนะกระแหนเล่นงานตนเอง พวกนางเพียงเคยชินกับการจับผิดกันเอง ไม่อาจทนเห็นอีกสองคนที่เหลือมีชีวิตอย่างสงบได้แม้เพียงครู่ก็เท่านั้น

ครั้นเห็นทั้งสามคนทำท่าจะเปิดศึกปะทะฝีปากกันอีก น้ำเสียงใสกระจ่างของฮูหยินใหญ่ก็ดังขึ้นอีกคราว “จินเฟิ่ง”

ได้ผลชะงัดยิ่งนัก บรรยากาศในห้องโถงเงียบงันลงทันที

จินเฟิ่งแทบคุกเข่าก้มกราบให้ฮูหยินใหญ่

ฮูหยินใหญ่ประคองถ้วยชาขึ้นช้าๆ