ทดลองอ่านนิยาย มเหสีป่วนรัก เล่ม 1 บทที่ 1 – บทที่ 2

“จินเฟิ่ง เจ้ากำลังจะแต่งเข้าวัง ที่นี่หรือก็เสมือนเป็นบ้านของมารดาเจ้า เพราะฉะนั้นไม่จำเป็นต้องทำตัวระแวดระวังจนเกินไป”

“จินเฟิ่งเข้าใจแล้ว ท่านแม่”

“ในเมื่อเข้าใจแล้ว ไฉนพอเข้ามาเจ้าถึงไม่ยอมเงยหน้าอีกเล่า”

ถึงอย่างไรสตรีก็รับมือยากกว่าบุรุษอยู่วันยังค่ำ จินเฟิ่งเริ่มนึกถึงท่านพ่อที่มีวาสนาพบพานกันแค่เพียงครั้งรายนั้นขึ้นมา แม้เขาจะดูเคร่งขรึมอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ถึงกับจุกจิกจู้จี้

“…” จินเฟิ่งกัดริมฝีปากแล้วเงยหน้า

เสียงหอบหายใจภายในห้องดังชัดขึ้นแทบจะทันที ฮูหยินรอง ฮูหยินสาม ฮูหยินสี่ที่ช่างจำนรรจาถนัดวิพากษ์วิจารณ์ต่างพากันปิดปากเงียบ แม้แต่ฮูหยินใหญ่ที่สงบนิ่งดั่งภูผา ถ้วยชาในมือก็ยังเอียงกระเท่เร่จนน้ำชากระฉอกออกมาสองสามหยด

หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ ฮูหยินใหญ่ก็พูดออกมาเบาๆ “ห้องนี้มืดเกินไปอยู่สักหน่อย เซียงชุ่ยจุดเทียนขึ้นมาสักสองสามเล่มซิ”

ห้องกลับกลายสว่างไสว แต่ใบหน้าสงบนิ่งไร้คลื่นลมของว่าที่อัครมเหสีก็ยังคงดำสนิทน่าประทับใจ

ครั้นเห็นสีหน้าท่าทางของบรรดาฮูหยินทั้งหลายแปลกประหลาดเช่นนั้น เฮยพั่งก็รู้สึกว่าตนเองมีหน้าที่ต้องผ่อนคลายบรรยากาศ นางเริ่มด้วยการลองยิ้มยิงฟันให้อย่างเป็นมิตร

ฮูหยินสี่ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ทว่าท่ามกลางรอยยิ้มนั้น ผ้าเช็ดหน้าสีชมพูในมือนางร่วงหล่นลงกับพื้น

ช่างน่ารักไร้เดียงสาอะไรเช่นนี้…เฮยพั่งตัวน้อยเอ๋ย…

วันนี้เวยกั๋วกงร่วมปรึกษาหารือข้อราชการอยู่กับเหล่าขุนนางผู้ใหญ่ในสภาราชมนตรี กว่าจะนั่งเกี้ยวกลับถึงจวนท้องฟ้าก็มืดค่ำสิ้น ยามนี้คนอื่นๆ ภายในเรือนต่างพากันพักผ่อนแล้ว ดังนั้นหลิวเซียจึงมุ่งหน้าตรงไปยังห้องของฮูหยินใหญ่เฉกเช่นทุกครั้ง

จากนั้นฮูหยินใหญ่ก็คอยปรนนิบัติดูแลหลิวเซียอาบน้ำพักผ่อนเหมือนเช่นเคย เพียงแต่ตลอดช่วงระยะเวลานั้นหว่างคิ้วนางแลดูทุกข์ระทมไม่เสื่อมคลาย

จนถึงตอนเข้านอน ในที่สุดหลิวเซียก็สังเกตเห็นท่าทีผิดปกติของฮูหยินใหญ่

“วันนี้ทุกอย่างราบรื่นดีหรือไม่” เขาถามอย่างไม่ใส่ใจ

ฮูหยินใหญ่ส่งเสียง “อืม” ออกมาคำหนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าลงเหมือนมีเรื่องยากจะเอื้อนเอ่ยซ่อนแฝงอยู่

ดังนั้นหลิวเซียจึงเอ่ยปาก “ฮูหยินมีเรื่องอันใดก็พูดมาตรงๆ เถอะ” แม้เขาจะเจ้าชู้ แต่เขาก็เคารพนับถือฮูหยินผู้นี้เป็นที่สุด

ฮูหยินใหญ่มองดูเขาโดยละเอียดครู่หนึ่ง ในที่สุดนางก็ทนไม่ไหวเอ่ยปากถามออกมา “ท่านพี่คิดจะให้จินเฟิ่งเป็นอัครมเหสีจริงหรือ”

หลิวเซียประหลาดใจ แต่ไหนแต่ไรฮูหยินใหญ่ก็ไม่เคยนึกสงสัยในการตัดสินใจของเขา แต่วันนี้กลับเป็นครั้งแรกที่นางเอ่ยปากถามอย่างคลางแคลงเช่นนี้

“ฮูหยินรู้สึกไม่เหมาะสม?”

ฮูหยินใหญ่ก้มหน้าพูดอ้อมค้อม “มิใช่ไม่เหมาะ หากแต่รูปโฉมของจินเฟิ่ง…”

“ฮูหยินมิใช่รู้อยู่แต่แรกหรอกหรือว่าหน้าตาของจินเฟิ่งมิได้งดงาม”