ทดลองอ่านนิยาย มเหสีป่วนรัก เล่ม 1 บทที่ 1 – บทที่ 2

บทที่ 2

จากจวนเวยกั๋วกงถึงหน้าประตูวัง ดอกไม้สดเกลื่อนพื้น ต่วนแดงล้อมรอบถนน บริเวณสิบลี้ถูกแต่งแต้มด้วยสีแดง เหรียญสำริดถูกโปรยไปทั่ว ว่ากันว่าพระพันปีทรงมีพระราชเสาวนีย์ด้วยพระองค์เองให้มีการอภัยโทษทั่วแผ่นดิน และให้ร้อยขุนนางร่วมต้อนรับการมาถึงของอัครมเหสีด้วยการคุกเข่าคำนับโดยพร้อมเพรียงกันนานสามชั่วยามที่นอกประตูเฉาหยาง ความรักความเมตตาที่ราชสำนักมีให้เวยกั๋วกงหลิวเซียมิอาจกล่าวได้ว่าน้อย

การประจบประแจงของราชสำนักที่มีต่อเวยกั๋วกงหลิวเซีย มิอาจกล่าวว่ามิใช่เพราะจำใจ

ถือว่าการแต่งตั้งอัครมเหสีนี้เป็นไปอย่างยิ่งใหญ่หรูหราอย่างยิ่งยวดก็แล้วกัน

หลิวเซียพูด “นับแต่วันนี้ เจ้าคือนาย ข้าคือบ่าว”

จินเฟิ่งมองดูนัยน์ตาที่ค้านกับวาจาของเขา นางก็ยิ้มเยาะออกมาคราหนึ่ง

ฮูหยินใหญ่หลิวพูด “วางใจเถอะ ข้าจะดูแลท่านแม่ของเจ้าเป็นอย่างดี”

จินเฟิ่งไม่ได้เอาคำพูดของฮูหยินใหญ่มาใส่ใจ นางคิดว่าท่านแม่ของนางต่อให้ไม่มีคนดูแลก็สามารถใช้ชีวิตได้อย่างปกติสุขอยู่แล้ว

ฮูหยินรอง ฮูหยินสาม สี่ ห้าพูด “โชคดีจริงๆ เพราะเจ้าแท้ๆ เชียว พวกเราถึงมีเครื่องประดับเพิ่มขึ้นอีกหลายชิ้น”

พระราชทานทองคำอัญมณีมาให้ตั้งมากมายก่ายกอง สุดท้ายก็เข้าพกเข้าห่อคนพวกนี้ไปจนหมดสิ้น

เท่าที่ฮูหยินรอง ฮูหยินสาม สี่พูด หลังจากเข้าวัง องค์จักรพรรดิน้อยยังจะประทานสมบัติอื่นๆ ให้นางอีก ท่าทีของคนพวกนี้เต็มไปด้วยความอิจฉาริษยารุนแรง แต่จินเฟิ่งกลับไม่เข้าใจ หลังนางเข้าวังไป ต่อให้ทรงพระราชทานข้าวของให้มากมายกว่านี้ นางไหนเลยจะมีโอกาสเอาพวกมันไปเปลี่ยนเป็นเงินทองได้

ถ้าหากวันหนึ่งวันใดนางมีวันออกต้องจากวังหลวงเล่า

พอคิดเช่นนี้จินเฟิ่งก็นึกดีใจ หากว่ากันตามนี้ การที่ต้องสวมเจ้ามงกุฎหงส์แสนหนักกับชุดอภิเษกสมรสแสนสลับซับซ้อนนี้ก็นับว่าคุ้มค่ายิ่ง

ก่อนขึ้นราชรถหงส์ หลิวไป๋อวี้ก็เดินไปหยุดอยู่ข้างกายจินเฟิ่ง “น้องหญิง ทุกสิ่งอย่างในวันนี้ ใช่สิ่งที่เจ้าปรารถนาจริงกระนั้นหรือ”

“เอ๋?”

“นี่คือชะตาชีวิตที่ผู้อื่นจัดเตรียมไว้ให้เจ้า แต่ว่า มันใช่สิ่งที่เจ้าต้องการกระนั้นหรือ”

จินเฟิ่งมองลึกเข้าไปในตาของหลิวไป๋อวี้อย่างงงงวย นางรู้สึกเพียงว่าดวงตาของอีกฝ่ายสุกใสเป็นประกาย อาบแฝงไว้ซึ่งความรู้สึกอาดูรจางๆ นางรู้ดี ในยามนี้แม้ตัวหลิวไป๋อวี้จะย่อเข่าอยู่ต่อหน้านาง แต่ด้านจิตใจแล้วตนเองกลับถูกหลิวไป๋อวี้เหยียบไว้ใต้ฝ่าเท้า

“น้องหญิง เจ้ารู้ดีว่าตัวเจ้าเองต้องการสิ่งใด” นัยน์ตาของหลิวไป๋อวี้แฝงไว้ซึ่งความรู้สึกเวทนาสงสาร

จินเฟิ่งนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ข้า…ต้องการเป็นอัครมเหสีที่ดี”

สีหน้าท่าทางของหลิวไป๋อวี้แปลกประหลาด คล้ายกำลังยิ้ม แต่กลับยิ้มไม่ออก

จินเฟิ่งก้าวเท้าขึ้นราชรถหงส์สีทองอร่ามตา ท่ามกลางเสียงทรงพระเจริญหมื่นๆ ปีสามครั้ง ราชรถค่อยๆ เคลื่อนไปยังอนาคตที่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าจะเป็นเช่นไร