ทดลองอ่านนิยาย มเหสีป่วนรัก เล่ม 1 บทที่ 1 – บทที่ 2

พิธีเฉลิมฉลองในตำหนักเฉียนหลัวดำเนินไปอย่างต่อเนื่องตลอดหนึ่งวันหนึ่งคืน จนกระทั่งนางรำโฉมสะคราญทั้งหลายต่างพากันเอวอ่อน เสียงพิณคงโหว* ที่เหล่านักดนตรีบรรเลงเริ่มแผ่วเบา พระพักตร์ที่ยังทรงอ่อนเยาว์ของพระพันปีก็อาบอิ่มไปด้วยความรู้สึกปลื้มปีติยากปิดบัง แต่ที่มากกว่านั้นคือความรู้สึกโล่งพระทัย แต่การอ่อนข้อให้เช่นนี้ จะทำให้หลิวเซียยอมลดความเป็นอริต่อเด็กกำพร้าและหญิงม่ายอย่างพวกนางหรือไม่ พระนางมิได้ทรงมั่นพระทัยเลยแม้แต่น้อย

แต่ไม่ว่าจะเช่นไร จักรพรรดิน้อยต้วนอวิ๋นจั้งก็กลายเป็นเขยของหลิวเซียแล้ว ถึงหลิวเซียจะมีแผนชั่วเช่นไร เขาก็น่าจะเห็นแก่บุตรียอมออมมือให้สักสามส่วน

ก่อนงานอภิเษกสมรสจะมาถึง นางก็เป็นเพียงเด็กสาวอ่อนแอคนหนึ่งเท่านั้น หลังงานอภิเษกผ่านพ้นนางก็กลายเป็นอัครมเหสีผู้อ่อนแอ ยามนี้แม้จะกลายเป็นพระพันปีผู้เปราะบางไปแล้ว แต่ถึงกระนั้นนางก็ยังคงรู้สึกว่าการแทรกตัวอยู่ภายในวังหลวงนั้นช่างยากเย็นเข็ญใจยิ่งนัก

โชคดีที่มีสวีไท่เฟยอยู่ พระพันปีทรงทอดพระเนตรไปยังที่ประทับของสวีไท่เฟยปราดหนึ่ง แต่แล้วพระองค์กลับพบว่าสวีไท่เฟยที่มีพระชนมพรรษาสี่สิบกว่านั้นกำลังถือกาน้ำจัณฑ์ ยิ้มยินดีแล้วกรอกมันเข้าปากตัวเองอยู่ โดยมีเหล่านางสนมห้อมล้อมอยู่รอบๆ พยายามอย่างหนักที่จะกดพระนางให้นั่งอยู่กับที่ กันไม่ให้ร้อยขุนนางสังเกตเห็นท่าทางผิดปกติ

พระพันปีหลังพระเนตรกระตุก ทรงก้มพระพักตร์ถอนหายใจเงียบๆ หลังจากนั้นก็สะบัดปลายพระกร “ถึงฤกษ์ยามแล้ว ส่งเสด็จองค์จักรพรรดิไปตำหนักเซียงหลัวได้แล้ว”

นางกำนัลที่อยู่อีกด้านเดินขึ้นหน้ามา ก่อนจะเอ่ยปากกราบทูลด้วยสีหน้าลำบากใจ “ทูลพระพันปี ฝ่าบาททรง…เมามายประคองพระสติไม่อยู่เพคะ”

“อะไรนะ!” พระพันปีทรงตกพระทัย พัดจันทน์หอมบนโต๊ะเกือบถูกตบพลิกคว่ำ “ผู้ใดให้องค์จักรพรรดิเสวยน้ำจัณฑ์” พระนางทรงกริ้ว พระวรกายสั่นเทิ้ม

“หล่ง…หล่งเยวี่ยอ๋องเพคะ…” นางกำนัลตอบเสียงแผ่ว “หล่งเยวี่ยอ๋องบอกว่าวันนี้องค์จักรพรรดิทรงแต่งตั้งอัครมเหสี นั่นก็เท่ากับว่าทรงเติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ในเมื่อเป็นผู้ใหญ่ไฉนจึงมิทรงเสวยน้ำจัณฑ์อีก ทำเช่นนี้มิเหมือนบุรุษเพศ…พอทรงพิโรธขึ้นมาฝ่าบาทก็เลย…”

สิ้นเสียงกร๊อบ พัดจันทน์หอมในพระหัตถ์ของพระพันปีก็หักเหลือเพียงแต่โครง

“ต้วน-หล่ง-เยวี่ย!” พระพันปีทรงขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน องค์จักรพรรดิเพิ่งสิบสองชันษาเท่านั้น! แต่ต้วนหล่งเยวี่ยผู้นี้กลับใจคอโฉดชั่วยิ่งนัก!

เอ่ยถึงเฉาเชา เฉาเชาก็มา* น้ำเสียงเอ้อระเหยของใครบางคนดังขึ้นทันที “ทรงกำลังรับสั่งเรียกหากระหม่อมอยู่กระนั้นหรือ”

เมื่อพระพันปีทอดพระเนตรมองค้อนไปทางเขา ต้วนหล่งเยวี่ยก็อดชักเท้าถอยหลังก้าวหนึ่งไม่ได้ “เสด็จ…เสด็จพี่…”

“เจ้าให้ฝ่าบาทเสวยน้ำจัณฑ์?”

ต้วนหล่งเยวี่ยยิ้ม “ฝ่าบาทเพียงทรงนึกสนุกเท่านั้น กระหม่อมแค่พูดเล่นออกไปสองประโยค ฝ่าบาทก็ทรงอุ้มไหสุราจี๋หลินชุนเล็กๆ ไว้ไม่ยอมปล่อย ยังไม่ทันที่กระหม่อมจะทันได้ตั้งตัว พระองค์ก็ทรงกรอกมันใส่พระโอษฐ์ลงไปจนสิ้น เฮ้อ กระหม่อมด้วยเพราะร้อนใจ…ถึงได้รีบมาทูลขอคำปรึกษาจากพระพันปีว่าควรทำเช่นไรดี”

“เจ้าร้อนใจ? เราว่าเจ้าจงใจอยู่แต่แรกแล้วมากกว่า!” น้ำเสียงพระพันปีเปลี่ยนไป

“พระพันปีทรงเข้าใจความปรารถนาดีของกระหม่อมผิดไปแล้ว ต่อให้มีสิบเศียร กระหม่อมไหนเลยกล้ามอมสุราองค์จักรพรรดิได้…” ต้วนหล่งเยวี่ยเบิกตากว้าง ทำท่าราวหวาดหวั่นเสียเต็มประดา