ทดลองอ่านนิยาย มเหสีป่วนรัก เล่ม 1 บทที่ 1 – บทที่ 2

“เช่นนั้น…เช่นนั้นแผ่นทองประกาศพระราชเสาวนีย์ของพระพันปี รับสั่งที่เรามีออกไปนั้นเล่า บนนั้นเขียนชื่อหลิวไป๋อวี้ไว้ชัดแจ้ง!” พระพันปียังมิอาจเชื่อว่าเรื่องราวจะกลับกลายไปได้ถึงเพียงนี้

จินเฟิ่งสั่งให้คนไปเอาแผ่นทองประกาศพระราชเสาวนีย์ของพระพันปีมา นางทูลถวายด้วยท่าทีนอบน้อม

พระพันปีทรงอกสั่นขวัญแขวน คลี่แผ่นทองประกาศพระราชเสาวนีย์ออก ตัวอักษรบนนั้นเขียนไว้ชัดแจ้ง

‘จินเฟิ่งแห่งตระกูลหลิว’

พระพันปีทรงหนาวสั่นไปทั้งพระวรกาย หลิวเซียปิดแผ่นฟ้าด้วยมือเพียงข้างเดียว เรื่องนี้พระนางทรงรู้ดี แต่ถึงกระนั้นพระนางก็ทรงนึกไม่ถึงว่าหลิวเซียจะสามารถเล่นตลกกับพระราชเสาวนีย์ของตำหนักในได้ราวกับลูกไก่ในกำมือเช่นนี้ด้วย

ต่อหน้าหลิวเซีย วังหลวงไหนเลยจะมีความน่าเกรงขามอันใดให้พูดถึงได้อีก!

พระนางทรงม้วนเก็บแผ่นทองประกาศพระราชเสาวนีย์ เมื่อทรงสงบสติอารมณ์ลงได้เป็นที่เรียบร้อย พระพันปีก็ทรงถอนลมหายใจออกมาแผ่วเบา “เวยกั๋วกงหนอเวยกั๋วกง ท่านช่างให้เกียรติราชสำนักของเรายิ่งนัก!” พูดจบ น้ำตาของพระพันปีก็หลั่งรินออกมาหยดหนึ่ง

พระนางทรงเป็นเพียงสตรีอายุสามสิบเศษที่งดงามอ่อนแอคนหนึ่งเท่านั้น เมื่ออดีตองค์จักรพรรดิยังทรงมีพระชนม์ชีพ พระองค์เคยทรงตรัสชมว่าพระนาง ‘มีจิตใจที่อ่อนโยนและงดงามที่สุดในโลกหล้า’ ที่สตรีเช่นนางเฝ้ารอคือบุรุษผู้ทะนงองอาจที่สามารถแบกรับแผ่นฟ้าเพื่อนาง และบุตรชายผู้องอาจห้าวหาญเจ้าของแผ่นหลังอันเข้มแข็ง แต่พระสวามีของพระนาง ยามนี้กลับอำลาจากโลกนี้ไปก่อนแล้ว บุตรหรือก็ยังเยาว์วัยนัก ภารกิจราชสำนักอันยิ่งใหญ่ ยามนี้กลับตกลงบนไหล่ของสตรีอ่อนแอเช่นนาง

จิตใจที่อ่อนโยนและงดงามที่สุดในใต้หล้า จะสามารถประคับประคองพานางข้ามผ่านวันเวลานับแต่นี้ต่อไปได้จริงกระนั้นหรือ

ขันทีและนางกำนัลต่างรีบขึ้นหน้าเข้าไปประคองพระวรกายที่ซวนเซของพระพันปีทั้งซ้ายขวา สวีไท่เฟยร้องออกมา “ในสายตาของเวยกั๋วกงยังมีกฎหมายบ้านเมือง ยังรู้จักพระเกียรติในอดีตองค์จักรพรรดิอีกกระนั้นหรือ พระพันปี พระองค์จะทรงยอมเช่นนี้ต่อไปอีกไม่ได้ รีบมีพระราชเสาวนีย์…”

“สวีไท่เฟย!” พระพันปีหลวงทรงเปล่งพระสุรเสียงตัดบทรวดเร็ว “เวยกั๋วกงมอบบุตรีในสายเลือดเข้าวัง นับเป็นการแสดงให้เห็นถึงจิตใจเปี่ยมไปด้วยความจงรักภักดี! นำรับสั่งข้าไป ให้ประทานทองคำหนึ่งร้อยตำลึง แผ่นวงแหวนหยกสิบชิ้น ตอบแทนน้ำใจเขา!”

ทุกคนต่างประทับใจในท่าทีของพระพันปีที่ทั้งประเสริฐเลิศล้ำทั้งอดทนอดกลั้น

“พระพันปี!” สวีไท่เฟยหลั่งน้ำตาไม่หยุด

องค์จักรพรรดิทรงคุกเข่าเงียบๆ อยู่ต่อหน้าพระพันปี “เสด็จแม่ ทั้งหมดล้วนเพราะกระหม่อมไม่เอาไหน ถึงทำให้ต้องทรงเผชิญหน้ากับความอัปยศอดสูใหญ่หลวงเช่นนี้” ถึงแม้จะยังทรงสิบสองชันษา แต่องค์จักรพรรดิก็ทรงเข้าใจดีว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นต่อพระพักตร์ยามนี้มีสาเหตุจากสิ่งใด

พระพันปีทรงลูบพระเกศาขององค์จักรพรรดิ กลั้นน้ำตาพลางรับสั่ง “ลูกแม่ แม่หวังก็เพียงว่าเจ้าจะเติบใหญ่เร็วขึ้นอีกนิดเท่านั้น”

จินเฟิ่งคุกเข่าอยู่ข้างๆ นัยน์ตาจ้องเขม็งดูภาพสะเทือนใจตรงหน้า นางรู้ ตนเองก็คือความอัปยศอดสูใหญ่หลวงที่หลุดออกจากปากพวกเขา นางนึกอยากเดินขึ้นหน้าไปปลอบใจพวกเขา แต่นางก็รู้ดี ยามนี้นางหาได้ควรพูดอันใดไม่