ทดลองอ่านนิยาย มเหสีป่วนรัก เล่ม 1 บทที่ 1 – บทที่ 2

“…”

หลังจากนั้นเสียงคำรามประหนึ่งสัตว์ร้ายได้รับบาดเจ็บก็ดังลั่นขึ้นในตำหนักเซียงหลัว

จากหลักฐานที่พวกขันทีนางกำนัลช่วยกันเสาะหามา ในที่สุดองค์จักรพรรดิก็ได้แต่ต้องยอมรับความจริงในชะตาชีวิตที่ยากเกินกว่าจะยอมรับนี้

“เจ้าชื่ออะไร” พระสุรเสียงขององค์จักรพรรดิราวกับใยแมงมุมต้องสายลม

“จะทรงเรียกหม่อมฉันว่าเฮยพั่งก็ได้เพคะ”

“…” องค์จักรพรรดิทรงเตือนตนเองให้ใจเย็นๆ “เจ้าไม่มีชื่ออื่นกระนั้นหรือ”

“มีเพคะ หม่อมฉันชื่อหลิวจินเฟิ่ง”

องค์จักรพรรดิทรงตรัสไม่ออก “เราเรียกเจ้าว่าเฮยพั่งดีกว่า”

ในความคิดขององค์จักรพรรดิ จินเฟิ่งจัดเป็นสิ่งมีชีวิตที่แปลกประหลาดที่สุดชนิดหนึ่ง ตลอดพระชนมายุสิบสองชันษา สตรีที่พระองค์ทรงพบพานล้วนงดงามหมดจด พระองค์ไม่เคยทรงคิดว่ามาก่อนว่านอกจากสตรีผิวขาวเนียนละเอียด แขนขาเรียวเล็ก ทรวดทรงองค์เอวคอดกิ่วแล้ว โลกนี้ยังจะมีสตรีอารมณ์ดีร่างกายอวบอ้วน หน้าดำเอวหนาอยู่อีกด้วย

“ทำไมเจ้าถึงทั้งอ้วนทั้งดำเช่นนี้” ในที่สุดก็ทรงอดตรัสถามออกมามิได้

จินเฟิ่งครุ่นคิดจริงจังก่อนตอบ “ที่บ้านของท่านแม่หม่อมฉัน หม่อมฉันคือสาวงามอันดับหนึ่ง”

องค์จักรพรรดิมิทรงเชื่อ “บ้านแม่เจ้าอยู่ที่ใด”

จินเฟิ่งพูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง “บ้านของแม่หม่อมฉันอยู่ไกลโพ้น ชื่อว่าหมู่บ้านหย่งฝู บนภูเขาของที่นั่นมีต้นท้อขึ้นเต็มไปหมด ในลำธารคือสุราองุ่นรสเลิศ ในหมู่บ้าน สตรีที่ทั้งขาวทั้งผอมไม่มีชายใดต้องการ บุตรีของหัวหน้าหมู่บ้านความจริงแล้วล้วนดำกว่า อ้วนกว่า งดงามกว่าหม่อมฉันทั้งสิ้น แต่เพียงเพราะพวกนางรูปโฉมงดงาม สมองเลยผ่ายผอมยิ่งนัก คนอื่นพูดอะไรพวกนางก็เชื่อหมด ดังนั้นจึงไม่มีชายใดชอบพวกนาง”

องค์จักรพรรดิรู้สึกว่านางกำลังพูดเหลวไหล แต่ท่าทางจริงจังของอีกฝ่ายทำให้พระองค์ไม่อาจทรงมั่นพระทัยได้ว่านางกำลังพูดเหลวไหลอยู่หรือไม่

“พระพันปีเสด็จ!” เสียงตะโกนร้องของเสี่ยวซุนจื่อดังขึ้นที่นอกประตู หลังจากนั้นพระพันปีก็เดินนำสวีไท่เฟยและซู่ฟางรวมถึงนางกำนัลคนอื่นๆ เข้ามาด้วยท่าทีดุดัน

จินเฟิ่งถวายบังคม “หม่อมฉันถวายพระพรเสด็จแม่ ถวายพระพรสวีไท่เฟยเพคะ”

พระพันปีไม่นึกสนใจมารยาทมากมายอันใดอีก พระนางทรงตวาด “เงยหน้าของเจ้าขึ้นมาให้ข้าดูเดี๋ยวนี้”

จินเฟิ่งเงยหน้าขึ้นอย่างว่าง่าย

พระพันปีกับสวีไท่เฟยต่างก็ตะลึงตาค้างพูดอะไรไม่ออก แม้แต่ความโกรธที่ขมวดตัวเขม็งตึงอยู่ก่อนหน้า จู่ๆ ก็ยังหายลับไปจนสิ้น

หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ พระพันปีถึงได้ชี้นิ้วมายังจินเฟิ่ง “เจ้า…เจ้าเป็นใครกัน” หลิวเซียต่อให้คิดจะแอบสับเปลี่ยนอัครมเหสีก็ไม่น่าจะเลือกเด็กสาวเช่นนี้มา

มารยาทที่อบรมมาเดือนกว่าๆ ไม่ได้เสียเปล่า จินเฟิ่งตอบอย่างนอบน้อมระมัดระวัง “หม่อมฉันคือบุตรีของเวยกั๋วกง หลิวจินเฟิ่งเพคะ เป็นอัครมเหสีที่เพิ่งได้รับการแต่งตั้งมาเมื่อวาน”

“เป็นไปไม่ได้…ก็เห็นอยู่ชัดๆ ว่าหลิวเซียไม่มีบุตรี…” พระพันปีทรงพึมพำตรัส

“หม่อมฉันร่างกายอ่อนแอตั้งแต่เล็ก จึงถูกนำไปเลี้ยงไว้นอกจวน ดังนั้นคนนอกจึงไม่รู้เรื่องนี้เพคะ” จินเฟิ่งตอบคล่องแคล่วตามที่ฮูหยินใหญ่แต่งไว้ให้นางตอบ