ทดลองอ่านนิยาย มเหสีป่วนรัก เล่ม 1 บทที่ 1 – บทที่ 2

เสี่ยวซุนจื่อโขกศีรษะลงกับพื้นดังตึง

เมื่อจัดการเก็บกวาดทุกอย่างเสร็จ หมอหลวงก็ใช้หัวของตัวเองเป็นหลักประกัน รับรองว่าพรุ่งนี้องค์จักรพรรดิจะฟื้นคืนสติกลับมามีชีวิตชีวาได้ดังเดิมอีกครั้งเป็นที่เรียบร้อย ก้อนหินหนาหนักในใจของซู่ฟางก็ถูกยกออกไป นางรับเอาผ้าเปียกมาวางลงบนหน้าผากขององค์จักรพรรดิพลางถอนหายใจออกมายาวๆ

ในเวลานี้ ซู่ฟางก็นึกขึ้นได้ถึงเรื่องใหญ่ที่นางมองข้ามไปเป็นนาน “อัครมเหสีเล่า”

นางกำนัลขันทีที่อยู่รอบๆ ต่างมองหน้ากันไปมา แต่กลับไม่มีแม้แต่คนเดียวที่จะเอ่ยปากตอบ

จู่ๆ มือที่ยื่นผ้าเช็ดหน้าเปียกชื้นให้ซู่ฟางเมื่อครู่ก็ยกขึ้น “ข้าอยู่นี่”

ทุกคนต่างตะลึงมองดูใบหน้ากลมๆ ดำๆ เป็นประกายในอาภรณ์สีแดงนั่น เสี่ยวซุนจื่อล้มตึงอีกครั้ง ครานี้เขาเป็นลมหมดสติ น้ำลายฟูมปากอยู่กับพื้น

เพียงคืนเดียว เรื่องอัครมเหสีอ้วนดำนี้ก็แพร่สะพัดไปทั่วตำหนักในราวกับมีขางอก ครั้นเที่ยงวันของวันถัดมา แม้แต่ฮูหยินของอัครเสนาบดีฝู ฮูหยินของแม่ทัพใหญ่หลิงที่อยู่นอกวังก็ต่างได้รับข่าวนี้กันถ้วนหน้า

ขณะที่ผู้คนทั่วทั้งเมืองหลวงต่างตื่นตระหนก แต่จักรพรรดิน้อยที่ชะตาชีวิตเต็มไปด้วยขวากหนามกลับยังคงหลับใหลอยู่ในภวังค์

ในความฝัน องค์จักรพรรดิทรงทอดพระเนตรเห็นโฉมสะคราญตัวน้อย ในมือถือดอกมะลิขาวสะอ้านราวหิมะช่อหนึ่งไว้ นางส่งยิ้มสว่างไสว พร้อมเรียกขานพระองค์ด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน “เสด็จพี่”

องค์จักรพรรดิทรงแย้มสรวลอยู่ในฝัน ทรงแย้มสรวลไปมา ก่อนจะบรรทมตื่นในที่สุด

พระองค์ทรงรู้สึกคอแห้งผากเกินทน ดังนั้นจึงพึมพำออกมาคำหนึ่ง ไม่แม้แต่จะลืมพระเนตรขึ้นมอง “น้ำ…”

องค์จักรพรรดิทรงสะลึมสะลือลุกประทับนั่ง ภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าคือถ้วยกระเบื้องเขียวคราม พระองค์ทรงฉวยคว้ามันไว้ ก่อนจะกรอกเข้าพระโอษฐ์รวดเดียวทำให้ทรงรู้สึกโปร่งโล่งทั่วทั้งพระวรกาย

มีมือข้างหนึ่งยื่นเข้ามาแล้วหยิบถ้วยกระเบื้องออกจากพระหัตถ์

องค์จักรพรรดิทรงรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างไม่ถูกต้อง พระองค์ทรงจ้องมองดูมือดำๆ อวบอ้วนนั้น ก่อนจะไล่สายพระเนตรขึ้นบน ขึ้นบนต่อไปอีก จนใบหน้ากลมดำปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ดวงตาแวววาวเป็นประกายนั้นราวกับนัยน์ตาของลูกกวางที่ล่าได้ในลานล่าสัตว์

องค์จักรพรรดิทรงสำลักน้ำอยู่ครู่หนึ่ง “เจ้าเป็นใคร”

วังหลวงมีนางกำนัลที่ทั้งอ้วนทั้งดำเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เสื้อผ้าอาภรณ์ที่นางสวมนั่นมันชุดอะไร ทำไมถึงได้แดงราวกับพริกทอดเช่นนั้น

“หม่อมฉันคืออัครมเหสีของฝ่าบาทเพคะ” จินเฟิ่งยิ้มอย่างเป็นมิตร

“อะไรนะ!?” องค์จักรพรรดิทรงคิดว่าตนเองหูเฝื่อนไป “อัค…อัครมเหสีของข้าคือบุตรีของเวยกั๋วกง” น้ำเสียงขององค์จักรพรรดิสั่นระริก ทรงลืมความสง่างามน่าเกรงขามของพระจักรพรรดิไปจนสิ้น

จินเฟิ่งไม่นึกประหลาดใจ “หม่อมฉันก็คือบุตรีของเวยกั๋วกง”

องค์จักรพรรดิทรงนิ่งเงียบอยู่ระยะหนึ่ง “เจ้าคือหลิวไป๋อวี้?” ถึงแม้คำเล่าลืออาจไม่เป็นจริงทั้งหมด แต่…ความต่างนี้ไม่แตกต่างมากเกินไปหน่อยหรือไรกัน

จินเฟิ่งส่ายหน้า “มิใช่เพคะ” นัยน์ตาของนางจับจ้องอยู่ที่องค์จักรพรรดิด้วยความสุขุม “แต่หม่อมฉันคืออัครมเหสีของฝ่าบาท เรื่องนี้ไม่น่ามีอันใดผิดพลาด”