ทดลองอ่านนิยาย ย้อนกาลสารทวสันต์ เล่ม 1 บทที่ 3 – บทที่ 4

สายลมเย็นยะเยือก เส้นผมของเชียนโม่ถูกพัดปลิว เธอรวบเส้นผม คิดจะหากิ๊บติดผมด้วยความเคยชิน จึงนึกขึ้นได้ว่าถูกฉู่หวังเอาไปแล้ว

กิ๊บติดผมอันนั้นก็เหมือนกับฉู่หวัง คงไม่ได้พบเจอกันอีกแล้วกระมัง

เชียนโม่คิดอยู่ในใจ แล้วก็รู้สึกดีใจขึ้นมา

ไม่นานท่าเรือถงซานก็ถูกทิ้งให้อยู่ข้างหลัง มองไม่เห็นอีก ความมืดยามราตรีกว้างไกลสุดลูกหูลูกตา คนบนเรือไม่กล้าคลายความระแวดระวัง ผลัดเปลี่ยนกันพายเรือ เชียนโม่นั่งพิงอยู่บนกราบเรือ ขณะคิดจะหลับ ทันใดนั้นเองก็ได้ยินเสียงเอะอะเอ็ดตะโร เธอตกใจลืมตาขึ้น แล้วก็เห็นแสงไฟกลุ่มหนึ่งปรากฏขึ้นมาไกลๆ ส่องสะท้อนให้เห็นตะคุ่มๆ ว่าเป็นเรือลำใหญ่

ทหารไล่ตามมาแล้ว!

เธออดตื่นตระหนกไม่ได้ ไม่เข้าใจว่าเรือลำนี้จู่ๆ โผล่มาจากไหน

ทาสทั้งหลายที่เพิ่งหนีออกมาจากปากเสือมีสภาพดุจนกตื่นธนู* ออกแรงจ้ำพายสุดชีวิต คนที่ไม่มีไม้พายก็ใช้มือวักน้ำ เพียงหวังว่าจะไม่ถูกตามทัน แต่จะอย่างไรพวกเขาก็เป็นเรือเล็ก เร็วได้ไม่ถึงไหน เห็นเรือใหญ่ลำอื่นไปไกลแล้ว ทหารที่ไล่ตามกลับใกล้เข้ามาทุกที มีคนเกิดสติปัญญาขึ้นมาในขณะคับขัน เอาคบไฟโยนลงน้ำให้ดับ แล้วให้ทุกคนพายเรือไปจอดริมฝั่งเพื่อจะหลบซ่อนตัว

ทว่าคนฉู่สายตาแหลมคมยิ่ง ตามกัดแน่นไม่ปล่อย

มีเสียงสวบดังขึ้น ลูกศรดอกหนึ่งปลิวมาปักที่หัวเรือ ทุกคนต่างตกใจส่งเสียงกรีดร้องขึ้น

เชียนโม่เห็นบนเรือลำนี้ไม่มีอะไรพอเป็นที่กำบังได้เลยก็รีบขดตัวเข้าหากัน แต่แล้วในเวลานี้เองก็มีลูกศรปลิวมาอีก กราบเรือต้านไว้ได้เล็กน้อย แผ่นหลังของเชียนโม่พลันปวดแปลบ

“ต้าหวังมีบัญชา ให้เก็บธนูและศร!” มีเสียงตะโกนดังขึ้น ทหารทั้งหลายเห็นเป็นทหารราชองครักษ์ก็รีบเก็บธนูและศร

ทหารรายงานว่า “จับกุมเรือเล็กข้างหน้าได้ลำหนึ่ง ในเรือมีหญิงสาวอยู่คนหนึ่ง”

ทหารราชองครักษ์กำลังจะเข้าไปดู ใครคนหนึ่งเดินไปแล้วก้าวขึ้นบนหัวเรือ

ที่แผ่นหลังมีอะไรบางอย่างกำลังไหลลงมา เชียนโม่กัดฟันทนต่อความเจ็บปวด ไม่นานพลันพบว่าไม่มีลูกศรปลิวมาแล้ว จึงอดเงยหน้าขึ้นไม่ได้

เธอเห็นเรือใหญ่ลำหนึ่งลอยลำตระหง่านอยู่ด้านหลังราวกับกำแพงเหล็ก ข้างบนมีคนคนหนึ่งยืนอยู่แล้วมองลงมา สายตาทั้งสองข้างที่มองเธอประหนึ่งนักล่ากำลังมองสำรวจเหยื่อ

แสงไฟส่องสะท้อนใบหน้าของเขา หลังจากเห็นชัดว่าเขาเป็นใคร ร่างเธอก็พลันอ่อนระทวยสิ้นเรี่ยวแรง

“เอาตัวไป แล้วตามหมอมา” ฉู่หวังมองหญิงสาวในเรือลำนั้นแวบหนึ่ง สั่งเสียงเรียบแล้วหมุนตัวเดินจากไป

ราตรีกาลยังคงมืดมิด กงอิ่นประจำถงซานได้ยินว่าฉู่หวังกลับมาก็รีบพาคนออกไปพบ

กงอิ่นเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าของฉู่หวัง เหงื่อเย็นพลันซึมโชกแผ่นหลัง หลบไปยืนอยู่ข้างหนึ่ง ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจดัง

* นกตื่นธนู เป็นสำนวน ใช้เปรียบเทียบกับคนที่เคยผ่านเหตุการณ์ที่ไม่ดีมา และภายหลังเมื่อมีอะไรมากระทบเล็กน้อยก็จะตื่นกลัวอย่างมาก