ทดลองอ่าน เซียมซีทายรัก บทที่ 3

บทที่ 3

แม้โลหิตค่อยๆ ไหลลงจากหน้าผากของเซี่ยฟั่ง ทว่าหานกวงกลับยังไม่คลายโทสะ เขาขึ้นรถม้าด้วยความฉุนเฉียว และไม่สนใจรอยเลือดบนหน้าผากของเซี่ยฟั่ง “ตามมา!”

คนบังคับรถม้าสะบัดแส้เคลื่อนตัว เซี่ยฟั่งกำลังจะวิ่งตาม ตอนนั้นกลับมีหญิงสาวยื่นผ้าเช็ดหน้าให้เขา แต่เขามิได้รับไว้ เพียงยกมือข้างหนึ่งกุมหน้าผากแล้วไล่ตามรถม้าไป

หานกวงเห็นอีกฝ่ายสาวเท้าวิ่งตามมาก็เดือดดาลจนแทบจะระเบิด “เจ้าบ้า! เสียสติ! ข้าเป็นอะไร ข้าเป็นคนเช่นไรไปแล้ว”

ข้าแทบจะกลายเป็นคนพาลต่ำช้าไปแล้ว!

ยิ่งเป็นเช่นนี้เขาก็ยิ่งเกลียดชังเซี่ยฟั่ง จึงสั่งให้คนบังคับรถม้าเร่งความเร็วอยู่ตลอด เร็วขึ้นอีก จนท้ายที่สุดแม้แต่คนบังคับรถม้าก็ยังอดเห็นใจไม่ได้ “คุณชาย พ่อบ้านยังตามอยู่เลยขอรับ ขืนยังวิ่งอีกเขาจะตายเอาได้”

หานกวงไม่แยแส เขาไม่เชื่อว่าเซี่ยฟั่งจะโง่วิ่งตามรถม้ามาตลอดทาง ขอเพียงเขาไม่ตามมา เช่นนั้นคราวหน้าตนจึงจะมีข้ออ้างกลั่นแกล้งเขาต่อไปได้

แม้ระยะทางจะไกลเพียงใดแต่ก็เป็นทางกลับบ้าน เมื่อถึงคฤหาสน์สกุลหาน ตอนที่หานกวงลงจากรถ เขาก็ถูกรถม้าที่วิ่งมาตลอดทางโคลงจนแทบทนไม่ไหว อีกทั้งอากาศยังร้อนอบอ้าว เขาจึงเอามือยันรถม้าไว้ด้วยเริ่มรู้สึกคลื่นไส้ มืออีกข้างกุมท้องพลางหันไปมองด้านหลัง เมื่อไม่เห็นเงาของเซี่ยฟั่ง เขาจึงพออกพอใจ และก้าวเข้าประตูใหญ่ไป

ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วยาม หานกวงที่อาบน้ำเรียบร้อยแล้วก็ได้ยินบ่าวรับใช้เคาะประตู “คุณชาย…พ่อบ้านกลับมาแล้วขอรับ ตอนนี้อยู่นอกเรือน เขาถามว่าท่านยังมีงานจะสั่งอีกหรือไม่ขอรับ”

หานกวงแทบร่วงจากเบาะที่นั่ง เขาพุ่งออกไปกระชากคอเสื้อของเซี่ยฟั่ง “เจ้าคนเสียสติ!”

เขายกมือขึ้นหมายตวัดฟาดลงบนใบหน้าที่ตนแสนชังนั้น ก็พลันได้ยินเซี่ยฟั่งกล่าวด้วยเสียงที่เบาจนแทบไม่ได้ยิน “ห้องเก็บของ”

ราวกับคำต้องห้ามรุนแรง หานกวงตะลึงงันจนหยุดมือ แววตาของเซี่ยฟั่งเย็นชาเมื่อกล่าวอีกว่า “มีของหาย”

หานกวงปล่อยมือทันทีราวกับถูกของร้อน มองอีกฝ่ายด้วยสายตาสำรวจ เขาอยากรู้ว่าเซี่ยฟั่งรู้เรื่องมากน้อยเพียงใด เงินที่เขาเอาไปเที่ยวสำมะเลเทเมาทุกวันนี้ล้วนได้จากการขโมยสิ่งของในห้องเก็บของไปจำนำ เซี่ยฟั่งที่เพิ่งมาทำงานได้แค่สองวันจะรู้ได้อย่างไรว่าเขาขโมยอะไรไปบ้าง

เขาไม่กล้าถามไปตามตรงด้วยเกรงว่าเรื่องนี้จะรู้ไปถึงหูบิดา จึงได้แต่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน “ไสหัวไป!”