ทดลองอ่าน เซียมซีทายรัก บทที่ 8

บทที่ 8

เมื่อไม่มีดอกไม้แล้ว ก็มีแต่ต้องเก็บใหม่

กลางคืนเถาฮวายังต้องไปรับใช้ ตอนเดินไปส่งอาเหม่าที่สวน นางโกรธเกรี้ยวแทนอาเหม่ามาก แต่กลับทำอะไรไม่ได้ คิดไปคิดมาก็ได้แต่กล่าวว่า “อาเหม่า เจ้าแต่งงานกับพ่อบ้านเถอะ หาคนที่พึ่งพิงได้เสีย แค่นั้นชุ่ยหรงก็จะไม่กล้ารังแกเจ้าแล้ว”

อาเหม่าเห็นเถาฮวาพูดถึงเรื่องนี้อีกก็พลันส่ายหน้า นัยน์ตาสะท้อนแววตำหนิ “เถาฮวา ข้าบอกแล้วว่าอย่าพูดถึงเรื่องนี้อีกอย่างไรเล่า พ่อบ้านเซี่ยไม่ได้ชอบข้า ข้าเองก็ไม่ได้มีใจให้เขา ลืมเรื่องเซียมซีเสียเถอะ แล้วอย่าได้พูดถึงอีก โดยเฉพาะต่อหน้าเขา”

เถาฮวาไม่กล้าบอกว่านางพูดไปแล้ว จึงเพียงเอ่ยเสียงเบา “แต่ในคฤหาสน์ ชุ่ยหรงอาวุโสกว่าเจ้า ถ้านางจะกลั่นแกล้งเจ้าจริง เจ้าก็คงไม่มีทางเลือก”

อาเหม่านิ่งเงียบ พึ่งคนอื่นมิสู้พึ่งตนเอง ตนเท่านั้นที่เป็นที่พึ่งแห่งตนได้

นางไม่อยากพึ่งพาเซี่ยฟั่ง และไม่ต้องการจับใครสักคนเพียงเพราะเขาสามารถปกป้องนางได้เช่นกัน

เล่นงานชุ่ยหรงใช่ว่านางจะทำไม่ได้ ทว่าแบบนั้นก็เหมือนทำให้ตนเองกลายเป็นคนน่ารังเกียจไปด้วย

อาเหม่าหิ้วตะกร้าดอกไม้เข้าไปในสวน ภายในสวนกลับมิได้จุดโคมไฟ เนื่องจากคนที่ชมดอกไม้ยามนี้ต่างก็ชมจันทร์กันแล้ว ด้วยเหตุนี้จึงไม่ได้แขวนโคมไฟไว้ พระจันทร์ด้านบนก็สุกสว่าง ทอแสงอาบท้องนภาตลอดทั้งผืนดิน ในสวนยามนี้จึงไม่ถึงกับมืดเสียทีเดียว

อาเหม่าตั้งหน้าตั้งตาเก็บดอกไม้โดยไม่หยุดพักแม้เพียงครู่เดียว อาศัยที่ค่ำคืนนี้มีลม นางจึงนำดอกไม้มาตากลมให้แห้งได้ วันรุ่งขึ้นพอน้ำค้างจางหายก็เอาออกไปตากแดดอีกที กลิ่นกับสีสันที่ได้อาจแย่ไปสักนิด แต่อย่างน้อยนางก็มีงานส่ง ไม่อาจให้ชุ่ยหรงนำมาใช้เป็นจุดอ่อนได้

ในสวนไป่กุ้ยแน่นทึบไปด้วยทิวไม้ นอกจากเสียงแมลงแล้วก็ไม่มีเสียงใดๆ อีก อาเหม่าเก็บดอกไม้อย่างตั้งใจ มิได้สนใจโดยรอบ เนื่องจากที่นี่หอมฟุ้งไปด้วยกลิ่นดอกไม้ หอสูงใกล้ๆ ก็ล้วนมีคนอยู่ จึงไม่น่าสะพรึงกลัวเหมือนอย่างวันสารทอีก

นางค่อยๆ เดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นในสวน เสียงนั้นเดินย้อนไปมา คล้ายกำลังรอคนอยู่ นางชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งว่าจะเข้าไปดีหรือไม่ คิดแล้วอาจเป็นคู่รักที่แอบนัดพบกันที่นี่ก็เป็นได้ ไม่ว่าจะเป็นใคร ไปเห็นเข้าล้วนไม่ดี

คิดแล้วนางก็ถือตะกร้าเตรียมย่องจากไป ทว่าเพิ่งจะเอี้ยวตัว นางก็เห็นว่าในสวนมีคนเดินออกมาอีกคนหนึ่ง ร่างสูงโปร่งนั้นแสนคุ้นตา เห็นเขาแล้วนางก็รู้ว่าคนที่รออยู่เมื่อครู่นี้คือใครได้ทันที

ผู้มาคือเซี่ยฟั่ง…คนที่รออยู่คือฉินโหยว