ทดลองอ่านนิยาย บันไดหยกงาม บทที่ 1 – บทที่ 2

“หากไม่ใช่เพราะหม่อมฉัน ท่านอ๋องก็คงไม่ทุลักทุเลเช่นนั้น”

จิ้นอ๋องยิ้มๆ มองผิวน้ำในสระไม่พูดอะไร

ฉีซู่มองตามสายตาของเขาไป ก็เห็นหลังคาตำหนักเฉิงเซียงโผล่พ้นพุ่มไม้ดอกไม้ออกมา นางพลันตระหนักรู้เพราะเหตุใดครั้งก่อนจึงได้พบจิ้นอ๋องที่นี่ จึงเอ่ยเสียงต่ำ “ตำหนักเฉิงเซียงเวลานี้ไม่มีคนพักอาศัย หากท่านอ๋องคิดถึงซูเฟย ไปนั่งที่นั่นสักพักก็ไม่เป็นไร”

จิ้นอ๋องยิ้มน้อยๆ “ไม่ ข้ามารอเจ้า”

ลมใบไม้ร่วงพัดผ่าน ใบไม้แห้งเหี่ยวปลิวปรายลงมา แสงสะท้อนในสระไท่เยี่ยสาดประกายวิบวับดุจเกล็ดปลา

ฉีซู่ตะลึงมองผิวน้ำที่มีระลอกคลื่นน้อยๆ อยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงใช้น้ำเสียงไม่อยากจะเชื่อถามขึ้น “รอหม่อมฉัน?”

จิ้นอ๋องยิ้มน้อยๆ แล้วพยักหน้า “ไม่ผิด รอเจ้า” เขามองน้ำใสในสระ เอ่ยขึ้นเบาๆ “ข้าคิดว่าในเมื่อครั้งก่อนพบเจ้าที่นี่ บางทีเจ้าอาจจะมาอีก ข้าไม่สะดวกจะไปหาเจ้าที่ตำหนักฮองเฮา ดังนั้นข้าจึงมาที่นี่ในบางครั้ง”

ฉีซู่มองจิ้นอ๋องอย่างพินิจพิจารณา หน้าตาของเขามีส่วนคล้ายรัชทายาทอยู่มาก เพียงแต่เขาอยู่เป่ยฝู่ต้องใช้ชีวิตโชกโชนมากกว่า สีผิวจึงดูเข้มกว่ารัชทายาท ทั้งมีนัยน์ตาหงส์เรียวยาวอีกคู่หนึ่ง ไม่เหมือนรัชทายาทที่มีนัยน์ตาไร้เดียงสารูปผลซิ่ง*

“แม่นางน้อย” จิ้นอ๋องเห็นฉีซู่เหม่อลอย จึงอดเลิกคิ้วพลางร้องเรียกไม่ได้

ฉีซู่รีบถอนสายตา ก้มหน้าแล้วเอ่ยถาม “ท่านอ๋องรอพบหม่อมฉันมีธุระอะไรหรือ”

จิ้นอ๋องหยิบกระบอกไม้ไผ่สีเขียวออกมาจากแขนเสื้ออันหนึ่ง ยื่นมาตรงหน้านาง “เพียงอยากจะมอบของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ให้ชิ้นหนึ่ง ถือเป็นการตอบแทนที่ช่วยเย็บเสื้อให้”

ฉีซู่รับมาด้วยความงุนงง กระบอกไม้ไผ่เกลี้ยงเกลาเขียวขจี ด้านบนมีแผ่นปลอกรังไหมสีขาวหุ้มปิดอยู่ ฉีซู่ทายไม่ถูกว่าข้างในมีอะไร

“เปิดออกมาดูสิ” จิ้นอ๋องเอ่ยเสียงนุ่ม

ฉีซู่ดึงปลอกรังไหมออกมา เห็นในกระบอกมีม้วนกระดาษที่มีตัวอักษรอยู่สองแผ่น นางดึงม้วนกระดาษออกมาคลี่ดู เป็นบทกวีสองบท ไม่ว่าจะเป็นเนื้อหาหรือลายมือ นางก็ไม่แปลกตาแม้แต่น้อย

จิ้นอ๋องเอ่ยขึ้นช้าๆ “ครั้งก่อนข้าเคยเห็นความเรียงที่เจ้าฝึกเขียนในห้องของเจ้า ข้าคิดว่าในเมื่อแม่นางน้อยฝึกเขียนอักษรหาน ก็คงจะสนใจบทกวีของรองหัวหน้าหานด้วย บทกวีสองบทนี้ข้าได้ไว้นานแล้ว ขอมอบให้แม่นางน้อยก็แล้วกัน”

“ขอบพระทัยท่านอ๋อง ลำบากท่านแล้ว” ฉีซู่ยอบตัวแสดงความเคารพ สำหรับนางแล้ว นี่นับเป็นของขวัญล้ำค่าอย่างแท้จริง

“ตอนรองหัวหน้าหานอยู่เมืองหลวง มักมาต่อโคลงกลอนกับขุนนางในราชสำนักอยู่เสมอ บทกวีที่ทิ้งไว้มีไม่น้อย ไม่ได้ลำบากอะไร” จิ้นอ๋องเดินเคียงไปกับฉีซู่อย่างดูเป็นธรรมชาติ “ทว่าหลังจากรองหัวหน้าหานถูกลดตำแหน่ง คนที่ฝึกเขียนตัวอักษรเช่นนี้ก็มีน้อยมาก เหตุใดแม่นางน้อยจึงเพียงชอบตัวอักษรหาน”

“เพราะ…รองหัวหน้าหานคือบิดาของหม่อมฉัน…”

จิ้นอ๋องหาได้แปลกใจ เพียงร้องอ้อคำหนึ่งแล้วเอ่ยต่อ “คนในสมัยนั้นต่างบอกว่าอักษรหานงามวิจิตรเกินไป ความจริงหาได้เป็นเช่นนั้นไม่ ตัวอักษรของรองหัวหน้าหาน ภายนอกสวยงามภายในแฝงไว้ด้วยความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรี คนทั่วไปฝึกเขียนมักเขียนตามรูปแบบภายนอก จึงเป็นเหตุให้มีคำประเมินค่าเช่นนั้น ข้าดูตัวอักษรของแม่นางน้อย แม้รูปร่างจะยังไม่งดงามได้มาตรฐานของตัวอักษรหาน แต่มีท่วงทำนองและเสน่ห์แบบรองหัวหน้าหานอย่างแท้จริง”

* ผลซิ่ง คือผลแอปปริคอต