ทดลองอ่านนิยาย บันไดหยกงาม บทที่ 1 – บทที่ 2

“ท่านอ๋องชมเกินไปแล้ว” ฉีซู่ใบหน้าแดงระเรื่อ “หม่อมฉันเพียงเขียนไปเรื่อยเปื่อย…”

ขณะนางกำลังพูด จู่ๆ ก็มีเสียงหัวเราะด้วยความสนุกสนานของชายหญิงดังมาจากด้านหลังโขดหิน ทั้งสองต่างชะงักนิ่งไป

เพียงได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ ดังมาจากโขดหินอีกหลายคำ จากนั้นก็มีเสียงบุรุษดังขึ้น “ฮ่าๆ ถูกข้าจับได้แล้วสิ”

จากนั้นก็มีเสียงกระฟัดกระเฟียดของอิสตรี “รัชทายาท…”

เสียงบุรุษนั่นชัดเจนว่าเป็นรัชทายาทหลี่เฉิงเพ่ย ฉีซู่กับจิ้นอ๋องหันมามองสบตากัน แล้วต่างเบนสายตาหลบไปด้วยความกระดาก

ทางด้านรัชทายาทกลับไม่รู้ตัว ยังคงกล่าวด้วยความสนุกสนาน “สนุกจริง สนุกจริงๆ! เจ้าฉลาดเฉียบแหลมเช่นนี้ ไม่สู้ข้าไปบอกพระมารดา ให้เจ้าไปอยู่วังตะวันออกจะได้เป็นเพื่อนเล่นกับข้า”

“หม่อมฉันไหนเลยจะคู่ควรไปอยู่วังตะวันออก” อิสตรีเอ่ยเสียงหวานหยาดเยิ้ม

“ข้าเป็นรัชทายาท ข้าบอกเจ้าคู่ควร เจ้าก็คู่ควร”

ฉีซู่ฟังมาถึงตรงนี้ก็ทนไม่ไหวชะโงกหน้าเข้าไป เห็นรัชทายาทกับนางกำนัลคนหนึ่งนั่งเคียงกันอย่างสนิทสนมอยู่บนหินผาสีเขียวอมดำ นางกำนัลผู้นี้ฉีซู่รู้จัก เป็นคนในตำหนักฮองเฮา มีชื่อว่าเสี่ยวชิว

พอฉีซู่ยื่นหน้ามา ก็ถูกรัชทายาทพบเห็นในทันที รัชทายาทเรียกออกมาคำหนึ่ง “ซู่ซู่!”

รัชทายาทดึงมือเสี่ยวชิวเดินมาหาฉีซู่ เห็นจิ้นอ๋องยืนอยู่ข้างกายฉีซู่ ก็อดแปลกใจไม่ได้ “ท่านพี่ เหตุใดท่านจึงมาอยู่ที่นี่ได้”

จิ้นอ๋องไม่ได้ตอบตรงๆ กลับทำความเคารพเขาอย่างไม่รีบไม่ร้อน “รัชทายาท”

รัชทายาทไม่เก็บมาใส่ใจ หันมาพูดกับฉีซู่ด้วยท่าทางดีอกดีใจ “เจ้ามาได้ประจวบเหมาะพอดี แผ่นทองลายดอกไม้ที่เจ้าช่วยทำให้ข้าครั้งก่อนดีมาก ช่วยทำให้ข้าอีกสองแผ่นเถิด”

ฉีซู่มองไปทางเสี่ยวชิวที่อยู่ข้างหลังรัชทายาท บริเวณกลางหน้าผากของเสี่ยวชิวมีแผ่นทองรูปดอกเหมยที่ประณีตงดงามนำสมัยติดอยู่แผ่นหนึ่ง นั่นเป็นแผ่นทองที่หลายวันก่อนรัชทายาทขอร้องให้นางช่วยทำให้ ฉีซู่หลุบตาลง ไม่ได้พูดอะไร

“ซู่ซู่?” รัชทายาทดูแปลกใจกับท่าทีของฉีซู่ “เจ้าเป็นอะไรไป มีอะไรหรือไม่”

“ไม่มีอะไร” ฉีซู่ก้มหน้าเอ่ยตอบ “รัชทายาทต้องการลวดลายแบบใด”

น้ำเสียงของนางสั่นเล็กน้อย แม้แต่จิ้นอ๋องได้ยินแล้วยังอดมองนางไม่ได้ รัชทายาทกลับไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติของฉีซู่ ยังคงยิ้มเบิกบานใจ “เจ้าอยากทำแบบใดก็ทำแบบนั้นเถิด ในวังใครบ้างไม่รู้ว่าเจ้าฝีมือดี สิ่งที่เจ้าทำล้วนงดงาม”

“เพคะ” ฉีซู่รับคำเสียงแผ่ว

รัชทายาทอารมณ์ดียิ่ง กล่าวกับฉีซู่ต่อ “เช่นนั้นข้าไปก่อนล่ะ”

เขาหันไปพยักพเยิดกับเสี่ยวชิว เสี่ยวชิวจึงรีบเดินตามหลังเขาไป

ฉีซู่กับจิ้นอ๋องมองส่งรัชทายาทเดินไปไกล รอจนเงาร่างของคนทั้งสองหายลับไปแล้ว จิ้นอ๋องจึงทอดถอนใจออกมาเบาๆ พลางเอ่ย “เขาเป็นรัชทายาท”

ฉีซู่ได้ยินจิ้นอ๋องพูดขึ้น ก็ช้อนตาขึ้นมองเขาด้วยความแปลกใจ