ทดลองอ่านนิยาย บันไดหยกงาม บทที่ 1 – บทที่ 2

สายตาของจิ้นอ๋องเต็มไปด้วยความเวทนา เขาเอ่ยช้าๆ “โอรสสวรรค์ในวันหน้าไม่มีทางมีสตรีเพียงคนเดียว”

ฉีซู่หน้าแดงฉาน ก้าวถอยหลังไปก้าวหนึ่ง กล่าวอย่างเคร่งขรึม “คำพูดของท่านอ๋อง ข้าไม่เข้าใจ”

จิ้นอ๋องจ้องมองนาง ผ่านไปครู่ใหญ่จึงสะบัดชายแขนเสื้อแล้วยิ้ม “ถือเสียว่าข้าพลั้งปากไปก็แล้วกัน” เขามองท้องฟ้าแล้วกล่าวต่อ “สายมากแล้ว ข้าต้องออกจากวังแล้ว”

ฉีซู่ไม่ได้พูดอะไร เพียงยอบตัวให้เขา

จิ้นอ๋องจ้องมองนางอย่างลึกซึ้งคราหนึ่ง แล้วเดินจากไปตามทางเดินเล็กๆ

เรื่องนี้เกิดขึ้นหลังจากนั้นสองวัน จู่ๆ รัชทายาทก็มาที่ห้องพักของฉีซู่ด้วยท่าทางโมโหฮึดฮัด

ฉีซู่ถามด้วยความแปลกใจ “รัชทายาทเป็นอะไรไปหรือ”

รัชทายาทไม่ตอบ เพียงทอดตัวลงนอนอยู่ข้างโต๊ะยาว

ฉีซู่กลอกตาเล็กน้อย ก่อนลองถามอย่างหยั่งเชิง “เป็นเพราะข้ายังทำแผ่นทองลายดอกไม้ไม่เสร็จหรือ หลายวันมานี้วังกลางทรงไม่ค่อยสบาย ข้าต้องอยู่ข้างพระวรกายนานขึ้นสักหน่อย ไม่ค่อยมีเวลาว่าง พรุ่งนี้ข้าจะรีบทำให้เสร็จแล้วมอบให้ท่าน ได้หรือไม่”

“ไม่ต้องทำแล้ว” รัชทายาทเอ่ยเสียงอู้อี้

ฉีซู่ไม่เข้าใจ

รัชทายาทพลันพลิกตัวลุกขึ้นนั่ง กล่าวอย่างแค้นเคือง “พระมารดาย้ายเสี่ยวชิวไปเป็นคนเฝ้าประตูแล้ว”

จากคนรับใช้ข้างพระวรกายฮองเฮากลายเป็นคนเฝ้าประตูที่รับหน้าที่เฝ้าประตูวัง เห็นชัดว่าเป็นการลงโทษที่หนักหนาเพียงใด

ฉีซู่นั่งลงข้างรัชทายาท “นางทำเรื่องอะไรให้ฮองเฮากริ้ว”

รัชทายาทแค่นเสียงฮึ “ไม่ได้ทำ เมื่อครู่พระมารดายังเรียกข้าไป อบรมข้าอยู่พักใหญ่บอกว่ารัชทายาทควรมีความประพฤติคุณธรรมที่ดี ไม่อาจลุ่มหลงอิสตรี คำพูดเก่าๆ น่าเบื่อ”

ฉีซู่เข้าใจแล้ว จะต้องเป็นเพราะฮองเฮาทราบเรื่องความสนิทสนมส่วนตัวของรัชทายาทกับเสี่ยวชิวจึงได้จงใจทำเช่นนั้น เรื่องนี้ก็ไม่อาจโทษวังกลาง เมื่อก่อนจิ้นอ๋องไม่ได้อยู่เมืองหลวง ไม่มีใครให้เปรียบเทียบ เวลานี้จิ้นอ๋องกลับมาเมืองหลวง แม้จะเป็นเพียงเวลาอันสั้น แต่ก็ได้รับการสรรเสริญว่าเป็น ‘อ๋องผู้ทรงคุณธรรมปัญญา’ ชื่อเสียงบารมีของจิ้นอ๋องนับวันเพิ่มพูน รัชทายาทกลับยังว่าไปตามเรื่องของตนไม่สนใจใคร ดื้อรั้นไม่เชื่อฟัง มิน่าวังกลางจึงร้อนพระทัย

ฉีซู่ปลอบใจรัชทายาทอย่างนุ่มนวลและอ้อมค้อม “วังกลางทรงทำเพื่อท่าน เวลานี้…”

“พอแล้ว!” รัชทายาทบอกอย่างรำคาญ “พระมารดาพูดจบแล้วเจ้าก็มาพูดอีก ข้ารำคาญ”

ฉีซู่เห็นเขาเดือดดาลก็ไม่กล้าพูดอีก ได้แต่นั่งเงียบๆ

รัชทายาททิ้งตัวลงนอนใหม่ เขาพลิกไปพลิกมา โกรธแทบทนไม่ไหว แล้วกลับลุกขึ้นนั่งบ่นว่ากับฉีซู่ต่อ “เจ้าว่าพระมารดาทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร ข้าเป็นรัชทายาทผู้มีสง่าน่าเกรงขาม กระทั่งนางกำนัลคนเดียวก็เอามาไม่ได้”

ฉีซู่หลุบตาไม่พูด

หลังจากรัชทายาทค่อยๆ สงบเยือกเย็นลงมา ก็นึกถึงปัญหาสำคัญเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ “พระมารดาทราบได้อย่างไรว่าข้าชอบเล่นกับเสี่ยวชิว”

ฉีซู่คิดในใจ ด้วยนิสัยเก็บความลับไม่อยู่ของรัชทายาท หากฮองเฮายังมองไม่ออกก็แปลกแล้ว แม้นางจะคิดเช่นนี้ แต่กลับเพียงสั่นศีรษะบอกไม่รู้

“เช่นนั้นก็แปลกแล้ว” รัชทายาทพึมพำ “หรือว่าจะมีคนแอบฟ้อง”

ฉีซู่เห็นสายตาของรัชทายาทมองมาที่ตน จึงกล่าวน้ำเสียงหนักแน่น “ข้าไม่ได้ทูลวังกลาง”

ความคิดที่ซุกซ่อนอยู่ในใจรัชทายาทถูกฉีซู่มองออก เขาได้แต่ยกมือขึ้นเกาศีรษะอย่างประดักประเดิด “ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น ต่อให้ข้าสงสัยใครก็ไม่สงสัยซู่ซู่หรอก” เขารู้สึกเสียหน้าจึงลุกขึ้นกล่าว “มืดค่ำแล้ว ข้า…ข้าต้องกลับวังตะวันออกแล้ว”

ฉีซู่มองรัชทายาทที่เดินออกประตูไปราวกับจะหนีอะไร แล้วถอนใจออกมาเบาๆ

โปรดติดตามตอนต่อไป…