ทดลองอ่านนิยาย บันไดหยกงาม บทที่ 3

ฉีซู่ช้อนตาขึ้นมอง เห็นจอนผมมารดามีเส้นผมสีขาวแซมเล็กน้อย หางตามีรอยย่นจางๆ ก็อดที่จะเศร้าใจไม่ได้ จึงรับปากหนักแน่น “เจ้าค่ะ ลูกทราบแล้ว”

หลังจากนั้นสามวันก็เป็นเทศกาลซั่งหยวน ซีจิงประดับประดาโคมไฟอย่างมโหฬาร ทางการอนุญาตให้ราษฎรออกจากบ้านยามค่ำคืนได้เป็นกรณีพิเศษ ผู้คนในเมืองหลวงไม่ว่าหญิงชายมั่งมียากจน ต่างออกมาชมโคมไฟหาความสำราญ ฉีซู่กับญาติผู้น้องที่เป็นหญิงอีกสามคนนั่งรถเทียมวัว โดยมีญาติผู้พี่สองคนและคนรับใช้ในบ้านติดตามมาด้วย

ปีนี้โคมไฟดวงโตที่นอกประตูอันฝูแขวนสูงถึงกว่ายี่สิบจั้ง* ส่องแสงสว่างจ้าดุจกลางวัน ทางการยังคัดเลือกเด็กสาวหน้าตาสะสวยงดงามจากอำเภอฉางอัน อำเภอวั่นเหนียน สวมมงกุฎดอกไม้ เสื้อแพรลายดอก เขียนคิ้วผัดแป้งใส่เครื่องหอม เดินขับร้องร่ายรำอยู่ใต้โคมไฟ พูดได้ว่าบรรยากาศคึกคักสนุกสนานกว่าปีที่ผ่านๆ มายิ่ง

คนรับใช้บ้านสกุลซูมาจองที่เหมาะไว้ก่อนแล้ว ฉีซู่มองออกมาจากหลังม่านรถ เห็นภายนอกมีหญิงงามแต่งเนื้อแต่งตัวสะสวย ปัญญาชนสามัญชนเดินปะปนกัน บรรยากาศเต็มไปด้วยความชื่นมื่น บรรดาวงศ์สกุลสูงศักดิ์ในเมืองหลวงต่างก็พาครอบครัวออกมาเที่ยวเล่น ผู้คนและรถวิ่งผ่านไปมา ในกลุ่มคนเหล่านี้มีคนที่บ้านสกุลซูรู้จักอยู่ไม่น้อยเลย ด้วยเหตุนี้ซูเหรินและซูอี๋จึงต้องหยุดคารวะทักทายผู้คนอยู่เนืองๆ

ตอนแรกฉีซู่ก็ชมการขับร้องร่ายรำเฉกเช่นเดียวกับญาติผู้น้อง ต่อมาก็ค่อยๆ พุ่งความสนใจไปยังผู้คนที่ทักทายปราศรัยกับญาติผู้พี่ทั้งสอง ไม่ต้องสงสัย คนที่เข้ามาพูดคุยสนทนาล้วนเป็นบุตรหลานวงศ์สกุลสูงศักดิ์ แม้ลักษณะหน้าตาจะแตกต่างกัน ทว่าบุคลิกท่วงทีล้วนคล่องแคล่วสง่างาม

“ท่านคือ…” ซูอี๋ญาติผู้พี่คนรองส่งเสียงทักขึ้นเบาๆ ทำให้ฉีซู่เกิดความสนใจ

เพราะรถเทียมวัวบดบังสายตา คนที่อยู่เบื้องหน้าซูอี๋จึงไม่ได้อยู่ในขอบเขตสายตาของฉีซู่ แต่ญาติผู้พี่มีท่าทีประหลาดใจเพียงนั้น คิดว่าฐานะของคนผู้นี้คงไม่ธรรมดา ฉีซู่ยิ่งเกิดความอยากรู้อยากเห็น จึงเงี่ยหูตั้งใจฟังคำสนทนาของพวกเขา ฉีซู่มองผ่านม่านโปร่งเห็นญาติผู้พี่คนโตซูเหรินมองน้องชายด้วยแววตาเคร่งขรึมจริงจัง คล้ายจะตำหนิเขาที่เสียกิริยา จากนั้นก็ลงจากหลังม้าประสานมือทำความเคารพพลางยิ้มน้อยๆ “เหตุใดคุณชายจึงมาอยู่ที่นี่ได้”

“งานเลี้ยงเลิกเร็ว จึงออกมาชมโคมไฟ” ผู้มาน้ำเสียงสุภาพนุ่มนวล

เสียงนี้ฉีซู่ได้ยินแล้วกลับตระหนกตกใจอย่างมาก…นี่เป็นเสียงของจิ้นอ๋อง

เทศกาลซั่งหยวนในวังมีงานเลี้ยงรื่นเริง ฝ่าบาททรงชอบแต่งบทกวีใต้โคมไฟ ฮ่องเต้และขุนนางร่วมสังสรรค์กัน ที่ผ่านมามักอยู่จนดึกดื่นจึงเลิกรา ฟังจากคำพูดของจิ้นอ๋อง คล้ายงานเลี้ยงในวังจะเลิกราแล้ว ดังนั้นเขาจึงมีเวลาว่างออกมาชมโคมไฟ ทั้งไม่ได้ยินซูเหรินเรียกเขาว่า ‘ท่านอ๋อง’ คิดว่าการออกมาในครั้งนี้ จิ้นอ๋องคงไม่อยากเปิดเผยฐานะที่แท้จริง

พี่น้องสกุลซูเลื่อมใสศรัทธาในตัวจิ้นอ๋องมานาน ยากนักที่จะได้มีโอกาสได้คบค้าสมาคมกับเขา จึงโยนเรื่องชมโคมไฟทิ้งไปจากสมอง ทั้งสองปรึกษากันเบาๆ สองสามประโยค แล้วซูเหรินก็เอ่ยขึ้น “ที่นี่เสียงเอะอะอึกทึก พูดคุยกันไม่สะดวก ไม่สู้ให้ผู้น้อยไปหาที่สงบเงียบสักแห่งจะได้พูดคุยกับคุณชายได้เต็มที่”

“ข้าก็คิดเช่นนั้น” จิ้นอ๋องตบมือร้องว่าดี

* จั้ง เป็นหน่วยวัดความยาวของจีน เทียบระยะได้ประมาณ 3.33 เมตร