ทดลองอ่านนิยาย บันไดหยกงาม บทที่ 3

แม้จะพูดเช่นนี้ แต่เทศกาลซั่งหยวนเช่นนี้จะหาที่เงียบสงบสักแห่งในเมืองหลวงกลับไม่ใช่เรื่องง่าย ทั้งกลุ่มตระเวนหาอยู่นานก็หาไม่ได้ สุดท้ายจิ้นอ๋องก็เสนอให้ไปจวนของเขา รถเทียมวัววิ่งมาเป็นเวลานาน ในที่สุดก็เข้ามาในจวนเงียบสงบหลังหนึ่ง ฉีซู่กับญาติผู้น้องลงจากรถโดยมีสาวใช้ช่วยประคับประคอง เวลานี้จิ้นอ๋องกับซูเหรินและซูอี๋ลงจากหลังม้าแล้ว จิ้นอ๋องเป็นฝ่ายเดินมาทักทายพวกนาง

พอเห็นฉีซู่ ตอนแรกจิ้นอ๋องก็มีท่าทีงงงัน จากนั้นก็ยิ้มน้อยๆ “เจ้าเองหรือ”

ฉีซู่ทำความเคารพเขา จิ้นอ๋องกลับบอกว่า “ที่นี่เป็นจวนของข้า แม่นางน้อยไม่ต้องถือเคร่งในพิธีรีตอง”

ญาติผู้น้องก็เข้ามาทำความเคารพจิ้นอ๋องทุกคน จิ้นอ๋องเคารพตอบด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม แล้วจึงพาทุกคนเข้าไปข้างใน ฉีซู่มองสำรวจจวนของจิ้นอ๋อง ตัวบ้านหลังไม่ใหญ่ ลานบ้านยิ่งแคบเล็ก นอกจากสระน้ำที่มีสายน้ำจากภายนอกไหลเข้ามา ต้นไม้ดอกไม้ ภูเขาจำลองก้อนหินเหล่านี้แล้ว ข้าวของทุกอย่างในบ้านล้วนมีไว้เพื่อประโยชน์การใช้สอยเป็นหลัก ในบ้านแม้จะมีคนรับใช้อยู่จำนวนหนึ่ง แต่เมื่อเปรียบกับฐานะของจิ้นอ๋องแล้วก็ดูจะด้อยไปไม่น้อย

คล้ายสัมผัสได้ถึงความฉงนสงสัยของฉีซู่ จิ้นอ๋องจึงเอ่ยเสียงราบเรียบ “ข้าใช้ชีวิตอยู่ที่เป่ยฝู่อย่างเรียบง่าย จวนที่พระบิดาประทานใหญ่โตหรูหราเกินไป ข้าอยู่แล้วไม่เคยชิน วันก่อนได้ขอให้พระบิดารับคืนไป บ้านหลังนี้แม้จะเรียบง่ายไปหน่อย แต่ข้ากลับรู้สึกอยู่แล้วสบายใจ”

ฉีซู่หลุบตา ผ่านไปครู่หนึ่งก็ยิ้มแล้วว่า “มิน่าเล่าผู้คนในเมืองหลวงต่างยกย่องว่าจิ้นอ๋องถึงพร้อมด้วยคุณธรรมอันดีงาม”

สายตาของจิ้นอ๋องหยุดนิ่งอยู่ที่ฉีซู่แวบหนึ่ง กล่าวตอบด้วยสีหน้ายิ้มๆ “ข้าเพียงทำในเรื่องที่ข้าเห็นว่าถูกต้อง สายตาของคนทั่วไปไม่เกี่ยวอะไรกับข้า”

ระหว่างทั้งสองกำลังสนทนาอยู่นั้นก็มีคนรับใช้มารายงานว่าสุราอาหารจัดเตรียมพร้อมแล้ว จิ้นอ๋องและทุกคนจึงเข้านั่งประจำที่

เพราะจัดเตรียมอย่างฉุกละหุก อาหารจึงมีไม่หลากหลายนัก แต่ก็นับว่าถูกปาก สุรานั้นจิ้นอ๋องนำมาจากเป่ยฝู่ สู้สุราใสบริสุทธิ์รสเลิศของเมืองหลวงไม่ได้ แต่รสชาติร้อนแรง ฉีซู่เพียงจิบไปคำเล็กๆ ก็รู้สึกเหมือนมีเปลวไฟแผดเผาตั้งแต่ลำคอลงไปถึงหน้าอก นางมองไปทางญาติผู้น้อง แต่ละคนพอชิมสุราแล้วต่างขมวดคิ้วนิ่วหน้า เห็นชัดว่าไม่ชินกับการดื่มสุราร้อนแรงเช่นนี้ แต่บุรุษสามคนกลับไม่ได้ใส่ใจ พวกเขาสนทนากันถึงเรื่องการทำศึกหลายครั้งกับพวกชนเผ่าตี๋ในระยะนี้อย่างออกรสออกชาติ

“สถานการณ์ในเวลานี้เป็นผลดีต่อฝ่ายเรา ข้าเห็นว่าน่าจะฉวยโอกาสที่รบชนะรุกไล่โจมตี พอย่างฤดูใบไม้ผลิกองกำลังทหารออกปฏิบัติการ ย่อมสามารถปราบปรามชนเผ่าตี๋ให้สงบราบคาบได้ในคราเดียว!” ซูอี๋หลังจากสุราลงท้องไปสองจอก คำพูดก็เริ่มฮึกเหิมขึ้นมา

ซูเหรินกลับยิ่งเยือกเย็นสุขุม เขากล่าวกับจิ้นอ๋อง “ข้าสองพี่น้องแม้จะได้รับเลือกเข้ากองกำลังรักษาวังซานเว่ย แต่ก็เพียงเฝ้าป้องกันพระราชวังยามค่ำคืน ยังไม่เคยผ่านสนามรบด้วยตนเอง วางแผนยุทธการบนแผ่นกระดาษทำให้ท่านอ๋องขบขันแล้ว”

จิ้นอ๋องหัวเราะ “ข้าเพียงติดตามเจิ้งกั๋วกงออกจากด่านไปสองครั้งเท่านั้น ไหนเลยจะบอกว่ารู้เรื่องการทหารได้ ถ้าจะพูดขึ้นมาจริงๆ เกรงว่ายังสู้ท่านทั้งสองไม่ได้”

“ท่านอ๋องถ่อมตนเกินไปแล้ว” ซูเหรินกล่าวยิ้มๆ “พวกเราต่างได้ยินว่าท่านอ๋องเคยออกสนามรบด้วยตนเอง เพียงเรื่องนี้ก็เหนือกว่าพวกเรามากแล้ว ตามความคิดของท่านอ๋อง ก้าวต่อไปฝ่าบาทจะดำเนินการเช่นไร”