ทดลองอ่านนิยาย บันไดหยกงาม บทที่ 4

หลี่เฉิงเพ่ยรีบเข้ามาขวางอยู่ตรงกลางระหว่างฉีซู่กับไท่ซั่งหวง โวยวายขึ้น “ผู้เฒ่า นี่คือเจ้าสาวของข้า ท่านจะเพ่งพิศละเอียดเพียงนั้นด้วยเหตุใด”

ไท่ซั่งหวงถีบเขาไปทีหนึ่ง “เจ้าหนุ่มหน้าเหม็น ถึงกับกินน้ำส้ม* ปู่ของเจ้าขึ้นมาแล้ว พบหน้าหลานสะใภ้เป็นครั้งแรก ข้าจะไม่พินิจดูให้ดีได้หรือ” พูดถึงตรงนี้ไท่ซั่งหวงก็มีท่าทีเศร้าใจขึ้นมา “ข้าแก่แล้ว พวกเจ้าไปครั้งนี้ คราวหน้าจะได้พบพวกเจ้าอีกครั้งก็ไม่รู้เมื่อไรแล้ว กระทั่งจะมีคราวหน้าอีกหรือไม่ก็ไม่รู้”

“ผู้เฒ่า อย่าพูดจาไม่เป็นมงคลเช่นนี้ ข้าดูท่านยังแข็งแรงอยู่มาก อย่างน้อยก็ต้องอยู่ได้อีกแปดปีสิบปี” หลี่เฉิงเพ่ยกล่าวตอบ

ไท่ซั่งหวงปรายหางตามองหลี่เฉิงเพ่ย ไม่ได้โต้ตอบอะไร เพียงหันไปทางฉีซู่ “เจ้าแต่งกับเจ้าหนุ่มที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ วันข้างหน้าต้องได้พบความทุกข์ยากแน่”

ฉีซู่ได้ยินดังนั้นกลับเพียงยิ้มๆ “ได้แต่งกับท่านอ๋อง เป็นบุญวาสนาของหม่อมฉันเพคะ”

ไท่ซั่งหวงยื่นมือมาลูบศีรษะฉีซู่ด้วยความรักและเมตตา “เจ้าเป็นเด็กดี เขามีเจ้าอยู่เป็นเพื่อน เป็นโชควาสนาของเขา”

ไท่ซั่งหวงผงกศีรษะให้ตู้ซื่อ ตู้ซื่อเข้าใจทันที หมุนตัวเดินเข้าไปด้านในตำหนัก ไม่นานก็ประคองถาดออกมาใบหนึ่ง นางยื่นถาดมาตรงหน้าหลี่เฉิงเพ่ยกับฉีซู่ ทั้งสองมองไปในถาด เป็นยันต์คุ้มครองที่ทำมาจากทองคำสองเหรียญ

ในเวลานี้เองไท่ซั่งหวงก็ตรัสขึ้น “ของสิ่งนี้ข้าให้คนทำขึ้นเมื่อหลายปีก่อน และให้พระภิกษุในวัดปลุกเสกมาแล้ว เก็บรักษาไว้อย่างดี รอเจ้าแต่งภรรยาก็จะมอบให้พวกเจ้า ในที่สุดวันนี้ก็มีโอกาสมอบให้แล้ว”

หลี่เฉิงเพ่ยกับฉีซู่ขอบพระทัยเสด็จปู่ แล้วรับยันต์คุ้มครองมา

“เฉิงเพ่ยเอ๋ยเฉิงเพ่ย” ไท่ซั่งหวงกำชับหลี่เฉิงเพ่ยด้วยถ้อยคำที่เปี่ยมไปด้วยน้ำใสใจจริงและแฝงความหมายลึกซึ้ง “เรื่องถอดถอนแต่งตั้งข้ารู้เจ้าไม่สบายใจ แต่ข้าก็ยังคงพูดคำเดิม ในฐานะของคนในราชวงศ์ ต้องเห็นแก่ส่วนรวมเป็นสำคัญ เจ้าคงคิดตกบ้างแล้วกระมัง!”

“พ่ะย่ะค่ะ” ยากนักที่หลี่เฉิงเพ่ยจะไม่โต้แย้งเสด็จปู่ เพียงรับคำสั้นๆ เช่นวันนี้

“พรุ่งนี้พวกเจ้าจะต้องออกเดินทางแต่เช้าตรู่ ข้าก็จะไม่รั้งพวกเจ้าอยู่นาน”

สองสามีภรรยาทำความเคารพเสด็จปู่อีกครั้ง หมอบกราบแล้วล่าถอยออกไป

ส่งหลานชายหลานสะใภ้แล้ว ไท่ซั่งหวงก็ตรัสเรียกตู้ซื่อ “อาตู้”

ตู้ซื่อก้าวเข้ามา “ไท่ซั่งหวงมีอะไรจะสั่งเพคะ”

ไท่ซั่งหวงใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง ถอนพระทัยแล้วตรัสขึ้น “หลายปีมานี้ข้าเอาแต่สั่งให้เจ้าคอยชี้แนะตักเตือนลูกสาวของหานหล่างให้มาก นางจะได้ไม่ดื้อรั้นหัวแข็งเหมือนพ่อของนาง คิดไม่ถึงว่านางยังคงเป็นเด็กที่ดื้อรั้นคนหนึ่ง”

ตู้ซื่อยิ้ม “จะอย่างไรก็เป็นพ่อลูก นิสัยใจคอคล้ายกันก็เป็นเรื่องหลีกเลี่ยงได้ยาก ทว่าหม่อมฉันเห็นว่าพระชายาภายนอกอ่อนโยนภายในแข็งแกร่ง จัดการเรื่องราวได้เหมาะสม ไม่เพียงไท่ซั่งหวงคอยปกป้อง วังกลางรักและเอ็นดู แม้แต่ฝ่าบาทก็ชื่นชมอย่างมาก คงไม่ถึงกับมีจุดจบเช่นเดียวกับรองหัวหน้าหานหรอกเพคะ”

ไท่ซั่งหวงก็ผงกศีรษะ “เรื่องนี้ก็จริง มีคนเฉลียวฉลาดรู้เหตุรู้ผลเช่นนี้อยู่กับเฉิงเพ่ย ข้าก็วางใจ พวกเขาสองสามีภรรยาถ้าสามารถอยู่ด้วยกันได้ยาวนาน ข้าก็ไม่มีอะไรต้องเสียใจแล้ว”

“เพคะ”

* กินน้ำส้ม เป็นสำนวนจีน หมายถึงหึงหวง