ทดลองอ่านนิยาย บันไดหยกงาม บทที่ 5

ฮ่องเต้ตอบอย่างนอบน้อม “พระมารดาต้องการทราบรายละเอียด ลูกควรบอกทุกอย่างที่รู้ ทว่าเวลานี้ลูกยังไม่ทราบมูลเหตุแน่ชัด เพียงทราบว่าค้นได้อาวุธและเสื้อเกราะจำนวนไม่น้อยจากจวนฉางซานอ๋อง เรื่องเกี่ยวพันถึงราชวงศ์ ลูกไม่กล้าประมาทเลินเล่อ ได้สั่งการให้ซ่งเหยาเป็นผู้ตรวจสอบคดีนี้แล้ว วันนี้เขาเข้าเวร คิดว่าตอนนี้คงยังอยู่ในวัง พระมารดาลองเรียกเขามาเข้าเฝ้าซักถามรายละเอียดดูก็ได้”

“นี่…เกรงว่าจะไม่ค่อยเหมาะ” ได้ยินว่าจะให้ขุนนางมาเข้าเฝ้า ไทเฮาก็ตรัสด้วยความลังเล

“ลูกไม่คิดว่ามีอะไรไม่เหมาะ พระมารดาประทับอยู่กับอดีตฮ่องเต้เสมอ ความฉลาดเฉียบแหลมเข้าใจในเหตุผลไม่ต้องพูดถึง ลูกเพิ่งบริหารราชกิจได้ไม่นาน ประสบการณ์ยังตื้นเขิน ถ้ามีอะไรสะเพร่าผิดพลาด หวังว่าพระมารดาจะช่วยอบรมสั่งสอน” ฮ่องเต้ตรัสยิ้มๆ

ไทเฮาไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่งก็ผงกพระเศียร “ก็ดี เรียกเขามาเถิด”

ฮ่องเต้มีรับสั่งให้ไปตามซ่งเหยา ไม่นานก็เห็นซ่งเหยาเร่งรุดมา ฮ่องเต้นั่งอยู่หลังม่านกับไทเฮา ร่วมพูดคุยกับซ่งเหยา

“รองเสนาบดีซ่ง” ไทเฮาตรัสขึ้นช้าๆ “ตามเหตุผลข้าที่เป็นสตรีผู้หนึ่งไม่ควรก้าวก่ายราชกิจ ทว่าฉางซานอ๋องเป็นนัดดาของฮ่องเต้ไท่จง เรื่องเกี่ยวพันถึงเกียรติยศของเชื้อพระวงศ์ หญิงชราอย่างข้าจำต้องก้าวก่ายสักเล็กน้อย หวังว่าท่านจะให้อภัย”

ซ่งเหยารีบบอกมิกล้า แล้วหยิบคำให้การที่เตรียมไว้แล้วออกมาจากในแขนเสื้อ “นี่เป็นคำให้การของฉางซานอ๋อง ไทเฮาโปรดทอดพระเนตร”

นางกำนัลรับคำให้การมาส่งมอบให้ไทเฮา ไทเฮารับคำให้การมา เพียงอ่านได้ไม่กี่บรรทัด หัวคิ้วก็ขมวดเข้าหากัน ตวาดเสียงเฉียบขาด “ซ่งเหยา!”

“กระหม่อมอยู่นี่พ่ะย่ะค่ะ”

“ใส่ร้ายเชื้อพระวงศ์มีความผิดฐานหมิ่นเบื้องสูง สิ่งที่เขียนอยู่ในคำให้การมีหลักฐานหรือไม่”

“มีพ่ะย่ะค่ะ” ซ่งเหยาตอบเสียงดังกังวาน “อาวุธและเสื้อเกราะสองร้อยชุดที่ซุกซ่อนอยู่ในจวนฉางซานอ๋องเป็นพยานวัตถุ คนรับใช้ในจวนท่านอ๋อง ทหารที่อยู่ในที่นั้นล้วนเป็นพยานบุคคล”

“แล้วหนิงอ๋อง…” น้ำเสียงไทเฮาสั่นสะท้าน “ในคำให้การบอกว่าหนิงอ๋องเป็นผู้ร่วมสมคบคิด…”

“ทูลไทเฮา ฉางซานอ๋องสุรุ่ยสุร่ายใช้ชีวิตสำมะเลเทเมา หรูหราฟุ่มเฟือย เบี้ยรายเดือนและรายได้จากที่ดินศักดินาของเขาเกรงว่าคงไม่พอที่จะสนับสนุนแผนการของเขาได้ กระหม่อมเห็นว่าเรื่องนี้ต้องมีผู้สมรู้ร่วมคิด”

ไทเฮาตบโต๊ะ “ต่อให้เป็นเช่นนั้น แล้วเจ้าแน่ใจได้อย่างไรว่าหนิงอ๋องก็คือผู้สมรู้ร่วมคิด”

ซ่งเหยาเงยหน้ามองตรงไปที่หลังม่าน ก่อนตอบเสียงดังฟังชัด “เรื่องนี้ฉางซานอ๋องยอมรับด้วยปากตนเอง หย่งอี้อ๋อง เล่ออันอ๋องต่างก็ให้การชี้ชัดว่าฉางซานอ๋องกับหนิงอ๋องมักแอบพูดคุยแสดงความคิดเห็นกันอยู่เสมอ คิดจะกระทำการนอกลู่นอกทาง กระหม่อมทราบดีหนิงอ๋องเป็นพระโอรสที่ไทเฮาทรงรักใคร่ ทว่าหลักฐานแน่นหนา ไม่อาจปฏิเสธความจริงได้!”

“บังอาจ!” ไม่รอไทเฮาเอ่ยปาก ฮ่องเต้ก็ลุกขึ้นมาตำหนิ “ซ่งเหยา เจ้าถึงกับกล้าพูดจาโอหังกับไทเฮา”

ซ่งเหยาเห็นฮ่องเต้พิโรธก็รีบหมอบกราบลงกับพื้น แต่ปากกลับยังโต้แย้งเสียงดัง “พระโอรสทำผิดกฎหมายโทษเท่าสามัญชน กระหม่อมได้รับพระบัญชาให้สอบสวนคดีนี้ มีแต่ต้องทำตามกฎหมายบ้านเมืองจึงจะไม่ผิดต่อฝ่าบาท ไม่ผิดต่ออาณาประชาราษฎร์ในใต้หล้า”

ฮ่องเต้คว้าถ้วยทองคำที่มีน้ำนมขว้างไปที่ข้างเท้าซ่งเหยา ตวาดลั่น “ไสหัวไปให้พ้น!”