ทดลองอ่านนิยายวาย ปราชญ์กู้บัลลังก์ บทที่ 5.2 #นิยายวาย

โหยวเหมี่ยวเปิดหีบ หยิบหนังสือตำราของมารดาตอนยังมีชีวิตอยู่ออกมาเปิดหาข้อมูลที่มีประโยชน์ ทันใดนั้นก็สังเกตเห็นหนังสือเล่มหนึ่งชื่อว่า ‘เกร็ดความรู้ชาวบ้าน’ ดวงตาทั้งคู่ทอประกายจัดจ้าด้วยความพึงพอใจ

‘ตำรารวมสิ่งประดิษฐ์’ ‘บันทึกลำธารแห่งความฝัน’ ‘เทพกสิกรรมเสินหนง’ ‘บทกวีเหยี่ยเหล่า’***** นอกจากนี้ยังมี ‘คัมภีร์โม่จิง’ ด้วย!

โหยวเหมี่ยวรู้สึกเหมือนค้นพบสมบัติล้ำค่า หีบหนังสือที่มารดาทิ้งไว้ให้เขาเหล่านี้เป็นสมบัติล้ำค่าในการดูแลปกครองปราสาทเขาจริงๆ ดังนั้นโหยวเหมี่ยวจึงไม่เก็บกวาดห้องหนังสือต่อ แต่หอบหนังสือออกไปนั่งอ่านอยู่ตรงระเบียงอย่างตั้งใจ

เริ่มจาก ‘ตำรารวมสิ่งประดิษฐ์’ ในนั้นบันทึกวิธีสร้างกังหันน้ำ สีวาดรูป น้ำตาล กลั่นเกลือ สร้างคลองส่งน้ำ ผลิตโลหะทั้งห้า เป็นต้น กระทั่งความยาวและปริมาณก็เขียนระบุไว้อย่างชัดเจน

โหยวเหมี่ยวอ่านเรื่องกังหันน้ำอยู่ครู่หนึ่งแล้วลุกขึ้นพลิก ‘คัมภีร์โม่จิง’ เพื่อเอามาเทียบกับวิชากลไกสกุลโม่ หลังจากเทียบกันแล้วก็ไปหยิบถ่านมาก้อนหนึ่ง จากนั้นนั่งลงวาดบนพื้น

ดวงตะวันเคลื่อนคล้อยตกลงทางทิศตะวันตก หลี่จวงที่อยู่ในเรือนเอ่ยว่า “คุณชาย เรือนใหญ่กับห้องนอนปัดกวาดเสร็จแล้ว คุณชายโปรดสั่งการด้วย”

จางเอ้อร์เช็ดถูห้องหนังสือเสร็จแล้วเช่นกัน และกำลังยืนดูหนังสือของโหยวเหมี่ยวอยู่หน้าชั้นวางหนังสือ

“เจ้าหยิบถุงเงินบนชั้นมาสิ” โหยวเหมี่ยวรับคำโดยไม่เงยหน้าขึ้นมองด้วยซ้ำ

หลี่จวงรีบปฏิเสธว่ารับเงินจากคุณชายไม่ได้ โหยวเหมี่ยวกล่าวย้ำว่า “ไม่เป็นไร เจ้าไปหยิบเถอะ ข้ายังมีเรื่องจะให้พวกเจ้าช่วยอีก”

อีกไม่ถึงสิบวันจะเป็นวันปีใหม่แล้ว พวกคนเช่าที่กำลังอยู่ในช่วงพักจากการทำเกษตรนั่งอยู่บ้านเฉยๆ ไม่สู้ออกมาช่วยโหยวเหมี่ยวทำงาน โหยวเหมี่ยวหยิบเงินออกมายี่สิบอีแปะยื่นให้จางเอ้อร์ “เจ้ารับไว้”

“ข้ารับเงินจากคุณชายไม่ได้ แค่คุณชายอนุญาตให้ข้าขึ้นมาอ่านหนังสือ ข้าก็ซาบซึ้งใจมากแล้ว”

โหยวเหมี่ยวขบคิด ในเมื่อยืนยันเช่นนี้ก็ดูสมเป็นบัณฑิตจึงไม่ได้บังคับอะไรอีก จากนั้นยื่นเงินยี่สิบอีแปะให้หลี่จวงแล้วพูดว่า “ยี่สิบอีแปะนี้มอบให้เจ้าเป็นค่าแรงในวันนี้ และจะให้เจ้าเพิ่มอีกหนึ่งพวง พรุ่งนี้เจ้าช่วยเข้าเมืองแทนข้าที ซื้อของตามนี้กลับมาให้ข้า ใช้เงินไปเท่าไร จงจดจำให้แม่นยำ เพราะข้าจะถามดูอีกที”

โหยวเหมี่ยวยื่นกระดาษหนังวัวที่ใช้ถ่านขีดเขียนให้หลี่จวง “พวกไม้เจ้าแค่ถามราคามาก็พอ หลี่จื้อเฟิงไม่คุ้นกับเมือง อย่าให้โดนคนหลอก”

หลี่จวงตอบรัวๆ ว่าได้ๆๆ โหยวเหมี่ยวเอ่ยต่อว่า “กลับบ้านไปกินข้าวเถอะ”

“อีกครู่ข้าจะให้เมียข้าขึ้นมาทำอาหารให้คุณชาย”

“ไม่ต้อง หลี่จื้อเฟิงน่าจะกลับมาแล้ว พวกเจ้าไปกินกันเถอะ วันหลังค่อยจ้างเมียเจ้ามาทำอาหาร”

โหยวเหมี่ยวไล่หลี่จวงกับจางเอ้อร์กลับไปกินข้าว ส่วนตัวเองออกมานั่งอยู่หน้าเฉลียง ก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือต่อ ทราบดีว่าหลี่จวงเปลี่ยนท่าทางจากที่แวะมาตอนเช้าแล้ว เพราะเขามีเงิน

***** บทกวีเหยี่ยเหล่า เป็นบทกวีที่ตู้ฝู่ กวีเอกในสมัยถังเป็นผู้เขียน