ทดลองอ่านนิยายวาย ปราชญ์กู้บัลลังก์ บทที่ 5.2 #นิยายวาย

มีเงินจ้างผีโม่แป้งได้* ออกไปทำงานข้างนอกได้เงินแค่วันละสิบอีแปะเท่านั้น แต่ทำงานให้คุณชายโหยวกลับได้เงินตั้งยี่สิบอีแปะ

ดวงตะวันคล้อยลงทางทิศตะวันตก เสียงรถม้าวิ่งเข้ามาจากข้างนอก โหยวเหมี่ยวเงยหน้าขึ้นทำท่าจะตะโกนเรียกชื่อหลี่จื้อเฟิง แต่แล้วก็รู้สึกแปลกชอบกล จู่ๆ นึกได้ว่าตัวเองซื้อทาสเฉวี่ยนหรงคนนี้มาตั้งนาน แต่ยังไม่เคยตั้งชื่อใหม่ให้อีกฝ่าย ยังคงใช้ชื่อแซ่เดิมที่หลี่เหยียนตั้งให้

ปกติเวลาโหยวเหมี่ยวเรียกใช้อีกฝ่ายจะเรียกว่า ‘นี่’ เหมือนเรียกสุนัข เวลานี้หลี่จื้อเฟิงกลับมาแล้วจริงๆ

“กลับมาแล้วหรือ”

“กลับมาแล้ว” ม้าร้องคำรามฮี้ เสียงของหลี่จื้อเฟิงดังมาจากข้างนอก

โหยวเหมี่ยวไม่ได้ขยับตัวไปไหน ยังคงนั่งอ่านหนังสืออยู่ตรงเฉลียงตามเดิม ท้องเริ่มรู้สึกหิวนิดๆ ครู่ต่อมาหลี่จื้อเฟิงก็เดินเข้ามาหา ร่างสูงใหญ่บดบังแสงตะวัน

“หลบไปข้างๆ อย่าบังแสง”

หลี่จื้อเฟิงไม่ขยับหลบ แต่คุกเข่าข้างเดียวลงมาด้านข้าง หัวใจโหยวเหมี่ยวกระตุกวูบ เงยหน้าขึ้นมองก็เห็นอีกฝ่ายกำลังยิ้ม

รอยยิ้มนั่นอ่อนโยนและงดงามมาก แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ดึงดูดสายตาโหยวเหมี่ยวที่สุด สิ่งที่ทำให้เขาตื่นเต้นประหลาดใจยิ่งกว่าก็คือหลี่จื้อเฟิงอุ้มสุนัขตัวเล็กมากตัวหนึ่งอยู่ในอ้อมแขน

“เอามาจากไหน” โหยวเหมี่ยวโยนหนังสือทิ้งทันที

หลี่จื้อเฟิงหัวเราะ จับขาหน้าทั้งสองข้างของเจ้าสุนัขตัวน้อยมาวางซ้อนกันหยอกโหยวเหมี่ยวเล่น

สุนัขตัวนั้นเป็นสุนัขลายด่าง ลำตัวสีขาว แต่มีแต้มสีดำใหญ่ๆ อยู่ทางซ้ายและขวา ลูกตาดำกลมๆ ของมันกำลังจ้องมองโหยวเหมี่ยว รอบดวงตาก็มีแต้มดำ ดูใสซื่อน่ารักมาก

“ส่งมาให้ข้าอุ้มเร็วเข้า” โหยวเหมี่ยวรับสุนัขมาอุ้มแล้วถามว่า “ซื้อมาเท่าไร”

“ไม่ต้องจ่ายเงิน แม่สุนัขหน้าร้านขายข้าวสารเพิ่งออกลูกมาหนึ่งครอก ข้าจึงขอจากเถ้าแก่มาตัวหนึ่ง”

เจ้าสุนัขเห่าโฮ่งๆ โหยวเหมี่ยวตื่นเต้นดีใจมาก “ข้ากำลังคิดว่าควรหาสุนัขสักตัวมาเลี้ยงไว้เฝ้าบ้าน เจ้าก็เอากลับมาเสียก่อน”

หลี่จื้อเฟิงยกมุมปากขึ้นนิดๆ รับคำว่าอืมแล้วลูบหัวลูกสุนัข ตามด้วยลูบหัวโหยวเหมี่ยว

โหยวเหมี่ยวไม่รู้จะหัวเราะหรือร่ำไห้ดี ลุกขึ้นเดินตามอีกฝ่ายไปที่ลานด้านหลังแล้วถามว่า “ของซื้อมาหมดแล้วหรือ”

“ซื้อแล้ว ใช้เงินไปทั้งหมดสามตำลึงเงิน รวมรถเข็นไม้อีกคัน”

ในสวนเสิ่นมีม้าสองตัว ม้าตัวหนึ่งลากรถกำลังดี โหยวเหมี่ยวเดินออกไปดูก็เห็นหลี่จื้อเฟิงซื้อมาเต็มคันรถ มีทั้งเนื้อเค็ม หน่อไม้ ผักดองหลายไหใหญ่ ข้าวสาร แป้ง น้ำมัน เกลือ ซีอิ๊ว น้ำส้ม ผักกวางตุ้ง ครบถ้วนทุกอย่าง และมีไก่เป็นๆ อีกหลายตัวร้องกุ๊กๆ อยู่ในสุ่ม ข้างหน้ารถยังห้อยกระต่ายป่าไว้อีกตัว

หลี่จื้อเฟิงขนข้าวของลงจากรถแล้วย้ายเข้าไปในครัว

“จดหมายส่งแล้วหรือยัง”

* มีเงินจ้างผีโม่แป้งได้ เป็นสำนวนที่หมายความว่าหากใช้เงินเป็นเครื่องล่อใจ ก็สามารถว่าจ้างคนให้ทำงานต่างๆ ได้ ไม่ว่าคนคนนั้นจะเต็มใจหรือรู้สึกผิดหรือไม่ก็ตาม