ทดลองอ่านนิยายวาย ปราชญ์กู้บัลลังก์ บทที่ 5.2 #นิยายวาย

“อื้ม”

“หาคนงานได้แล้ว?”

“อืม”

“เมื่อไรจะมา”

“พรุ่งนี้”

บทสนทนาระหว่างโหยวเหมี่ยวกับหลี่จื้อเฟิงเรียบง่ายและไร้สาระมาก หลี่จื้อเฟิงวางของแล้วลงมือกวาดพื้น โหยวเหมี่ยวเดินไปเปิดเตาดินดู หม้อขึ้นสนิมหมดแล้ว หลี่จื้อเฟิงหยิบน้ำมัน เกลือ ซีอิ๊ว น้ำส้มออกมาจัดวางให้เข้าที่ ทั้งสองคนทำอะไรกับครัวไม่ถูก

“เจ้า…ทำอาหารเป็นหรือ” โหยวเหมี่ยวถาม

“เป็นนิดหน่อย”

หลี่จื้อเฟิงเดินออกไป พอกลับเข้ามาก็ถือหม้อใหม่มาด้วยสองใบ ขนาดกำลังพอเหมาะกับช่องวางเตาพอดี ทางซ้ายเป็นกระทะเอาไว้ผัด ทางขวาเป็นหม้อเอาไว้ต้ม ทั้งยังหิ้วกะละมังเหล็กใบใหญ่เข้ามาด้วยอีกใบ จากนั้นเอาวางไว้บนเตาอั้งโล่ที่อยู่ข้างๆ เตาดิน ตามด้วยซึ้งนึ่ง ที่แท้ก็เป็นหม้อนึ่งนั่นเอง

“…”

“…”

“เจ้าทำอาหารเป็นด้วยหรือ ดีจริงๆ” โหยวเหมี่ยวเอ่ย

“เมื่อก่อนเคยทำ”

“เมื่อก่อนเคยทำอะไร”

“เนื้อย่าง”

“…ข้าวดูเหมือนต้องนึ่ง” โหยวเหมี่ยวกวาดตามองไปรอบๆ ด้วยความประหลาดใจ เห็นหลี่จื้อเฟิงเอาขันไม้ตักข้าวสาร และเตือนเขาว่า “ต้องแช่น้ำด้วย? นึ่งเลยไม่ได้หรือ”

หลี่จื้อเฟิงนิ่งอึ้งไปเล็กน้อย ก่อนพยักหน้าตอบว่า “ใช่”

โหยวเหมี่ยวหมดอารมณ์

“เจ้าไปอ่านหนังสือเถอะ” หลี่จื้อเฟิงเอ่ย “ไม่ต้องสนใจหรอก”

มุมปากโหยวเหมี่ยวกระตุก ตอนออกไปข้างนอกยังบอกทิ้งท้ายว่า “วันนี้หลี่จวงทำความสะอาดบ่อน้ำให้แล้ว ข้าจะไปตักน้ำแล้วกัน”

“ข้าทำเอง” หลี่จื้อเฟิงดึงดันแย่งถังน้ำไป โหยวเหมี่ยวจึงยกเก้าอี้ไปนั่งดูอยู่ตรงลานหน้าห้องครัวแทน เจ้าสุนัขตัวน้อยวิ่งดักหน้าดักหลังหลี่จื้อเฟิง แลบลิ้นกระดิกหางรัวๆ หลี่จื้อเฟิงมองมันแวบหนึ่งแล้วพูดว่า “ไปนั่งเสีย”

“มานี่ เจ้าดำ” โหยวเหมี่ยวกวักมือเรียก

สุนัขลายด่างวิ่งเข้ามาหมอบอยู่แทบเท้าโหยวเหมี่ยว หลี่จื้อเฟิงหาบน้ำเข้ามา ล้างโอ่งรอบหนึ่งแล้วหิ้วโอ่งออกมาด้วยมือเดียว เขาหิ้วโอ่งกระเบื้องหนักหกสิบชั่งเหมือนถังน้ำใบเล็กๆ ก็ไม่ปาน พอเทน้ำก้นโอ่งทิ้งก็วางตั้งกับพื้นเรียบแล้วเอาผ้าเช็ด

เจ้าคนนี้มีเรี่ยวแรงมหาศาลจริงๆ…โหยวเหมี่ยวอดคิดในใจไม่ได้ ถ้าลงมือต่อสู้กันคงบีบคอตัวเองตายได้ง่ายๆ เหมือนฆ่าไก่ตัวเล็กๆ โหยวเหมี่ยวนึกถึงคำพูดที่หลี่เหยียนเล่าไว้ ตอนนั้นหลี่จื้อเฟิงกินยาชนิดหนึ่งเข้าไป หลังจากกินเข้าไปแล้วก็สูญเสียวรยุทธ์ทั้งหมด