ทดลองอ่านนิยายวาย ปราชญ์กู้บัลลังก์ บทที่ 5.2 #นิยายวาย

“ตอนนี้วรยุทธ์เจ้าฟื้นคืนหรือยัง” โหยวเหมี่ยวถาม

“ยัง คืนมาแค่ห้าส่วนเท่านั้น” หลี่จื้อเฟิงหิ้วโอ่งน้ำเข้าไปในห้องครัวแล้วตอบออกมาจากข้างใน

โหยวเหมี่ยวตกตะลึง นี่แค่ห้าส่วน?!

“แล้วต้องทำอย่างไรถึงจะฟื้นคืนทั้งหมด” โหยวเหมี่ยวอดถามไม่ได้

“แค่ไม่กินยานั่นก็ค่อยๆ ดีขึ้นเอง”

โหยวเหมี่ยวคิดถึงวันที่หลี่จื้อเฟิงขี่ม้าถือทวนบุกเข้าไปช่วยพวกเขาออกมาจากหมู่บ้านของชาวต๋าต๋า ลูกศรหนึ่งดอกยิงทะลุสองคน แรงดึงธนูคันนั้นอย่างน้อยก็ต้องเป็นร้อยชั่งแน่ น่ากลัวเกินไปแล้ว

ขณะกำลังจะถามต่อก็มีควันลอยโขมงออกมาจากในครัว เหมือนมีอะไรลุกไหม้ หลี่จื้อเฟิงเองก็ไอไม่หยุด โหยวเหมี่ยวตะโกนถามอย่างร้อนรนว่า “ไฟไหม้หรือ?!”

“แค่ก…แค่ก…อย่าเข้ามา…”

ครั้นโหยวเหมี่ยวเข้าไปในครัวก็สำลักควันจนน้ำหูน้ำตาไหล หลี่จื้อเฟิงไออยู่ครู่หนึ่ง ทั้งสองคนวิ่งออกมาจากครัว ใบหน้าเปื้อนคราบเขม่าไปหมด โหยวเหมี่ยวไอพลางเอ่ยว่า “ปล่องไฟ…ปล่อง…”

หลี่จื้อเฟิงคว้าชายคาแล้วพลิกตัวขึ้นหลังคาอย่างคล่องแคล่ว เสียงนกกาดังมาจากปล่องควันด้านบน นกกาหลายตัวบินแตกฮือ ปล่องไฟโดนอุดด้วยเศษหญ้ากับรังนก หลี่จื้อเฟิงตบพลัวะลงไป ก้อนอิฐร่วงกราวลงมาเสียงดังโครม

“ได้แล้วๆ” โหยวเหมี่ยวรีบโพล่ง “อย่าทุบครัวพังล่ะ”

ควันลอยกระจายออกไป ในที่สุดก็จุดไฟในเตาสำเร็จ โหยวเหมี่ยวเอากระบอกเป่าไฟจ่อกับเตาแล้วออกแรงเป่า แต่กลับสูดควันเข้าคอโดยไม่ตั้งใจจึงส่งเสียงไอออกมาอีกระลอก

“ข้าทำเอง” หลี่จื้อเฟิงหัวเราะลั่นอย่างห้ามไม่อยู่

หลี่จื้อเฟิงหัวเราะพลางวุ่นวายกับเตาอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็เริ่มหั่นผัก โหยวเหมี่ยวยืนชี้แนะอยู่ข้างๆ “หั่นเป็นแผ่น”

“ทราบแล้ว” หลี่จื้อเฟิงตอบโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง

ท้องฟ้าค่อยๆ มืด อากาศข้างนอกเริ่มเย็นลง โหยวเหมี่ยวเห็นว่าตัวเองช่วยอะไรไม่ได้เลยว่าจะออกไปเดินเล่นในสวนเสิ่น แต่หลี่จื้อเฟิงโพล่งขึ้นก่อนว่า “สวมเสื้อเพิ่มอีกชั้นเถอะ”

โหยวเหมี่ยวคิดในใจว่าพูดมาก แล้วฉุกคิดขึ้นมาได้ ดูเหมือนหลี่จื้อเฟิงไม่ค่อยเรียกชื่อตน ตอนแรกยังเรียกคุณชายอยู่บ้าง แต่ตอนนี้กระทั่งคุณชายยังไม่เรียกแล้ว ตั้งแต่วันที่เดินทางออกจากปราสาทเขา หลี่จื้อเฟิงก็เริ่มทำอะไรเองมากขึ้น ดูเหมือนเขาจะคอยดูแลโหยวเหมี่ยวเหมือนเป็นน้องชายของตัวเอง

แต่ไหนแต่ไรมาโหยวเหมี่ยวไม่ใช่คนยึดถือกฎเกณฑ์ธรรมเนียมอะไรมากมายอย่างพวกหลี่เหยียน ที่จริงต่อให้หลี่จื้อเฟิงเรียกเขาว่า ‘เจ้าเด็กแซ่โหยว’ โหยวเหมี่ยวก็ไม่ถือสาอยู่ดี เพราะทำอย่างนี้ดูสนิทสนมใกล้ชิดกว่าด้วย

เขายืนอยู่ด้านหน้าเรือนแล้วมองลงไปจากที่สูง บ้านที่อยู่ไกลๆ มีควันลอยอ้อยอิ่ง ท้องฟ้าเริ่มมืดสลัว สายลมในเหมันตฤดูพัดกรูจนต้นไผ่ในสวนเสิ่นส่ายไปมา เป็นบรรยากาศที่แปลกออกไปอีกอย่าง