ทดลองอ่านนิยายวาย Glass and Steel บทที่ 2 #นิยายวาย

คนที่ตัวเท่ากันหากกำลังกายมากกว่าหลายเท่าจับแขนทั้งสองข้างของเขาไพล่หลัง ก่อนจะกระชากร่างโปร่งให้นอนหงาย แล้วกดเข่าข้างหนึ่งลงบนลำตัวด้านหน้า ใช้น้ำหนักตัวของตนและน้ำหนักตัวเขาให้เป็นประโยชน์ พันธนาการร่างข้างใต้เอาไว้

เฟยหมิงกัดริมฝีปากเมื่อความปวดแปลบแล่นไปตามแขน เขาพยายามถีบขาส่งเข่าเข้าไปที่หน้าท้องแข็งแต่กลับไร้ผลใดๆ อีกฝ่ายปลดเนกไทตรงคอของเขาออก กระชากแขนข้างหนึ่งออกมาจากด้านหลัง มัดด้วยเนกไทจนแน่นแล้วผูกโยงไว้กับซี่กรงเหล็กตรงหัวเตียง

“ผู้กองหยาง คุณอย่าทำบ้าๆ นะ ปล่อยผม!”

เฟยหมิงเร่งเสียงดังขึ้นอีก หวังว่านายทหารที่เฝ้ายามอยู่ข้างนอกจะได้ยินแล้ววิ่งเข้ามาดู อย่างน้อยไอ้ทุเรศนี่ก็คงไม่กล้าทำเรื่องวิปริตต่อหน้าลูกน้อง หากอีกฝ่ายก็เหมือนจะรู้ความตั้งใจของเขา

“คุณจะร้องเสียงดังแค่ไหนก็ได้ ตามสบายนะคุณชาย ตึกนี้ปลอดคน ผมเพิ่งจะสั่งให้ย้ายนักโทษและผู้คุมทั้งหมดออกไปเมื่อวานนี้เอง”

เจ้าตัวยิ้มเหี้ยม ปลดเข็มขัดที่เอวของเขาออกอย่างใจเย็น ดึงรูดให้รัดรอบข้อมือข้างที่เหลือ

“นี่คุณ…วางแผนไว้ก่อนแล้วหรือ!”

คุณชายรองเผลออุทาน สำนึกรู้สิ่งที่อีกฝ่ายกำลังจะทำ นายทหารฝ่ายสอบสวนพิเศษได้ข้อมูลจากหยู้ฝูไปหมดแล้ว ไม่ได้ตั้งใจจะสอบสวนหรือทรมานเขาให้รับสารภาพ

หากสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการกลับเป็น…

บ้าเอ๊ย! เขาเดินมาสู่กับดักตั้งแต่ก้าวเข้าไปในห้องทำงานนั้น

เมื่อมือทั้งสองข้างถูกยึดโยงไว้กับหัวเตียงแล้วหัวเข่าที่กดลงบนหน้าท้องเขาก็ละออก ร่างสูงเปลี่ยนเป็นคร่อมลงมาทั้งตัว ใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ด้านบนก้มลงมาอีกครั้ง ปลายลิ้นซึ่งยังเคล้ากลิ่นคาวเลือดไล่ไปตามข้างแก้มรวมถึงสันกราม ระเลยไปยังใบหูนิ่ม

เฟยหมิงเบี่ยงหน้าหนีสัมผัสสากระคายพร้อมกับตะโกนลั่น

“ปล่อยฉัน! ออกไปให้พ้น…อื้อ!”

ริมฝีปากที่กำลังส่งเสียงด่าทอถูกปิดลงอีกครั้งด้วยริมฝีปากของคนที่อยู่ด้านบน มือเรียวยาวหยาบกระด้างปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวก่อนจะสอดเข้าไปสัมผัสผิวเนียนด้านใน แตะแต้มจุดไวสัมผัสด้านหน้า ส่งผลให้ร่างโปร่งสะท้านเยือก

ความรู้สึกตามสัญชาตญาณพลุ่งขึ้นมาแทนที่ความแสยงในตอนแรก หากสติทำให้เขาดิ้นรนขัดขืน แม้จะรู้ตัวว่าไม่อาจหลุดหนีไปจากเงื้อมมือของคนที่ค้ำอยู่เหนือร่างของตนได้แล้ว

“ผู้กองหยาง…คุณทำแบบนี้ไม่ได้…ปล่อย”

ริมฝีปากอิ่มที่ถูกขบเม้มจนแดงก่ำพร่ำย้ำ แต่คนฟังกลับคลี่ยิ้มเย็น

“ผมทำได้ทุกอย่างนั่นแหละ คุณชายรอง”

กางเกงสีเทาถูกปลดกระดุมออกแล้วรูดลงไป เฟยหมิงสูดลมหายใจเฮือกเมื่อฝ่ามือร้อนกอบกุมส่วนที่อ่อนไหว หูได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ อย่างพอใจ “ดูคุณเองก็ไม่ได้รังเกียจนี่”

“หุบปากนะ ไอ้…”

ใบหน้าหวานกัดฟันแน่น สัมผัสจากฝ่ามือนั้นขยับเร้าเร่งจังหวะ รูดรัดจนกระทั่งความรู้สึกภายในของเขาปะทุ เบื้องหน้ากลายเป็นภาพขาวโพลน

“ฮึก”