ทดลองอ่านนิยายวาย Glass and Steel บทที่ 2 #นิยายวาย

“ก็แค่ทำตามขั้นตอน ‘เจ้าหน้าที่สอบสวนพิเศษอย่างผม’ เคยชินกับเรื่องอย่างนี้ ย่อมต้องเลือกวิธีทรมานที่เหมาะสมกับคนที่ถูกสอบสวนอยู่แล้ว” อีกฝ่ายใช้คำเดียวกับที่เขาเพิ่งเหน็บแนมกลับมาย้อนเสียดสีผู้เป็นเจ้าของ

“ถ้าจับจุดอ่อนได้ ไม่ว่าใครจะปากแข็งแค่ไหนก็ต้องคายออกมาหมด ยิ่งจุดอ่อนของเพื่อนคุณไม่ใช่ตัวเขา ยิ่งง่ายเข้าไปใหญ่…ไม่เสียเวลา”

รอยยิ้มราวกับไม่รู้สึกรู้สานั่นทำให้เฟยหมิงกำหมัดแน่น

“ไอ้ปีศาจ! เด็กไร้เดียงสาแกยังทำได้ลงคอ!”

ร่างโปร่งถลันเข้าไป แต่อีกฝ่ายกลับใช้เพียงแขนข้างเดียวปัดหมัดของเขาออก พร้อมกับดันร่างเขาถอยหลังจนปะทะกับผนัง แรงกระแทกที่ศีรษะทำให้เฟยหมิงมึนไปชั่วอึดใจ ไม่ทันถอยหนีเมื่ออีกฝ่ายขยับตัวเข้ามาจนชิด ยึดมือสองข้างของเขาเอาไว้จนขยับไปไหนไม่ได้

“ใช่! ผมเป็นปีศาจ และคนที่อยู่ในกำมือผมอย่างคุณก็ควรสังวรไว้”

ใบหน้าหล่อเหลาที่ยื่นเข้ามาหากระซิบบอก เฟยหมิงกัดริมฝีปากพยายามระงับตัวเองไม่ให้สั่น คนตรงหน้าพิสูจน์ให้เห็นถึงความโหดเหี้ยมและไร้หัวใจ แม้แต่เด็กเล็กๆ ยังไม่ละเว้น แล้วกับเขา…

“ผู้กองหยาง คุณไม่มีหลักฐาน จะกักขังผมไว้ไม่ได้ ผมสั่งคนในบ้านให้แจ้งท่านพ่อว่าจะมากรมทหาร หากผม ‘หายตัวไป’ หรือบาดเจ็บถึงเลือดเนื้อ ท่านนายพลหยางต้องมีคำตอบให้สกุลหลี่!”

คุณชายรองตัดสินใจยกชื่อบิดาขึ้นมาขู่ ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะหัวเราะออกมาเบาๆ “บาดเจ็บ? คุณชายพูดราวกับว่าผมจะจับคุณเข้าห้องทรมาน ห้องนั้นเก็บไว้ใช้กับพวกสายลับคอมมิวนิสต์ใจแข็งแบบเมิ่งอี้หราน อย่างคุณน่ะไม่จำเป็นหรอก”

“แล้วคุณจะทำอะ…!”

ไม่ทันจบคำ ริมฝีปากของอีกฝ่ายก็ฉกวูบลงบนริมฝีปากของเขา กดย้ำหนักๆ ก่อนที่จะผละออกเพียงนิด แล้วซ้ำลงไปอีกครั้ง

เฟยหมิงรู้สึกราวกับสมองขาวโพลนไปชั่วครู่ ในเสี้ยววินาทีต่อมาที่รวบรวมสติได้ ร่างโปร่งก็พยายามดันตัวออกจากการเกาะกุม หากอีกฝ่ายที่ขนาดตัวไม่ได้ต่างกันมากนักกลับสามารถใช้เพียงสองมือกดร่างเขาตรึงกับผนัง ข้อมือทั้งสองข้างถูกกำไว้แน่นราวกับบีบด้วยคีมเหล็ก แม้พยายามจะดิ้นรนเท่าไรก็ไม่อาจหลุดจากการเกาะกุม ฟันคมกัดเม้มริมฝีปากนุ่ม บังคับให้เผยอขึ้น เพื่อที่ปลายลิ้นร้อนจะได้สอดแทรกเข้าไปไล้เลียความหวานภายใน

ลมหายใจถูกสูดหายไปจนกลายเป็นความอึดอัด ท่ามกลางความพร่าเลือน สติที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดสั่งให้เฟยหมิงขบฟันลงบนปลายลิ้นที่สอดเข้ามาเต็มแรง อีกฝ่ายเหมือนจะรู้ตัวผละหนี หากก็ยังถากเฉียดจนลิ้นรับรสเค็มปร่า

คุณชายรองถ่มน้ำลายคละกลิ่นคาวเลือดลงบนพื้น สบถเสียงดังลั่น

“แก! แกมันวิปริต!”

นายทหารหนุ่มใช้หลังมือเช็ดริมฝีปากของตน เหยียดยิ้มโดยไม่แยแสกับคราบเลือดที่เปื้อนติดถุงมือหนังสีดำ เขาดึงมันออกแล้วทิ้งลงไปข้างตัว

“ไม่เลวนี่ ก็ดี…ผมไม่ชอบอะไรที่ง่ายเกินไปอยู่แล้ว”

เฟยหมิงไม่รอให้ตนถูกข่มขู่ไปมากกว่านี้ เขารีบหมุนตัวถลันไปที่ประตู หากข้อมือกลับถูกคว้าไว้ อีกฝ่ายใช้แรงส่งของเขาเองหมุนกระชากจนร่างโปร่งเซถลากลับไปล้มลงนอนคว่ำบนเตียง ก่อนจะตามมาทาบทับโดยไม่ทันให้ตั้งตัว

“แกจะทำอะไร ปล่อย!”