ทดลองอ่านนิยายวาย Glass and Steel บทที่ 4 #นิยายวาย

คุณชายรองนิ่วหน้า “เจ็บ” เขาร้องประท้วงเมื่อแรงถูบนแขนนั้นลงน้ำหนักจนแสบผิว หากคนที่กำลังเช็ดตัวให้จับบ่าเขาเอาไว้แน่น

ใบหน้าหล่อเหลาขมวดคิ้วเอ่ยเสียงดุๆ

“อยู่เฉยๆ คุณมีไข้ ถึงจะกินยาแล้วแต่ถ้าไม่เช็ดตัวให้ดีคืนนี้จะลำบาก”

มือเรียวยาวเช็ดตัวให้คล่องแคล่ว กองกำลังของท่านนายพลหยางขึ้นชื่อเรื่องปฏิบัติหน้าที่ได้หลากหลายรูปแบบ แม้แต่พลทหารราบทั่วไปก็ยังต้องผ่านการฝึกด้านพยาบาลจนสามารถเป็นผู้ช่วยของแพทย์ทหารในยามสงครามได้

ฤทธิ์ยาและความเย็นชื้นที่ขับไล่ความร้อนภายในกายทำให้เฟยหมิงรู้สึกว่าหนังตาเริ่มหนักอึ้ง “คุณปล่อยผมไป…ได้ไหม”

ใบหน้าขาวปรือตาลงพลางถามด้วยเสียงขาดห้วง หากไม่ได้รับคำตอบ คนตรงหน้าเพียงแต่เช็ดตัวให้เขาต่อไปอย่างเงียบๆ

สุดท้ายคุณชายรองสกุลหลี่จึงไม่สามารถต้านทานความง่วงงุนที่ถาโถมเข้ามาได้

ท่ามกลางความมืดซึ่งครอบคลุม ร่างโปร่งสัมผัสได้ถึงอ้อมแขนที่ประคองแผ่นหลังเขาให้เอนลงนอน ปลายนิ้วเกลี่ยปัดเส้นผมซึ่งตกลงมาปรกใบหน้าออกไปให้ ตามด้วยสัมผัสของผ้าเย็นชื้นบนหน้าผาก ได้ยินเสียงทุ้มบอกเบาๆ แต่สติที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดทำให้เขาไม่แน่ใจว่าน้ำเสียงอ่อนโยนนั้นเป็นความจริงหรือความฝันกันแน่

“ยังไม่ใช่ตอนนี้ครับ พี่เฟยหมิง ผมยังปล่อยพี่ไปตอนนี้ไม่ได้”

…………………………………………………………..

เหวินอี้ละจากใบหน้าขาวที่หลับตาพริ้มนั้น เขาปลดเสื้อผ้าออกจากร่างอีกฝ่ายจนหมด แล้วเช็ดร่างกายร้อนผ่าวด้วยพิษไข้นั้นช้าๆ ข่มใจกดอารมณ์ที่ลุกโชนขึ้นเมื่อสัมผัสผิวขาวเนียนทีละจุด เมื่อเสร็จเรียบร้อยนายทหารหนุ่มก็ลุกขึ้นยืน ห่มผ้าให้คนที่นอนหลับไปเพราะฤทธิ์ยา

ผ้านี่บางเกินไป

เขาขมวดคิ้ว นึกตำหนิตัวเองที่รีบร้อนบอกให้คนรับใช้เก่าแก่กลับไปนอนได้ สุดท้ายจึงต้องเป็นเขาเองที่เดินกลับไปยังห้องพักส่วนตัวเล็กๆ ของตนในอาคารกรมทหาร

เครื่องแบบชุดใหม่แขวนไว้ที่ตู้เสื้อผ้าแล้ว พร้อมชุดนอนที่วางพับบนเตียง สองชุด?

ใบหน้าหล่อเหลาเลิกคิ้วนิดหนึ่ง ไม่รู้ควรจะนึกหงุดหงิดหรือนึกชมนายทหารคนสนิทที่รู้งานเกือบจะมากเกินไปดี เขารวบชุดนอนทั้งสองชุด เครื่องแบบของตน และผ้านวมผืนหนาบนเตียงขึ้นมา แล้วเดินกลับไปยังอาคารด้านหลังอีกครั้ง

อีกฝ่ายยังคงไม่รู้สึกตัวแม้เมื่อเขาจับชุดนอนของตนสวมลงบนร่างเปลือยเปล่า นายทหารหนุ่มเดินเข้าไปอาบน้ำชำระร่างกาย ก่อนจะกลับออกมาอีกครั้ง คราวนี้เขายิ้ม เมื่อแตะหลังมือทาบลงบนหน้าผากและซอกคอขาวแล้วพบว่าผิวร้อนผ่าวเมื่อครู่เย็นลงนิดหนึ่ง

ชายหนุ่มคิดอยู่ชั่วอึดใจก่อนจะเอนตัวลงนอน สอดตัวเข้าไปอยู่ใต้ผ้านวมผืนเดียวกัน สวมกอดร่างอุ่นนั้นเอาไว้ในอ้อมแขน เขาจับข้อมือเรียวขาวที่ยังเหลือร่องรอยจากการถูกมัดด้วยเนกไทขึ้นมา แตะริมฝีปากลงไปบนรอยแดงช้ำนั้นเพียงแผ่วเบา ก่อนจะกระซิบติดริมหูอีกฝ่าย

“หลับให้สบายนะครับ ตื่นมาพรุ่งนี้พี่คงเกลียดผม อาจจะเกลียดมากขึ้นกว่าเดิมด้วยซ้ำ”

ใบหน้าคมหลับตาลง ถอนใจเบาๆ ก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทรา