ทดลองอ่านนิยาย พบพานชายาในแปลงสมุนไพร บทที่ 4 – บทที่ 6

หลังจากที่หลิงเอ้อแทรกตัวเข้าไปที่ภูเขาจงหลิงได้สมความตั้งใจ ไม่ถึงสองวันก็มีข่าวดีพร้อมแผนที่ค่ายแบบคร่าวๆ ส่งกลับมาให้ผู้เป็นนายดู

จากข่าวที่หลิงเอ้อรายงานกับแผนที่ เห็นได้ชัดว่าที่ภูเขาจงหลิงแห่งนี้มีนอกมีในอยู่จริงๆ เพราะตวนอ๋องไม่เพียงแต่ลอบซ่องสุมกำลังคน แต่ลอบผลิตอาวุธขึ้นเองด้วย โดยใช้ภูเขาจงหลิงแห่งนี้เป็นแหล่งผลิตอาวุธ อาศัยที่แนวสันเขาเชื่อมต่อกัน ภูมิประเทศมีลักษณะสูงชันอันตรายอย่างยิ่ง และมีหมอกปกคลุมตลอดทั้งปี ทำให้เหมาะแก่การซ่องสุมกำลังคนยิ่งนัก

เมื่อได้แผนที่มาอยู่ในมือแล้วเช่นนี้ หวงฝู่จี้กับหลิงอีและหลิงซานก็สามารถเร้นกายเข้าไปสืบหาหลักฐานเพื่อเพิ่มโทษฐานคิดกบฏต่อแผ่นดินของตวนอ๋องในยามราตรีได้

ทุกวันหลิงอีกับหลิงซานจะสลับสับเปลี่ยนกันไปขุดดินตรงจุดที่กำหนดเอาไว้ เพื่อไปคอยข่าวจากหลิงเอ้อ

และเพื่อไม่ให้ชาวบ้านทั่วไปสงสัย หลิงอีกับหลิงซานจึงใช้เวลาว่างสร้างเตาเผากาให้หวงฝู่จี้อันหนึ่งพร้อมกับขึ้นเขาไปช่วยเขาตัดไม้ฟืนกลับมา ทำให้ผู้คนในหมู่บ้านต่างรู้กันว่าชายหนุ่มทั้งสามคนกำลังเตรียมตัวทำกาขายกันอยู่ เพราะฉะนั้นจึงไม่มีใครติดใจสงสัยเรื่องที่พวกเขาจะขึ้นไปที่ภูเขาอีก

เมื่อแผลที่แขนของหวงฝู่จี้ดีขึ้น ชายหนุ่มก็เริ่มแสร้งทำเป็นประดิษฐ์กาน้ำชาด้วยการปั้นกาน้ำจากดินทุกวันและนำอุปกรณ์มาวาดลวดลายบนตัวกาอย่างประณีต

หวงฝู่จี้หยิบมีดไม้ไผ่ขึ้นมา หรี่ตาคู่งามลงแกะลายลงบนกาน้ำชาจื่อซา* ที่อยู่ในมืออย่างมีสมาธิ และในตอนนั้นเองก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

เผยจื่ออวี๋ที่ถือแตงโมลูกใหญ่อยู่ที่หน้าประตูเป่าไรผมที่ตกลงมาระหน้าผากในระหว่างที่คอยคนมาเปิดประตูให้

วันนี้แดดแรงและอากาศก็ร้อนจัด นี่ถ้าหากไม่ใช่ว่านางมีธุระที่จำเป็นต้องไหว้วานเขาก็คงไม่ยอมมาที่นี่หรอก

หวงฝู่จี้แง้มบานประตูใหญ่ออกดูก่อนว่าผู้มาเยือนเป็นใคร เพราะถ้าหากเป็นพวกหลิงอี ตามปกติแล้ว เวลาที่พวกเขากลับมาก็จะไม่เคาะประตูแบบนี้

แต่ในระหว่างที่ชายหนุ่มกำลังคิดสงสัยอยู่นั้น เผยจื่ออวี๋ก็ส่งเสียงผ่านรอยแยกของประตูเข้ามา “จี้ซาน นี่ข้าเอง ท่านอยู่บ้านหรือไม่”

หวงฝู่จี้จึงวางมีดไม้ไผ่ในมือลงและตะโกนตอบกลับไป “คอยเดี๋ยวนะ”

เมื่อประตูเปิดออก สิ่งที่เห็นก็คือรอยยิ้มเก้ๆ กังๆ ของเผยจื่ออวี๋ เพราะนับตั้งแต่ที่หญิงสาวรู้ว่าเขามาเป็นเพื่อนบ้านของนาง เผยจื่ออวี๋ก็คอยรักษาระยะห่างจากเขามาโดยตลอด ทว่าอะไรคือสาเหตุที่ทำให้นางวางตัวเหินห่างจากเขานั้น หวงฝู่จี้รู้อยู่แก่ใจดี

* กาน้ำชาจื่อซา เป็นกาที่ใช้สำหรับชงน้ำชาซึ่งอยู่คู่กับประเพณีการชงน้ำชามาอย่างช้านาน กล่าวกันว่ากาน้ำชาจื่อซาเริ่มใช้กันมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์ซ่งจนถึงราวราชวงศ์หมิงหวู่จง โดยวัสดุที่ใช้ทำกาน้ำชาจื่อซาได้มาจากดินที่เรียกว่า ‘ดินจื่อซา’ ซึ่งเป็นดินที่มีแร่ธาตุผสมอยู่ โดยเป็นที่รู้กันในหมู่ของผู้ที่สนใจหรือนักดื่มชาว่าหากชงชาด้วยการใช้กาน้ำชาจื่อซาจะทำให้ได้รสชาติที่หอมกรุ่นของชาเพิ่มขึ้นเป็นอย่างมาก เนื่องจากกาน้ำชาจื่อซามีลักษณะของโครงสร้างเนื้อดินที่เมื่อถูกเผาด้วยความร้อนแล้ว เนื้อดินจะมีความยืดหยุ่นและมีรูพรุนทำให้ดูดซับความหอม และเก็บรสชาติตลอดจนสีของน้ำชาได้เป็นอย่างดี