ทดลองอ่านนิยาย พบพานชายาในแปลงสมุนไพร บทที่ 4 – บทที่ 6

รอให้เขาจัดการธุระเรียบร้อยเมื่อไร จะช้าหรือเร็วย่อมต้องเดินทางกลับเมืองหลวงเพื่อไปกราบทูลเสด็จพ่ออยู่แล้ว เพราะฉะนั้นเรื่องของพวกเขาสองคนจึงไม่มีทางที่จะเป็นไปได้ และเขาก็ไม่ต้องการทำให้หญิงสาวเสื่อมเสียจนไม่อาจสู้หน้าใครได้อีก ดังนั้นหวงฝู่จี้จึงยินยอมร่วมมือเพื่อเว้นระยะห่างจากนางด้วยเช่นกัน

“อวี๋เอ๋อร์มีธุระอะไรหรือ”

“ท่านกำลังยุ่งอยู่หรือ” นางส่งแตงโมที่อยู่ในมือให้ชายหนุ่ม “นี่ ท่านแม่ให้ข้าเอามาให้ท่าน”

“ท่านน้าหวง!” เขามองดูแตงโมในมือแล้วก็อดทอดถอนใจออกมาไม่ได้ ทั้งที่เขาตั้งใจรักษาระยะห่างจากเผยจื่ออวี๋ แต่มารดาของนางกลับทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ และคอยส่งขนมของกินมาให้เขาทุกสองวันสามวัน จนพวกหลิงอีที่ออกไปหาข่าวเรื่องตวนอ๋องไม่จำเป็นต้องรีบกลับมาจัดการเรื่องอาหารการกินให้เขาด้วยซ้ำ

“เดี๋ยวท่านเอาแตงโมลงไปแช่ไว้ในบ่อน้ำ แล้วช่วงเย็นๆ ก็ค่อยเอากลับขึ้นมา จะได้หวานเย็นชื่นใจ” เผยจื่ออวี๋ชี้มือไปทางบ่อน้ำที่อยู่ในลานบ้านของเขา

“ฝากขอบคุณท่านน้าหวงแทนข้าด้วย”

เท่าที่เขารู้แตงโมนี้มิใช่ชาวบ้านสามัญจะมีกินกันได้ทุกคน ยิ่งเวลานี้อุทกภัยเพิ่งจะผ่านพ้นไป ราคาของแตงโมก็ยิ่งสูงพรวดพราด นับว่าท่านน้าหวงทุ่มเทไม่น้อยเพื่อให้พวกเขาสองคนได้มีโอกาสพบปะกันเช่นนี้

หวงฝู่จี้เห็นเผยจื่ออวี๋ยืนอยู่หน้าประตูมีท่าทีเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง เขาจึงเอ่ยถามขึ้น “น้าหวงยังมีสิ่งใดฝากมาอีกหรือ”

นางสั่นศีรษะ “ท่านแม่ข้าไม่มีอะไรแล้ว แต่เป็นข้าเองที่มีเรื่องอยากจะขอความช่วยเหลือจากท่าน เพราะแบบนั้นท่านแม่ข้าถึงได้ฝากแตงโมมาให้ท่านด้วย”

หวงฝู่จี้หรี่นัยน์ตาคู่งามลง เผยจื่ออวี๋คนนี้ถ้าหากไม่มีกิจธุระสำคัญจริงๆ ก็ไม่คิดจะไปมาหาสู่กับเขาง่ายๆ เป็นแน่ “เช่นนั้นก็เข้ามาคุยกันก่อนเถอะ อย่าคุยกันที่หน้าประตูแบบนี้เลย”

“เช่นนั้นก็ขอรบกวนแล้ว” เผยจื่ออวี๋ก้าวตามชายหนุ่มเข้าไปในตัวบ้านพร้อมกับปิดประตูตามหลัง

หวงฝู่จี้นำนางมาตรงที่เขาทำงาน และเอาผลแตงโมลงไปเก็บไว้ในบ่อน้ำตามคำบอกของหญิงสาว เขาชี้มือไปที่เก้าอี้หวายที่อยู่ใต้ชายคาบ้าน พร้อมหยิบเอากาที่วาดลายเสร็จไปครึ่งหนึ่งแล้วขึ้นมาทำงานต่อ “เรานั่งคุยกันตรงนี้เถอะ ข้าต้องถือโอกาสที่กายังไม่แห้งดีวาดลายให้เสร็จก่อน หวังว่าท่านคงไม่ถือสา”

“ไม่ถือๆ แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ข้าเองก็ไม่อยากทำให้ท่านเสียงานด้วย” เผยจื่ออวี๋กวาดตามองไปรอบๆ บริเวณที่นั่งทำงานของชายหนุ่ม

“ท่านคงมิใช่จะมาสำรวจดูสถานที่ทำงานของผู้น้อยกระมัง” หวงฝู่จี้หยุดงานในมือลงแล้วเอ่ยถามด้วยมุมปากที่ยกยิ้มขึ้นน้อยๆ

“มิใช่แน่นอน เพียงแต่เห็นท่านเริ่มทำงาน ข้าเลยต้องหยุดคิดก่อนว่าควรพูดเรื่องที่ตั้งใจจะมาพูดกับท่านดีหรือไม่”

“ว่ามาเถอะ เจ้ามิใช่บอกว่ามีเรื่องอยากให้ข้าช่วยหรือไร”

“คือ…ข้ารู้ว่าท่านรู้หนังสือก็เลยอยากจะมาเชิญท่านให้ช่วยไปสอนหนังสือให้เด็กๆ ที่สถานศึกษาเป็นการชั่วคราว”

“สอนหนังสือเด็กที่สถานศึกษา?” เขาชะงักและวางงานในมือลงทันที