ทดลองอ่านนิยาย พบพานชายาในแปลงสมุนไพร บทที่ 4 – บทที่ 6

ดวงตาสีดำเป็นประกายที่จับจ้องมาทำให้เผยจื่ออวี๋มีท่าทีนั่งไม่ติดอยู่บ้าง “พอดีว่าอาจารย์ที่ข้าเชิญมาคนนั้น เดิมเขาอาศัยอยู่ที่เรือนพักด้านหลังของสถานศึกษากับภรรยา ในบ้านไม่มีผู้ใหญ่อยู่ด้วย และไม่ค่อยสนิทสนมคุ้นเคยกับคนแปลกหน้าเท่าไร ดังนั้นเมื่อภรรยาของเขาตั้งครรภ์ เขาจึงไปขอร้องให้แม่ยายมาช่วยอยู่ดูแลภรรยาในช่วงอยู่ไฟให้

แต่ผู้ใดจะรู้ว่าเมื่อวานจู่ๆ ภรรยาของเขาก็เกิดคลอดก่อนกำหนด ส่วนแม่ยายก็กำลังดูแลสะใภ้อีกคนที่เพิ่งคลอดลูกเช่นกันจนไม่สามารถปลีกตัวมาได้ อาจารย์ท่านนั้นเป็นห่วงภรรยามากก็เลยตัดสินใจอยู่ดูแลนางด้วยตนเอง และขอลาหยุดเป็นเวลาหนึ่งเดือน” เผยจื่ออวี๋ไม่ได้มีความคิดคร่ำครึอย่างคนโบราณที่ว่าสามีไม่ควรเข้าไปในห้องคลอด ตรงกันข้ามนางกลับคิดว่าการที่สามีภรรยารักใคร่และห่วงใยกันเป็นเรื่องดีมากยิ่งกว่า นางจึงยินดีสนับสนุน แต่ปัญหาเรื่องสถานศึกษาก็ออกจะหนักหนาเอาการอยู่

“ข้าไม่อยากให้ช่วงหนึ่งเดือนนี้ต้องเสียเปล่า จึงอยากจะขอเชิญท่านไปช่วยสอนหนังสือให้เด็กๆ สักเดือน แค่เดือนเดียวเท่านั้น” หญิงสาวมองเขาตาเป็นประกายพลางชูนิ้วชี้ยืนยัน “เดือนเดียวก็พอ”

“สอนหนังสือ…” เขางึมงำ

“ใช่แล้ว ส่วนเรื่องค่าสอนรับรองว่าข้าจะไม่เอาเปรียบท่านเด็ดขาด”

“มิใช่ ข้าเพียงแต่แปลกใจที่เจ้าเปิดสถานศึกษาด้วยเท่านั้น”

“นั่นก็ไม่ถือว่าเป็นสถานศึกษาอะไรจริงจังนักหรอก ท่านก็น่าจะรู้ว่าพวกคนในหมู่บ้านส่วนใหญ่ทำงานในสวนสมุนไพรของข้าทั้งนั้น แต่จะให้พวกเด็กๆ เข้าไปในสวนสมุนไพรก็ไม่ได้ ดังนั้นเพื่อดูแลเด็กๆ ที่พ่อแม่ต้องทำงาน ข้าเลยออกเงินเชิญอาจารย์มาสอนหนังสือให้พวกเขาโดยไม่คิดเงิน”

“เจ้าเชิญอาจารย์มาสอนหนังสือให้พวกเขาโดยไม่คิดเงิน?” เรื่องนี้ทำให้หวงฝู่จี้ประหลาดใจอย่างแท้จริง

“นอกจากนี้ข้ายังเชิญแม่ครัวอีกคนให้มาทำอาหารกลางวันกับอาหารว่างให้พวกเขาโดยไม่ต้องเสียเงิน และมีแม่นมอีกสองคนคอยดูแลพวกเด็กๆ อีกด้วย แบบนี้พ่อแม่ของพวกเขาก็จะได้ตั้งใจทำงานกันได้โดยไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลังอย่างไรเล่า”

ชายหนุ่มรู้สึกแปลกใจอย่างมากที่ได้รู้ว่าเผยจื่ออวี๋ดูแลคนงานของนางถึงเพียงนี้ และเขาก็ไม่เคยได้ยินด้วยว่ามีคนค้าขายที่ไหนเคยทำมาก่อน

“ข้าเพียงแต่คิดว่าถ้าหากรู้หนังสือแล้วต่อไปเด็กพวกนี้ก็อาจจะมีโอกาสที่ดีมากขึ้น ไม่ต้องเก็บตัวอยู่แต่บนภูเขาตัดฟืนล่าสัตว์ไปตลอดชีวิต”

“มิผิด” คำพูดคำจาของหญิงสาวยิ่งทำให้หวงฝู่จี้รู้สึกพิศวง ด้วยไม่คิดเลยว่าเผยจื่ออวี๋ที่เป็นสตรีอายุแค่สิบหกปีจะมีความคิดอ่านไม่เหมือนผู้คนทั่วไปได้ถึงเพียงนี้ ถึงขนาดคิดถึงอนาคตของผู้อื่นอีกด้วย

ในชีวิตชาวป่าชาวเขาล้วนไม่เคยอ่านหนังสือเลยสักเล่ม และไม่รู้หนังสือสักตัว ไม่สิ น่าจะบอกว่าลำพังแค่ชาวบ้านในเมืองใหญ่ทั่วไปก็หาคนรู้หนังสือได้ไม่มากแล้ว ยิ่งถ้าหากใครอยากจะส่งบุตรหลานเข้าสถานศึกษาก็ต้องจ่ายเงิน แต่ลำพังค่ากินค่าอยู่ก็อัตคัดกันจะแย่ ไหนเลยจะเจียดเงินมาร่ำเรียนหนังสือกันได้อีก

“แล้วเจ้าไม่เสียดายเงินหรือ นั่นมันเงินไม่ใช่น้อยเลย”

“ก็แค่เดือนละไม่กี่สิบตำลึงเท่านั้น สำหรับข้าแล้วไม่เจ็บไม่คันอะไรเลยสักนิด แต่มันอาจเป็นอนาคตที่สดใสของเด็กๆ พวกนั้นก็ได้ แล้วจะมีอะไรที่ไม่น่ายินดีกันเล่า อีกประการหนึ่งข้าก็ยังต้องอาศัยพ่อแม่ของพวกเขา ถ้าหากไม่ได้พ่อแม่ของพวกเขาตั้งอกตั้งใจช่วยงานในสวนสมุนไพร ไหนเลยที่ข้าจะทำเงินได้มากมายเพียงนี้ ลำพังสองมือของข้าคงทำไม่ไหวแน่ๆ หรือท่านว่าไม่จริง”