ทดลองอ่านนิยาย แม่ทัพอยู่บน ข้าอยู่ล่าง บทที่ 2

“ถนนแค่ห้าสายเท่านั้นเอง”

ไม่นึกไม่ฝันเลยว่าจะมีบุรุษที่แม้แต่ระยะใกล้เท่านี้ยังเดินไม่ไหว นางอดกวาดตามองเขาขึ้นๆ ลงๆ ซ้ำอีกครั้งมิได้

“ถึงเจ้าจะเก่งกาจผิดมนุษย์มนาก็อย่านึกว่าผู้อื่นผิดมนุษย์มนาเหมือนเจ้า!” ซย่าอวี้จิ่นสัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายดูหมิ่นตน ไฟโทสะพลุ่งขึ้นกลางอกเป็นคำรบที่สอง “ข้าไม่เดินเสียอย่างจะมีอะไรไหม ไปตามเกี้ยวมา!”

“ข้าจะไม่ปล่อยให้ท่านคลาดสายตาข้าไปได้”

เยี่ยเจาผิวปากเสียงแหลมสูง อึดใจเดียวอาชาพ่วงพีสีขาวโพลนยิ่งกว่าหิมะตัวหนึ่งก็วิ่งเหยาะย่างเข้ามาอย่างสง่างาม

“ขึ้นไป”

นางรั้งสายบังเหียน จัดอานม้าให้เข้าที่

“ช้าก่อน! เจ้าตั้งใจจะให้ข้าขี่ม้า ส่วนเจ้าเดินอยู่ด้านล่าง?”

“อืม ก็ข้าเก่งกาจผิดมนุษย์มนานี่”

คนสองคน ม้าหนึ่งตัว

แม่ทัพขี่ม้า จวิ้นอ๋องเดินตามหลัง น่าเกลียดเกินไป

บุรุษขี่ม้า ภรรยาเดินตามหลัง น่าอายเกินไป

สองคนขี่ม้าด้วยกันยิ่งน่าหวาดผวาว่าจะถูกฟ้าผ่าเอาได้

ในใจซย่าอวี้จิ่นขัดแย้งกันอย่างหนักอีกครั้ง เขายืนปักหลักอยู่ที่เดิม ถึงถูกตีตายก็ไม่ยอมไปที่ใดแล้ว

โปรดติดตามตอนต่อไป…