ทดลองอ่านนิยาย แม่ทัพอยู่บน ข้าอยู่ล่าง บทที่ 2

ซย่าอวี้จิ่นซ่อนตัวอยู่ ณ ที่ใด

บบถนนสายตะวันตกของเมืองหลวง ตรงหัวมุมตรอกเปลี่ยวมีร้านเล็กๆ แคบๆ สกปรกมอซอร้านหนึ่ง ธงผ้ามีตัวอักษรคำว่าสุราเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบมันแขวนมาเนิ่นนานกี่ปีก็สุดรู้ สุนัขแก่นอนหมอบอย่างเกียจคร้านอยู่บนขั้นบันไดซึ่งมีตะไคร่น้ำเกาะเป็นสีเขียว อ่างไฟในร้านลุกโพลงแผ่ไออุ่นผะผ่าว เหนือเตาดินเผาใบเล็กกำลังตุ๋นเนื้อแพะหม้อหนึ่งอยู่ ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนใจ บรรยากาศสุขสงบราวกับเวลาหยุดเดินลงในชั่วเสี้ยวขณะนี้

เจ้าของร้านมีนามว่าเหล่าเกา ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยยับย่น แลดูแก่ชราสมชื่อ เขาสวมเสื้อคลุมขนแพะเก่าขาด นั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงเตา*

ฝั่งตรงข้ามใต้แสงไฟสลัวรางมีคุณชายสูงศักดิ์ผู้หนึ่งนั่งอยู่ เขาสวมเสื้อคลุมหนังเตียว** หรูหรา ในมือประคองเตาพก*** ลายดอกบัวใบหนึ่ง เรือนผมดำขลับดุจม่านน้ำตกถูกรวบขึ้น ใช้สายรัดไข่มุกสีม่วงเส้นหนึ่งมัดไว้รวมกันกลางท้ายทอยหลวมๆ ตามสบาย ผิวกายไร้ตำหนิเรียบเนียนปานหยก วงหน้างามคมขำราวกับรูปปั้นแกะสลัก ดวงตาเรียวยาวดั่งตากวางดำสนิทประหนึ่งม่านรัตติกาล เปล่งประกายสุกใสเจิดจ้า มุมปากประดับรอยยิ้มปราศจากเล่ห์กล

คนที่แสนจะผิดแผกแปลกแยกมาอยู่ผิดที่ผิดทางอย่างสิ้นเชิง เป็นภาพที่ชวนให้รู้สึกประหลาดพิกลอย่างมาก หากแต่ท่าทางผ่อนคลายสบายอารมณ์ของเขากลับทำให้รู้สึกว่าไม่ประหลาดพิกลปานนั้นในเวลาเดียวกัน

เหล่าเกาถอนหายใจเฮือกหนึ่ง รินสุราให้เขาเต็มจอกอีกครั้ง

“ท่านอ๋องน้อย@@@ไม่สิ ตอนนี้ท่านเป็นหนานผิงจวิ้นอ๋องไปแล้ว คนที่เพิ่งเข้าพิธีมงคลใหญ่โตอย่างท่านหมกตัวอยู่ที่นี่ไม่กลับไปก็มิช่วยให้อะไรดีขึ้น จะอย่างไรท่านคงไม่อาจซ่อนตัวไปได้ชั่วชีวิตกระมัง”

“หนวกหู!” ซย่าอวี้จิ่นชะงักตะเกียบ มองอีกฝ่ายตาขวางแวบหนึ่ง “จะติงว่าข้ากินล้างกินผลาญเจ้าหรือไร ข้าชอบกินเนื้อแพะร้านนี้ก็เพราะให้เกียรติเจ้า อย่าลืมว่าเจ้ายังติดหนี้ข้าอยู่อีกเจ็ดร้อยแปดสิบเจ็ดตำลึง หลายวันนี้ข้าเพิ่งกินเนื้อแพะไปห้าตำลึง แต่เป็นเจ้าต่างหากที่ดื่มสุราชั้นดีของข้าไปยี่สิบตำลึงแล้ว!”

เหล่าเกาปากกล่าววาจาเกรงอกเกรงใจ ทว่าท่าทางปราศจากความยำเกรงแม้แต่น้อย เขาพูดกลั้วหัวเราะ

“มิบังอาจๆ ท่านมาเป็นลูกค้า ช่วยเชิดหน้าชูตาให้ร้านนี้ ต่อให้ท่านกินไปร้อยแปดสิบวันข้าก็ต้องต้อนรับขับสู้”

“เจ้าแค่อยากต้อนรับสุราของข้ามากกว่า”

ซย่าอวี้จิ่นเบะปาก ดื่มสุราเงียบๆ หลายคำ รับฟังเสียงด้านนอกซึ่งมีหิมะโปรยปรายลงมาอย่างเงียบสงัด จากนั้นจึงเอ่ยชวนด้วยความคันไม้คันมือแกมเบื่อหน่าย

“เหล่าเกา มาเล่นกันอีกสักสองสามตา”

เหล่าเกาวางชามกับตะเกียบในมือลง ฉีกยิ้มกว้าง

* เตียงเตา (คั่ง) หมายถึงเตียงนอนก่อด้วยอิฐของชาวจีนทางเหนือ ด้านบนปูด้วยฟูกที่นอน ด้านล่างมีปล่องเตาเพื่อจุดให้ความอบอุ่น

** เตียวเป็นคำเรียกสัตว์ตระกูลมิงก์ เออร์มิน เซเบิล และมาร์เทิน ขนหนานุ่มมีค่ามาก มักใช้เป็นเครื่องนุ่งห่มกันหนาว

*** เตาพก มาจากคำว่าหวยหลู แปลว่าเตาในอ้อมอก เป็นเครื่องให้ความอบอุ่นแบบพกพาที่มีมาตั้งแต่สมัยโบราณจนถึงปัจจุบัน ลักษณะเป็นกล่องเล็กๆ มีหูหิ้วหรือเป็นตลับ มีลายฉลุด้านบนเพื่อให้ไอร้อนจากไฟที่จุดด้านในส่งความอบอุ่นออกมา