ทดลองอ่านนิยาย แม่ทัพอยู่บน ข้าอยู่ล่าง บทที่ 2

“ได้”

ซย่าอวี้จิ่นกล่าวยิ้มๆ

“ฮ่า@@@ไม่กลัวเสียอีกหลายร้อยตำลึงหรือ”

“ข้าไม่กลัว ไม่ว่าติดหนี้เจ็ดร้อยตำลึงหรือเจ็ดหมื่นตำลึง ข้าไม่มีปัญญาชดใช้คืนทั้งสิ้น”

“ฮึ่ย!” ซย่าอวี้จิ่นทำหน้าบึ้ง ตบโต๊ะพลางกล่าววาจาข่มขู่ทีเล่นทีจริง “เจ้าชาวบ้านอวดดี! บังอาจล้อเล่นกับข้าเชียวรึ! ไม่มีปัญญาใช้หนี้ก็ลากลูกสาวเจ้าไปขายซะ!”

“ได้ ข้ากลัดกลุ้มเรื่องแต่งงานของนางจะตายอยู่แล้ว” ดวงตาทั้งคู่ของเหล่าเกาเป็นประกาย เขาปีติยินดีจนออกนอกหน้า “คราวนี้ขายให้เรือนของท่านผู้ตรวจการหวงหรือเรือนของท่านเสนาบดีจางดีล่ะ ท่านสมุหกลาโหมหลิวก็ได้นะ ข้าสอบถามมาแล้ว ล้วนเป็นตระกูลสุจริตทั้งนั้น กลั้นใจทำงานสักสองสามปี หาคู่ครองเป็นลูกจ้างหรือพ่อบ้านสักคนก็ไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้อง พอได้ปล่อยตัวกลับบ้านออกเรือนก็มีหน้ามีตาเหมือนกัน”

ซย่าอวี้จิ่นสะอึกกับวาจายอกย้อนของอีกฝ่ายจนแทบพ่นเนื้อแพะออกมา ฉวยโอกาสยามเมาอยู่สามส่วนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย

“ช่างเถอะ ลูกสาวเจ้าอวดเก่งปากกล้าจนขึ้นชื่อลือชา เจ้ายังคิดจะให้นางออกเรือนไปก่อความเดือดร้อนให้ผู้คนอีก หากมีคนไม่รักชีวิตกล้าแต่งนางเป็นภรรยา ข้าจะสมทบเงินให้เจ้าผีเคราะห์ร้ายนั่นยี่สิบตำลึง”

เหล่าเกาไม่รอให้เขากล่าวจบ ตอบกลับทันใด

“ข้าขอขอบคุณท่านที่จะช่วยสมทบสินเดิมเจ้าสาวแทนชุ่ยฮวาด้วย”

ซย่าอวี้จิ่นถลึงตาใส่เหล่าเกาพร้อมเอ่ยอย่างโกรธเกรี้ยว

“ฮึ! เป็นค่าทำขวัญให้เขาต่างหาก!”

“เหมือนกันๆ” เหล่าเกาแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น กล่าวอย่างมีอัธยาศัย “มาๆ กินเนื้อแพะอีกสองชิ้นเรียกขวัญกลับมา”

ซย่าอวี้จิ่นโมโหโทโสจนส่งเสียงถุยใส่เขาดังๆ

ดื่มเมรัยดับทุกข์กลับยิ่งทุกข์ คิดถึงสตรีที่บ้านซึ่งดุดันยิ่งกว่า เขาก็รู้สึกเพียงตัวเองเคราะห์ร้ายมากขึ้นจนอดทอดถอนใจมิได้

เหล่าเกาเห็นดังนั้นก็กล่าวหว่านล้อม

“จวิ้นอ๋อง ข้าวสารกลายเป็นข้าวสุกแล้ว ท่านก็ปลงซะเถอะ ระบายอารมณ์พอแล้วก็สมควรกลับไปสักที”

ซย่าอวี้จิ่นพูดเสียงแข็ง

“ไม่กลับ ข้าไม่อยากพบหน้าหญิงผู้นั้น ข้าอายจนแทบจะสู้หน้าใครไม่ได้แล้ว”

“ท่านทำเรื่องขายหน้ามามากแล้ว เพิ่มเรื่องนี้อีกสักเรื่องก็ไม่ต่างกันเท่าไร”

ซย่าอวี้จิ่นเอ่ยด้วยความอับอายจนพาลโกรธ

“เต็มใจขายหน้าเองกับคนอื่นบีบให้ขายหน้ามันคนละเรื่องกัน! ข้าดื่มเหล้าเมามายอยากเห่าตามอย่างสุนัขก็เพราะข้าพอใจ หากเป็นคนอื่นบังคับข้าเห่าตามอย่างสุนัขก็คือการหยามน้ำหน้า!”

“เจ้าคนที่ด่าท่านไม่ดูตาม้าตาเรือนั่นก็ถูกท่านใช้แผนเซียนกระโดด* เล่นงานปางตายแล้วมิใช่หรือ” เหล่าเกาเพียรเกลี้ยกล่อมด้วยความหวังดี “ท่านน่าจะได้ระบายโทสะพอสมควรแล้ว ยิ่งกว่านั้นท่านแม่ทัพก็เป็นยอดวีรสตรี แม้รูปร่างหน้าตาจะสมชายชาตรีไปสักหน่อย แต่เพ่งดูให้ดีกลับไม่เลวเหมือนกัน นางยักษ์ขมูขีตาเดียวบ้านข้าสิ นางโมโหร้ายเอาแต่ใจ ข้าแค่เหลียวมองหญิงสาวบนถนนนานหน่อยก็คว้าค้อนไม้ไล่ทุบข้าไปไกลสองถนน ข้าก็ยังอยู่ของข้ามาได้นานขนาดนี้”

* เซียนกระโดด เป็นวิธีขู่กรรโชกแบบหนึ่ง โดยอันธพาลจะใช้หญิงงามเป็นตัวล่อชายมากตัณหาให้มาติดกับ จากนั้นจึงใช้กำลังขู่กรรโชกทรัพย์จากชายผู้นั้น