ทดลองอ่านนิยาย แม่ทัพอยู่บน ข้าอยู่ล่าง บทที่ 2

ซย่าอวี้จิ่นแค่นเสียงเยาะ

เหล่าเกาถอนหายใจเฮือกหนึ่ง

“ตาแก่อย่างข้าอยู่มาหกสิบปี รู้แจ้งเห็นจริงแล้ว อันว่าสตรีนี้สำคัญที่สุดคือคนที่ดีต่อท่านอย่างหมดจิตหมดใจและดูแลท่านด้วยน้ำใสใจจริง เรื่องอื่นอย่างรูปโฉมเอย นิสัยใจคอเอย ล้วนเป็นสิ่งจอมปลอมทั้งนั้น”

“นางดีต่อข้า? พระอาทิตย์คงขึ้นทางตะวันตกกระมัง”

เหล่าเกาเอ่ยพร้อมรินสุราให้เขาอีก

“ยังไม่อยู่ด้วยกันจะรู้ได้อย่างไร”

ซย่าอวี้จิ่นโคลงศีรษะ

“ข้าเป็นลูกผู้ชาย! บอกว่าไม่ก็คือไม่! ข้าไม่มีวันยอมถูกสตรีกดหัว!”

“กล่าวได้ดี หนานผิงจวิ้นอ๋องสมเป็นลูกผู้ชายโดยแท้!”

ม่านไม้ไผ่เก่าโทรมถูกเลิกขึ้นหลังเสียงตบมือดังก้อง ลมหนาวพัดกรูเข้ามาพร้อมบุรุษร่างผอมสูงแต่งกายด้วยอาภรณ์เรียบง่าย เสื้อตัวบนบุผ้าสองชั้นขลิบริมด้วยหนังเพียงพอนขนเงิน* เขาสวมรองเท้าทรงสูง คลุมผ้าคลุมกันหิมะ ใบหน้าเขียวคล้ำด้วยความหนาว

รูปโฉมเขาดูเหมือนดาษดื่น แต่กลับดึงดูดสายตาอย่างมาก โดยเฉพาะยามที่ดวงตาคู่นั้นหรี่ลงคล้ายจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ที่ล่อหลอกนายพราน

“หูชิง?”

“พี่หูชิงมาแล้วหรือ รีบมาดื่มกันสักจอกเร็วเข้า”

ซย่าอวี้จิ่นให้เหล่าเกาหยิบจอกสุรามาอีกจอก

หูชิงสูดกลิ่นหอมที่อวลอยู่ในอากาศ ชิมเนื้อแพะคำหนึ่งพลางกล่าวยิ้มๆ

“ข้านับถือท่านจริงๆ ที่หาร้านเล็กๆ เช่นนี้พบได้ รสชาติชั้นหนึ่ง”

ซย่าอวี้จิ่นเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ

“แน่นอน ทั่วทั้งเมืองหลวงนี้จะมีใครสันทัดเรื่องกินดื่มเที่ยวเล่นยิ่งกว่าข้าได้ ของล่ะ?”

หูชิงยื่นมือไป มีขวดน้ำเต้าใบเล็กแขวนอยู่ที่ปลายนิ้วเรียวยาว เขาวางมันลงบนโต๊ะอย่างเบามือ ดึงจุกขวดออก กลิ่นสุราหอมลอยฟุ้งออกมาเป็นระลอก

ซย่าอวี้จิ่นดมๆ ดูแล้วกล่าวชม

“เป็นนารีแดงที่ฝังไว้ใต้ดินสิบแปดปีของหอมองตะวันตรงมุมถนนตะวันออกจริงๆ ท่านมิต้องวางอำนาจข่ม เถ้าแก่จอมตระหนี่นั่นถึงกับหักใจขายให้ คงต้องมีกลเม็ดเด็ดพรายไม่เบา”

หูชิงแบมือไปตรงหน้าเขา

“กล้าได้ก็ต้องกล้าเสีย”

* หนูขนเงิน หรือ snow weasel เป็นเพียงพอนพันธุ์เล็กที่สุด หางสั้น ฤดูร้อนขนด้านหลังเป็นสีน้ำตาล ท้องเป็นสีขาว แต่เมื่อถึงฤดูหนาวขนจะกลายเป็นสีขาวตลอดทั้งตัว ขนหนังจึงมีราคาแพง