เมื่อคิดดูว่าตอนที่ตนเองตกใจหลังจากรู้ความลับสะเทือนฟ้าดินก็กลัวเสียจนนอนหลับไม่สนิทตลอดทั้งคืน ปออ๋องก็รู้สึกว่าช่องอกอัดแน่นไปด้วยความคับแค้นใจชนิดหนึ่งอยู่ตลอด
เวลานี้หาคนพบแล้วอย่างยากลำบาก จึงเพียงถลึงตายื่นมือไปหมายจะตบนางสักฉาดเพื่อระบายความคับข้องในใจสักหน่อย
แต่คิดไม่ถึงว่าเท้าเจียงซิ่วรุ่นก้าวพลาดถึงกับตัวเซวูบไปทันที ทำให้ฝ่ามือนั้นของเขาสะบัดไปเจอเพียงความว่างเปล่า ร่างกายก็โงนเงนจนเกือบล้มลงบนเสื่ออยู่แล้ว
โชคดีที่เซินยงที่อยู่ข้างๆ มือไวตาไวช่วยเขาไว้ทัน และกล่าวอย่างใจหายใจคว่ำว่า “ท่านอ๋องโปรดระงับความโกรธด้วย ทรงอย่าได้โมโหจนทำให้ร่างกายบาดเจ็บ!”
ปออ๋องทรงตัวได้มั่นคงแล้วก็ถลึงตาใส่เจียงซิ่วรุ่น “เจ้าลูกชั่ว ยังจะกล้าหลบอีก!”
ไป๋เฉี่ยนที่อยู่ด้านข้างเห็นสถานการณ์ไม่ถูกต้องอยู่นานแล้ว และนางก็รู้ว่าเจ้านายของตนดูถูกผู้เป็นบิดามากถึงขั้นใด
เห็นอยู่ว่าเจ้านายของตนกำลังจะเสียเปรียบ นางไหนเลยจะยอมได้ จึงถลกกระโปรงยกเท้าใหญ่ๆ เตรียมอยู่นานแล้ว รอเพียงตาเฒ่าอ้วนแคว้นปอนั่นยื่นมือมาอีกครั้ง นางก็จะให้เขาได้เจอเท้าใหญ่ๆ ของสาวใช้ปาดหน้าดูเสียบ้าง
เซินยงที่อยู่ข้างๆ แม้ดูออกว่าสาวใช้อัปลักษณ์ข้างกายเจียงซิ่วรุ่นผู้นั้นมีท่าทีไม่ถูกต้อง แต่เขาก็เป็นถึงแม่ทัพ ไหนเลยจะเห็นพวกอิสตรีอยู่ในสายตา จึงชิงก้าวออกไปก่อนหนึ่งก้าวหมายบิดแขนเจียงซิ่วรุ่น หวังตบหน้าอีกฝ่ายแทนปออ๋อง
ในใจเซินยงเกลียดชังสตรีผู้นี้เป็นที่สุด นางถึงกับวางท่าเป็นอริกับเขาครั้งแล้วครั้งเล่า หลังจากที่ปออ๋องได้รู้ว่าเขาปิดบังเรื่องที่นางแปลงพระราชสาส์นของแคว้น ทั้งปลอมตัวเป็นบุรุษ ก็ต่อว่าเขายกใหญ่ หากไม่ใช่ชายาเซินขอความเมตตา เซินยงก็แทบจะถูกโบยแล้ว
เมื่อเห็นเซินยงพุ่งตัวมา ไป๋เฉี่ยนก็ออกกระบวนท่าแล้ว จะปล่อยให้เซินยงเข้าใกล้ตัวเจ้านายของตนได้หรือไร เท้านางตวัดขึ้นไปเพียงคราเดียวก็เตะจนฟันครึ่งแถบของเซินยงโยกคลอนหมดแล้ว เขาเซแซ่ดๆ ไปหลายก้าวก่อนล้มลงกับพื้น ด้านหนึ่งกุมหน้าไว้ อีกด้านหนึ่งก็ถ่มน้ำลายผสมเลือดพร้อมกับฟันซี่หนึ่งลงบนพื้น
ชั่วขณะนี้ปออ๋องตกใจจนนิ่งงันไม่ขยับเคลื่อนไหว ได้แต่จ้องมองเท้าใหญ่โตของไป๋เฉี่ยนตาค้าง
เจียงซิ่วรุ่นยังคงยืนตัวตรงอยู่เหมือนเดิม นางมองลงไปจากตำแหน่งสูงดูบิดาของนาง และเชิดคางขึ้นเล็กน้อยขณะพูดว่า “เวลานี้ลูกเป็นที่ปรึกษาของรัชทายาทแห่งต้าฉี ยามออกมาข้างนอกติดต่อกับราชวงศ์ของแต่ละแคว้น ล้วนต้องจดบันทึกประจำวันลงไปในบันทึกอ้างอิง เพื่อให้รัชทายาทได้ทอดพระเนตรอ่านในวันหลัง เมื่อครู่เจ้าหน้าที่จดบันทึกประจำวันไปที่ห้องน้ำแล้ว ขอให้พระบิดาโปรดรอสักครู่หนึ่ง รอจนเขากลับมาแล้ว ท่านค่อยฟาดฝ่ามือนั้นตบมาอีกครั้ง จะได้ให้เขาบันทึกลงไปโดยละเอียด อ้อ อีกสักครู่ตอนที่ท่านด่าก็พูดให้ช้าลงหน่อย องครักษ์นั่นเป็นคนลั่วอัน กับสำเนียงท้องถิ่นแคว้นปอแล้วค่อนข้างฟังลำบากอยู่บ้าง…”
ตอนที่เจียงซิ่วรุ่นกล่าวคำพูดนี้ ที่ใช้ล้วนเป็นสำเนียงลั่วอันที่ออกเสียงไพเราะนุ่มนวล ทำให้บิดาที่อวดตัวว่าสูงส่งสง่างามมาตลอดกลายเป็นเหมือนคนบ้านนอกที่เพิ่งจะคลานออกจากมาหุบเขาในชนบทก็มิปาน
ปออ๋องรู้สึกว่านี่เป็นเพราะบุตรสาวได้อิงแอบผู้มีอำนาจอันยิ่งใหญ่ ไม่ยอมรับบิดาแล้ว ช่างอกตัญญูมากจริงๆ! หากอยู่ในราชสำนักแคว้นปอ คอยดูว่าเขาจะให้องครักษ์ฟาดนางบุตรสาวอกตัญญูที่ใจกล้าไม่กลัวฟ้าไม่เกรงดินให้หนักๆ สักยกหนึ่งหรือไม่
แต่หลังจากเจียงซิ่วรุ่นพูดเช่นนี้ ในใจเขาก็ตื่นตัวแล้วเช่นกัน ฟังจากที่จีอู๋เจียงบอก บุตรสาวอกตัญญูคนนี้กำลังได้รับความโปรดปรานจากรัชทายาทต้าฉี ยากนักกว่าจะสร้างสายสัมพันธ์ขึ้นมาได้ จะไม่ใช้ประโยชน์จากสายสัมพันธ์นี้ได้อย่างไร
คิดถึงตรงนี้โทสะในอกเขากลุ่มนั้นก็ลดลงไปไม่น้อย เขานั่งลงบนที่นั่งพลางลูบๆ อกที่เริ่มหายใจหอบเล็กน้อย “พอแล้วๆ ไม่ต้องแสร้งทำบันทึกประจำวันอะไรนั่นแล้ว แค่เรื่องเล็กน้อยนั่นของเจ้า ไหนเลยจะสามารถนำไปบอกเล่าต่อหน้าผู้อื่นได้ ทำให้พี่ชายของเจ้ากับซิ่วเหยาน้องสาวของเจ้าต้องถูกโยงเข้าไปด้วยกันโดยไม่มีสาเหตุ!”
พูดถึงตรงนี้ในที่สุดปออ๋องก็มีสีหน้าอ่อนลง เผยสีหน้ายิ้มแย้มขณะกล่าวว่า “แต่เมื่อบิดาอยู่ที่นี่ ย่อมสามารถตัดสินใจแทนเจ้าได้เต็มที่ เลี่ยงไม่ให้เจ้าบุ่มบ่ามทำตามอำเภอใจ…เอาเป็นว่าเวลานี้เจ้าไม่ปรนนิบัติรัชทายาทให้ดีๆ กลับวิ่งมาถึงที่นี่เข้าร่วมการชุมนุมหนังสืออะไรกัน ฉวยโอกาสที่องครักษ์ไร้ประโยชน์นั่นยังไม่มาก็มาคุยกันก่อน เจ้าสามารถพูดจาต่อหน้ารัชทายาท ให้เขาส่งกองทัพมาช่วยสนับสนุนพวกเราผนวกรวมแคว้นหรงได้หรือไม่”
สำหรับเรื่องแคว้นหรง อันที่จริงก่อนที่เจียงซิ่วรุ่นจะออกเดินทาง ปออ๋องได้ย้ำเตือนซ้ำแล้วซ้ำเล่า เอาแต่พูดว่าหากเข้าวังได้รับความโปรดปรานจากตวนชิ่งฮ่องเต้แล้ว ก็ให้พูดถึงเรื่องนี้ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
