ทดลองอ่าน กุนซือหญิงพลิกชะตาแคว้น บทที่ 82-83

ตอนที่ฝูงชนซึ่งกำลังชมดูความครึกครื้นตื่นเต้นรอคอยให้คนที่ห่อหุ้มตัวด้วยผ้านวมคนนั้นร่วงลงพื้น โต้วซืออู่ที่พุ่งออกไปแล้วกลับรั้งสายบังเหียนม้าหมุนตัวกลับมาตวัดแส้ม้าไปพันเอวของคนผู้นั้นเอาไว้ และออกแรงลากเขากลับไปบนหลังม้าได้ในที่สุด

เพียงแต่เมื่อเป็นเช่นนี้ความได้เปรียบของโต้วซืออู่ก็ถูกผู้อื่นแซงหน้าไปแล้ว

ผู้กล้าน้อยโต้วไม่แตกตื่นตกใจแต่อย่างใด หลังจากทำให้สหายผู้นั้นทรงตัวมั่นคงแล้วเขาก็รีบสะบัดแส้กระตุ้นม้าไล่กวดอย่างสุดกำลัง

ผู้ชมบนที่นั่งนิ่งเงียบไปทันที ไม่ว่าอย่างไรฉากการตกม้าที่ผู้คนชมชอบที่จะดูกลับถูกคนอื่นทำให้เสียเรื่องไปต่อหน้าต่อตาแล้ว ผู้คนจึงพลันพูดไม่ออกว่าในใจคือความผิดหวังหรือว่าอะไรกันแน่

สุดท้ายเป็นอาจารย์มู่เฟิงลุกขึ้นจากตำแหน่งที่นั่งประธานเป็นคนแรกซึ่งมีนักปราชญ์ลัทธิหรูจากทุกแว่นแคว้นนั่งอยู่ด้วย เครายาวชี้ขึ้น ตะโกนเสียงดังลั่นให้ศิษย์ของตนเอง “เด็กน้อยเป็นสุภาพชนยิ่ง!”

ตอนนี้เองทุกคนถึงได้พากันได้สติ พากันตะโกนโห่ร้องด้วยความยินดี ยกย่องชื่นชมความมีคุณธรรมอันสูงส่งอย่างไร้ข้อกังขาและท่าทางเป็นสุภาพชนของศิษย์ในสำนักศึกษาลั่วอัน

ในเวลานี้เองโต้วซืออู่ก็ได้พุ่งไปข้างหน้าแล้ว ม้ากลับมายึดครองตำแหน่งที่หนึ่งเอาไว้ได้อีกครั้ง และเริ่มต้นนำไปตลอด ต่อจากนั้นผลลัพธ์ของการแข่งขันก็ไม่ต้องสงสัยเลยแม้แต่น้อย

เจียงซิ่วรุ่นอมยิ้มพลางปรบมือให้กับสหายร่วมสำนักของตนเอง การแข่งขันขี่ม้าคราวนี้ ถึงแม้ไม่มีคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่ง แต่โต้วซืออู่ก็คว้าชัยชนะมาได้อย่างงดงามจริงๆ สร้างชื่อเสียงอันดีงามให้กับสำนักศึกษาลั่วอันแล้ว

ตอนที่โต้วซืออู่ลงมาจากหลังม้า บนที่นั่งของสตรีชั้นสูงก็พากันโยนดอกไม้หอมฟุ้งเตะจมูกเข้ามา ไม่ทันไรก็กองพะเนินจนกลายเป็นภูเขาลูกเล็กๆ อยู่แทบเท้าของโต้วซืออู่

บรรดาสหายที่เข้าไปรอรับโต้วซืออู่พร้อมกับเจียงซิ่วรุ่นล้วนอิจฉาอย่างที่สุด พากันพูดเบาๆ ว่าครั้งนี้สหายร่วมสำนักโต้วไม่แน่อาจจะสามารถพาภรรยาที่งดงามกลับไปที่แคว้นก็ได้ ต่อให้ไม่สามารถทำสัญญาหมั้นหมายได้ หลังการแข่งขันนี้การเชื้อเชิญไปร่วมชมจันทร์ท่ามกลางหลิวห้อยย้อยอันน่าวาบหวามใจจะต้องมีไม่ขาดแน่!

แคว้นเว่ยอยู่ติดน้ำ วิถีชีวิตของผู้คนเปิดกว้าง ความรักอันร้อนแรงของเด็กสาวแคว้นเว่ยยิ่งไม่อาจต้านทานได้

เด็กหนุ่มทั้งกลุ่มรู้สึกค่อนข้างอิจฉาอยู่บ้าง ต่างนึกเสียใจที่ตนเองไม่ได้ลงชื่อเข้าร่วมแข่งขันขี่ม้า

แต่ไป๋เฉี่ยนที่ติดตามอยู่ข้างกายเจียงซิ่วรุ่นกลับตวัดตามองพวกเขาหลายครั้ง แล้วเบะปากกล่าวว่า “ไม่เคยเห็นโลกกว้างมาก่อนหรือไร เช่นนี้ก็กลายเป็นผู้กล้าได้แล้ว?”

โต้วซืออู่นั้นบังเอิญได้ยินเข้าพอดี ก็รู้สึกภาคภูมิใจเหลือเกิน ฉวยโอกาสพูดโอ้อวดกับไป๋เฉี่ยนว่า “ข้าก็คือคนที่ชวนให้ผู้คนรักใคร่เช่นนี้ล่ะ แต่ไม่ใช่คนที่สาวใช้อัปลักษณ์หยาบคายอย่างเจ้าผู้นี้จะสามารถคะนึงหาได้!”

เจียงซิ่วรุ่นไม่ชอบฟังผู้อื่นล้อเลียนไป๋เฉี่ยนของนางอย่างสนุกปาก จึงพลันเลิกคิ้วขึ้นกล่าวว่า “สหายร่วมสำนักโต้วกังวลมากไปแล้ว สาวใช้ของข้าย่อมปล่อยให้ข้าจัดการหาที่พึ่งพิงที่ดีให้กับนางเอง บุรุษที่ดีงามในแผ่นดินมีอยู่มากมายนัก เฉี่ยนเอ๋อร์คงไม่กล้าอาจเอื้อมคบหากับเจ้าหรอก!”

นี่ก็แค่การพูดคุยหยอกล้อกัน ต่างฝ่ายต่างหัวเราะก็เป็นอันจบเรื่องแล้ว

แต่โต้วซืออู่ไม่ทราบว่าด้วยเหตุใด สีหน้าที่แต่เดิมดูภาคภูมิใจถึงได้พังทลายไปทันที ดูไปแล้วโศกเศร้าเหมือนกับสูญเสียบุพการีก็มิปาน