ทดลองอ่าน กุนซือหญิงพลิกชะตาแคว้น บทที่ 82-83

บทที่ 83

หลังการพูดคุยกันพอหอมปากหอมคอ ศิษย์ที่เกือบจะตกจากหลังม้าผู้นั้นก็ก้าวออกมาข้างหน้าเพื่อขอบคุณ ถึงแม้จะห่อหุ้มด้วยผ้านวมแล้ว แต่หากถูกม้าเหวี่ยงลงพื้นก็ต้องบาดเจ็บร้ายแรงอย่างยากจะหลีกเลี่ยง ศิษย์ผู้นั้นย่อมรู้สึกขอบคุณอย่างสุดซึ้งกับโต้วซืออู่

สำนักศึกษาลั่วอันแม้จะเพิ่งตั้งขึ้นมาใหม่ แต่เนื่องจากชื่อเสียงอันโด่งดังของอาจารย์มู่เฟิงทำให้สำนักศึกษาเป็นที่จับตามองไปแล้วเรียบร้อย และการได้รับชัยชนะในทันทีที่ลงแข่งของโต้วซืออู่ก็ทำให้จิตใจของบรรดาสหายร่วมสำนักที่เข้าร่วมการชุมนุมหนังสือเกิดความฮึกเหิมขึ้นมาด้วย

ทุกคนมุ่งหวังว่าตอนที่แข่งขันทักษะการยิงธนู เจียงซิ่วรุ่นกับสวีอิงจะสร้างความสำเร็จได้อีกครั้ง

รอจนพวกเจียงซิ่วรุ่นทั้งกลุ่มออกมาแล้ว ก็มีสาวใช้หลายคนพูดอะไรบางอย่างกับโต้วซืออู่ตอนที่เดินผ่านข้างกายเขาคล้ายตั้งใจคล้ายไม่ตั้งใจ ซ้ำยังใช้มือชี้ๆ ไปบนที่นั่งให้เขาดูอย่างเงียบๆ ด้วย

ที่นี่เป็นสถานที่พบปะกันโดยบังเอิญสำหรับถ่ายทอดคำพูดของเหล่าสตรีชั้นสูง เพื่อทำการเชื้อเชิญนัดหมาย เพียงแต่การส่งจดหมายกันไม่สะดวกนัก ง่ายต่อการตกเป็นที่นินทาของผู้คน

การส่งข่าวสารผ่านปากโดยตรงเช่นนี้จึงทั้งสะดวกทั้งตรงเป้าหมายกว่ามาก

รูปแบบการใช้ชีวิตของคนแคว้นเว่ยช่างกล้าได้กล้าเสียจริงๆ! พวกเขามองดูสาวใช้เดินผ่านข้างกายโต้วซืออู่ไปทีละสองคนสามคนอยู่ตลอดเวลา เด็กหนุ่มกลุ่มหนึ่งที่รายล้อมอยู่รอบๆ โต้วซืออู่ต่างอิจฉาเหลือเกินแล้ว

ยิ่งเมื่อลองคิดถึงสภาพการณ์ในตอนนัดพบ ก็คือชายหญิงสองคนนัดพบกันในที่ลับตาคน ‘ซ่อนตัวไม่ได้พบหน้า ว้าวุ่นจนต้องทึ้งผม’* รอจนได้พบหน้ากันอย่างเขินอาย ต่างฝ่ายต่างระบายความในใจออกมา ลูบไล้กันพลางจุมพิตริมฝีปากอย่างเลี่ยงไม่ได้ หลังความสุขฉากหนึ่งผ่านพ้นไป ต่อให้อาลัยอาวรณ์เพียงใดก็ต้องแยกจากกัน ช่างน่าสนุกและตื่นเต้นเร้าใจจริงๆ

ตอนที่ไป๋เฉี่ยนติดตามเจ้านายของตนไปที่ข้างหน้าและผ่านข้างตัวโต้วซืออู่ ก็จงใจใช้ไหล่กระแทกเขาจนเซ จากนั้นก็หันกลับไปขยับริมฝีปากเป็นคำพูดอย่างไร้เสียงว่า ‘น้ำวิสุทธิ์มีน้อย ใช้สอยอย่างประหยัดหน่อย!’

โต้วซืออู่เห็นแล้วโกรธเสียจนจะไล่ตามนางให้ทัน แต่กลับถูกสหายร่วมสำนักคนอื่นๆ ขัดขวางเอาไว้และลากเขาไปดื่มสุราแล้ว

เนื่องจากวันรุ่งขึ้นเจียงซิ่วรุ่นจะต้องแข่งขันยิงธนูจึงไม่มีใครมาลากนางไปดื่มสุราด้วย มีเพียงสวีอิงที่ตามอยู่ข้างกายนางอย่างเงียบๆ โดยตลอด

เจียงซิ่วรุ่นก็แนะนำให้เขาไปดื่มสุราพร้อมกับพวกสหายร่วมสำนัก แต่สวีอิงบอกว่าเขาอายุน้อยเกินไป ไม่ชินกับการดื่มสุรา

เมื่อเทียบกันแล้วสวีอิงก็อายุยังน้อยอยู่จริงๆ ในเมื่อไม่ชอบดื่ม เจียงซิ่วรุ่นย่อมไม่สะดวกที่จะพูดอันใด

เพียงแต่ทั้งสองคนเดินไปไม่กี่ก้าวก็เห็นว่ามีคนเดินเข้ามาหา คนผู้นั้นคำนับให้เจียงซิ่วรุ่นและพูดว่า “รัชทายาทแคว้นเหลียงขอเชิญคุณชายน้อยเจียงไปสนทนาสักคราขอรับ”

เจียงซิ่วรุ่นถามตนเองแล้วว่าหลิวเพ่ยไม่มีอันใดให้น่าพูดคุยด้วย ขณะที่กำลังจะหมุนตัวก็ได้ยินเสียงหลิวเพ่ยลอยมา “คุณชายน้อยเจียงโปรดหยุดก่อน ไม่ได้พบกันเสียนาน ข้าคิดถึงท่านมากเลยนะ!”

เจียงซิ่วรุ่นหันหน้ากลับมาช้าๆ มองไปทางหลิวเพ่ย บาดแผลจากธนูครั้งนั้นถึงแม้จะหายดีแล้ว แต่ที่สุดแล้วก็ทำให้พลังชีวิตลดน้อยลงไป คุณชายที่แต่เดิมหล่อเหลาสดใสดูค่อนข้างขาวซีดป่วยไข้ แต่บนใบหน้ากลับมีรอยยิ้มที่ดูเป็นกันเองอยู่