ทดลองอ่าน กุนซือหญิงพลิกชะตาแคว้น บทที่ 82-83

คนที่ไปๆ มาๆ ที่นี่มีมากมาย เจียงซิ่วรุ่นกลับไม่กลัวว่าหลิวเพ่ยจะคิดไม่ซื่อกับตนเอง จึงเลิกคิ้วขึ้นถามว่า “ไม่ทราบว่าคุณชายหลิวมีธุระอันใด”

หลิวเพ่ยถึงกับประสานมือคำนับให้นาง “ก่อนหน้านี้ล่วงเกินไปมาก เวลานี้นับได้ว่าสามารถกล่าวคำขออภัยกับท่านด้วยตนเองได้แล้วมิใช่หรือ”

เจียงซิ่วรุ่นไม่คิดจะมีสีหน้าดีๆ ให้กับเขา จึงกล่าวอย่างเย้ยหยันว่า “ไม่ทราบว่าที่ท่านต้องการขอโทษคือครั้งใดหรือ”

หลิวเพ่ยฝืนยิ้มพลางมองดูนาง “ไม่ว่าอย่างไรก็เป็นเพราะข้าดูถูกท่าน ก่อนหน้านี้ไม่ควรล่วงเกินไปเลยจริงๆ ขอให้คุณชายน้อยเจียงเป็นผู้ใหญ่ใจกว้างด้วย!”

สิ่งที่เขาไม่ได้พูดออกมาจริงๆ ก็คือตอนนั้นเขาประเมินสถานะของบุตรสาวปออ๋องผู้นี้ในใจของเฟิ่งหลีอู๋ต่ำเกินไปจริงๆ

เนื่องจากก่อนหน้านี้มีไมตรีส่วนตัวไม่เลว เขาจึงเชื่อมั่นว่าตนเองค่อนข้างเข้าใจเฟิ่งหลีอู๋ดีมาก ไม่คิดเลยว่ารัชทายาทที่เข้มงวดน่าเบื่อผู้นั้นถึงกับมีความตั้งใจแก้แค้นอย่างรุนแรงถึงเพียงนี้ นำนักรบเดนตายใต้บังคับบัญชามาด้วยตนเอง และเกือบจะเอาชีวิตของเขาไปด้วยลูกธนูเพียงดอกเดียวแล้ว

ตอนนั้นเขาโดนลูกธนูบาดเจ็บจนร่อแร่ปางตาย แต่กลับคิดถึงการใช้ความลับที่เจียงซิ่วรุ่นปลอมตัวเป็นชายมาขู่เข็ญนาง บีบบังคับให้นางกบดานอยู่ข้างกายของเฟิ่งหลีอู๋ จะได้สะดวกกับการลงมือของตนเอง

แต่นางที่ขวัญกล้าเทียมฟ้าผู้นี้ทำในสิ่งที่เขาไม่คาดคิด ไม่เพียงขายสายลับที่เขาจัดวางไว้ในเมืองลั่วอัน ยังวิ่งกลับไปอยู่ที่ข้างกายเฟิ่งหลีอู๋ด้วยตนเองและยอมรับว่าตนเองเป็นสตรี ทำให้แผนการที่หลิวเพ่ยจะใช้ความลับนี้ควบคุมนางเอาไว้ไร้ประโยชน์ไปหมดสิ้น

หลิวเพ่ยเป็นคนที่เดินหมากได้อย่างสง่างามอยู่เสมอมา ในเมื่อหมากของตนเองเดินขาดไปตาหนึ่ง อย่างนั้นก็ยินดีรับความพ่ายแพ้ ทว่าสตรีที่หลอกลวงเฟิ่งหลีอู๋ไปมากมายกลับสามารถทำให้เฟิ่งหลีอู๋ยกมืออันสูงศักดิ์ยกโทษให้ได้อย่างใจกว้างผู้นี้ก็มีจุดที่โดดเด่นเหนือใครอยู่บ้างจริงๆ

หลิวเพ่ยเป็นพวกที่ปรับตัวตามสถานการณ์ ในเมื่อต้องการฟื้นฟูความสัมพันธ์อันดีกับต้าฉีอีกครั้ง ก็ต้องเอาใจก้อนเนื้อนุ่มนิ่มในหัวใจของเฟิ่งหลีอู๋อย่างเลี่ยงไม่ได้

เจียงซิ่วรุ่นเห็นเขาไม่คิดเปิดโปงฐานะบุตรสาวอ๋องแคว้นปอของตนเองเลยแม้แต่น้อย จึงเก็บสีหน้าที่ข่มขู่คุกคามผู้คนลงบ้าง ขณะนี้แคว้นเหลียงต้องการเจรจาสงบศึกกับต้าฉี ผลประโยชน์ในการปกครองแคว้นต้องมาก่อน

สองแคว้นที่เมื่อวานยังริษยากันจนตาแดง พริบตาเดียวก็ตีแขนเรียกพี่เรียกน้องกัน ไม่ใช่เรื่องที่แปลกประหลาดอันใดเลยแม้แต่น้อย

ด้วยเหตุนี้นางจึงไม่คิดจะเอาเปรียบหลิวเพ่ยในการสนทนากัน เพียงประสานมือคำนับ แสดงออกว่าได้รับไมตรีไว้แล้วก่อนจะหมุนตัวจากไป

หลิวเพ่ยมองส่งเงาร่างเจียงซิ่วรุ่นจากไปไกล มุมปากหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มเล็กน้อย

แม่นางน้อยช่างดุร้ายถึงเพียงนี้ เฟิ่งหลีอู๋สุดท้ายจะกินลงไปได้อย่างไร

จากนั้นสายตาของเขาก็เลื่อนไปมองเด็กหนุ่มที่อยู่ข้างๆ เจียงซิ่วรุ่นอีกครา มองดูอยู่ครู่หนึ่งแล้วยิ้มไม่หุบ จากนั้นจึงหมุนตัวจากไป

ตอนนั้นเฟิ่งหลีอู๋มอบของขวัญชิ้นใหญ่เป็นลูกธนูหนึ่งดอกให้เขา เขารับเอาไว้ด้วยความยินดีแล้ว ธนูดอกนั้นจนถึงตอนนี้ยังวางอยู่บนโต๊ะหนังสือของเขาอยู่เลย

วิญญูชนแก้แค้นสิบปีก็ไม่สาย รอจนตอนที่เขาส่งของขวัญชิ้นใหญ่นี้กลับคืนไป มั่นใจว่าต้องทำร้ายเฟิ่งหลีอู๋อย่างแสนสาหัสแน่นอน