ทดลองอ่าน พันคีรีกาลวสันต์ บทที่ 120-121

บทที่ 120

ป่ารกร้างนอกเมืองช่วงเย็นย่ำ ตะวันยามสายัณห์สีแดงฉานดุจโลหิต เฉิงผิงถอดรองเท้าหุ้มแข้งออกก่อนนั่งขัดสมาธิตามสบายอยู่บนหินก้อนใหญ่ริมลำธาร ในป่าด้านหลังไม่ไกลจากเขาเท่าไรนักมีเสียงแส้หนังฟาดลงไปบนเนื้อคน ท่ามกลางเสียงวิงวอนขอความเมตตาด้วยความเจ็บปวดมีเสียงตวาดด่าของซือตัวดังแว่วมาตามสายลม

“เห็นคำสั่งของข้าเป็นคำพูดลอยๆ หรือ เคยเตือนแล้วใช่หรือไม่ ปล้นทรัพย์สินก็ปล้นทรัพย์สิน แต่ห้ามขืนใจสตรีหรือฆ่าคนตามใจชอบอีก!”

เขาจ้องมองผู้ใต้บังคับบัญชาที่อยู่บนพื้นด้วยสีหน้าดุดันแล้วสะบัดแส้ลงไปอีกครั้ง ฟาดใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างแรง โลหิตพุ่งกระจายไปตามแรงสะบัดของแส้ คนผู้นั้นร้องออกมาอย่างน่าเวทนา กุมศีรษะกลิ้งไปมาบนพื้น

เมื่อคืนคนผู้นี้นำพรรคพวกปล้นรถม้าคันหนึ่งที่เร่งออกจากเมืองก่อนฟ้ามืดและออกเดินทางต่อเนื่องทั้งคืนโดยไม่หยุดพัก เจ้าของรถม้าเป็นญาติห่างๆ ของสกุลเหวย ถึงแม้ครั้งนี้จะโชคดีรอดพ้นจากการถูกพัวพันไปได้ แต่เจ้าบ้านยังคงหวาดผวากระวนกระวายใจตลอดเวลาจึงเก็บข้าวของพาคนทั้งครอบครัวออกจากฉางอัน คิดไม่ถึงว่าจะถูกคนของซือตัวจับตาดูอยู่ที่ประตูเมือง

เพราะก่อนหน้านี้มีคำสั่งห้าม พวกเขาจึงไม่ได้ทำเรื่องเช่นนี้มานานแล้ว รู้สึกคันไม้คันมือยากจะทนไหว ทั้งยังรู้ว่าครอบครัวในรถม้าคันนี้สามารถแตะต้องได้ หลังจากตามออกไปก็ลงมือปล้นด้วยความชำนาญ

“แต่ก่อนก็เป็นเช่นนี้มาโดยตลอดมิใช่หรือ เพราะเหตุใดตอนนี้จึงทำไม่ได้แล้ว อีกอย่างวันหน้าเมื่อเรื่องสำเร็จยังจะปล้นสะดมฉางอันสามวันสามคืนก็ย่อมได้! ครั้งนี้เพียงนอนกับสตรี ฆ่าคนไม่กี่คน จะนับเป็นอะไร…”

ในที่สุดผู้ใต้บังคับบัญชาอีกคนที่คุกเข่าอยู่ด้านข้างก็รวบรวมความกล้าเอ่ยโต้แย้งเสียงเบา

เฉิงผิงสองตามองไปข้างหน้าอย่างเฉยเมย ยกถุงหนังใส่สุราในมือขึ้นดื่มอึกหนึ่ง

ซือตัวหันไปมองเงาด้านหลังที่ริมน้ำแวบหนึ่งแล้วหันกลับมา

“แต่ก่อนก็คือแต่ก่อน วันหน้าก็คือวันหน้า! เวลานี้นายน้อยสั่งการอย่างไรก็ต้องทำอย่างนั้น!”

ซือตัวชักดาบที่เอวออกมา เดินเข้าไปจับหูข้างหนึ่งของคนผู้นั้นไว้แน่นก่อนจะเงื้อมือขึ้นแล้วฟันดาบลงไป พลันนั้นหูคนที่อาบย้อมด้วยโลหิตและคล้ายยังเต้นตุบๆ อยู่ก็ร่วงลงพื้นพร้อมกับเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด

“เห็นว่าเป็นการทำความผิดครั้งแรก นี่เป็นการลงโทษสถานเบา! งานใหญ่ของนายน้อยกำลังถึงช่วงสำคัญ ไม่อาจเกิดเหตุไม่คาดคิดใดๆ ขึ้น! หากพวกเจ้าควบคุมมือและสิ่งที่อยู่ในกางเกงของตนไว้ไม่ได้ ข้าจะช่วยจัดการให้พวกเจ้าเอง!”

ดวงตาทั้งสองของซือตัวซึ่งจับนิ่งอยู่บนใบหน้าที่มีรอยแส้ดูโหดเหี้ยมดุร้ายดุจสัตว์ป่า สายตากวาดผ่านคนที่อยู่รอบด้านคราหนึ่ง ไม่มีใครเห็นแล้วไม่หวาดผวา แม้แต่ผู้ที่เพิ่งถูกตัดหูไปข้างหนึ่งก็ไม่สนใจจะห้ามเลือดที่ไหลออกมา กลับดิ้นรนตะเกียกตะกายลุกจากพื้นโขกศีรษะยอมรับผิด

ซือตัวเดินออกจากป่า คุกเข่าก้มศีรษะให้กับเงาด้านหลัง

“ข้าไม่ได้ควบคุมสั่งสอนผู้ใต้บังคับบัญชาให้ดี นายน้อยโปรดอภัย!”

สายตาของเขาไม่โหดเหี้ยมดุร้ายเช่นเมื่อครู่ก่อน นอกจากความหวาดผวาแล้วยังมีความไม่เข้าใจแฝงอยู่หลายส่วน