ทดลองอ่าน พันคีรีกาลวสันต์ บทที่ 69

บทที่ 69

ครั้นรถม้าที่จ้าวจงฟางกับจิตรกรน้อยนั่งอยู่จากไป หานเค่อรั่งก็เปลี่ยนสีหน้า

เขาหันมาทางผู้ใต้บังคับบัญชาที่ยืนอยู่ด้านข้าง สายตากวาดมองอีกฝ่ายขึ้นลงหลายครั้งแล้วกล่าวเสียงเย็น “ตามข้ามา!” จากนั้นก็สาวเท้ายาวๆ มาถึงบริเวณที่ไร้ผู้คนไม่ไกลจากประตูเมือง

เผยเซียวหยวนเดินตามไปเงียบๆ แล้วหยุดอยู่เบื้องหน้าเขา

“เกิดอะไรขึ้น จางตุนอี้บอกว่าเมื่อคืนเจ้าแอบอ้างพระราชโองการ พาจิตรกรผู้นั้นมาจากมือของเขา” หานเค่อรั่งพอเปิดปากก็ซักถาม น้ำเสียงเฉียบขาดสีหน้าบึ้งตึงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

ระหว่างเดินทางกลับ เมื่อกระบวนความคิดค่อยๆ ถอยกลับมาจากอารมณ์รุนแรงดุจม้าที่หลุดจากบังเหียนเมื่อคืนนี้ หลังจากสมองกลับคืนสู่ความสุขุมเยือกเย็น เผยเซียวหยวนก็รู้ว่าตนได้ทำผิดพลาดครั้งใหญ่ลงไป และได้เตรียมพร้อมไว้แล้วที่จะเผชิญหน้ากับผลที่ตามมา

ตัวเขาเองจะเป็นอย่างไรไม่สำคัญ คำพูดเขาเป็นคนเอ่ยออกไป เรื่องที่เกิดขึ้นเขาก็เป็นคนทำ สิ่งเดียวที่ทำให้เขาคิดแล้วรู้สึกผิดก็คือการกระทำของตนอาจส่งผลกระทบถึงผู้บังคับบัญชาที่คอยดูแลเขาเป็นอย่างดีมาโดยตลอด

“ขอรับ” เขายอมรับ “ตอนนั้นผู้น้อยไตร่ตรองไม่รอบคอบ แต่เรื่องก็ทำไปแล้ว จะไปรับโทษกับฝ่าบาทเดี๋ยวนี้ ไม่ว่าต้องรับโทษเช่นไรก็ล้วนเป็นสิ่งที่ผู้น้อยสมควรได้รับ หากฝ่าบาทกริ้วมาถึงผู้บัญชาการใหญ่ ผู้น้อยจะชี้แจงให้ฝ่าบาททรงทราบอย่างชัดเจน ทุกอย่างเป็นความผิดของผู้น้อยเพียงคนเดียว”

หานเค่อรั่งฟังจบ เรื่องนี้ถึงกับเป็นความจริง ชั่วขณะนั้นกระทั่งความโกรธก็ระบายไม่ออกแล้ว ปากอ้าตาค้าง ได้แต่ยกมือชี้ชายหนุ่มที่อยู่ตรงข้าม

“เจ้า…เจ้า…เหตุใดจึงเลอะเลือนถึงขั้นนี้!”

เขาโกรธไม่เบาจริงๆ ยิ่งแค้นใจที่ไม่อาจหลอมเหล็กเป็นเหล็กกล้า หากชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเป็นลูกหลานในบ้านของเขาเอง เวลานี้จะต้องถูกเขาตบหน้าบวมไปแล้ว

หานเค่อรั่งลดมือลง เปลี่ยนมาไพล่หลัง เดินไปเดินมาอยู่ด้านล่างกำแพงเมือง

“สายไปแล้ว เจ้าเข้าใจว่าเจ้าคนเดียวสามารถแบกรับความผิดได้หรือ เจ้าแบกรับไหวหรือไร ขณะที่เจ้าพาจิตรกรน้อยเอ้อระเหยอยู่ข้างนอก ข้าก็ถูกฮ่องเต้เรียกตัวไปด่าว่าแทบเป็นแทบตายแล้ว! ข้าให้วันหยุดเจ้าสามวันเพื่อให้เจ้าไปไว้อาลัยชุยเหนียงจื่อ เจ้ากลับดียิ่ง! ถึงกับสร้างความยุ่งยากให้ข้ามากเพียงนี้” เขาเดินกลับมาอยู่เบื้องหน้าเผยเซียวหยวน ลดเสียงลงต่ำเอ่ยต่อ “ข้าขอบอกกับเจ้า เฉินซือต๋าปรารถนาเป็นอย่างยิ่งที่จะให้ข้าเคราะห์ร้าย วันๆ คอยจับตาดูพื้นที่หนึ่งหมู่สามเฟินของข้า ทั้งยังคอยจับตาดูเจ้า อวี่เหวินซื่อจื่อเพิ่งกลับมาตอนเช้า ลูกเขยของเฉินซือต๋าก็ไปยังที่ทำการในเมืองหลวงของสกุลอวี่เหวินแล้ว นับว่าครั้งนี้ต้องขอบคุณอวี่เหวินซื่อจื่ออย่างมาก เขาเองเมื่อคืนก็บั้นท้ายไม่สะอาด จึงน่าจะไม่ได้พูดอะไรและส่งคนกลับไปอย่างไม่ค่อยพอใจ หาไม่ด้วยท่าทางที่แทบอยากจะกินเนื้อเจ้าทั้งเป็น ลำบากไม่น้อยกว่าจะยึดกุมความผิดของเจ้าไว้ได้ เขาจะช่วยเจ้าปิดบังไว้หรือ เขาจะต้องร้องตะโกนออกไป ทุกคนในหนานหยาจะต้องรู้ว่าเจ้าเผยเซียวหยวนเพื่อจะแย่งชิงจิตรกรรูปงามคนหนึ่งกับถึงกับแอบอ้างพระราชโองการ เจ้าจะให้องค์เหนือหัวจัดการเรื่องนี้อย่างไร เจ้าจะให้ข้าเอาหน้าแก่ๆ ดวงนี้ไปวางที่ใด ตอนนั้นเป็นข้าที่ดึงตัวเจ้าจากที่ที่นกไม่ทิ้งมูล มาเมืองหลวง เจ้ากลับใจกล้า ถึงกับทำเรื่องเช่นนี้ออกมา ต่อให้ข้ามีปากอยู่ทั่วร่างก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงความผิดฐานไม่ได้ตรวจสอบไปได้!”

เผยเซียวหยวนฟังคำต่อว่าต่อขาน ในใจก็คิดทบทวนพฤติกรรมเมื่อคืนนี้ของตน เขาบุ่มบ่ามเกินไปจริงๆ ตอนนั้นด้วยความหุนหันพลันแล่น นอกจากความคิดที่จะพาคนไปแล้วก็ไม่ได้ใคร่ครวญถึงผลอื่นใดที่จะตามมาเลย

“ผู้บัญชาการใหญ่สั่งสอนได้ถูกต้อง เซียวหยวนรู้ว่าผิดแล้ว ไม่เพียงทำให้ผู้บัญชาการใหญ่พลอยเดือดร้อน ยิ่งผิดต่อความคาดหวังของผู้บัญชาการใหญ่”

เผยเซียวหยวนคุกเข่าคำนับหานเค่อรั่งอย่างเป็นทางการ พอลุกขึ้นมาก็สาวเท้าจากไป

“เจ้าทำอะไร จะไปที่ใด!” หานเค่อรั่งร้องเรียก

“ผู้น้อยจะเข้าวังไปขอรับโทษ ไม่ว่าต้องรับโทษเช่นไรก็จะรับผิดชอบแต่เพียงผู้เดียว”

หานเค่อรั่งถูกเขาทำให้ตกใจ รีบพุ่งเข้าไปดึงคนกลับมา

“ข้าเห็นปกติเจ้าไม่ได้เป็นเช่นนี้ สมองของเจ้าเล่า เมื่อคืนนี้อยู่ข้างนอกกับจิตรกรน้อยผู้นั้นมีความสุขมากเกินไป ยังไม่ได้เอาสมองกลับมาใช่หรือไม่!”

เผยเซียวหยวนมองท่าทางเจ็บปวดเสียใจของผู้บังคับบัญชาพลางคิดไปว่าเวลานี้ฮ่องเต้ก็อาจกำลังตำหนินางที่ไม่ได้กลับมาทั้งคืนก็ยิ่งจิตใจว้าวุ่น ร้อนใจกระวนกระวาย