ทดลองอ่าน ลำนำฝูหรงเคียงกระเรียน บทที่ 10.3-10.4

หลี่อวี๋บอกว่า “แม้พี่สาวข้าจะเป็นคนนั่งกินข้าวเป็นเพื่อนกับหัวหน้าเฉิน แต่นางไม่เคยเข้าไปในห้องของเขา และไม่ให้เขาเข้าห้องของนางกับหยางหวั่น พี่สาวเคยพูดกับข้าว่าคนเราต้องคิดหาหนทางใช้ชีวิตต่อไป แต่จุดใดที่ปล่อยผ่านไปไม่ได้ก็ไม่อาจหลับตาข้ามไป”

สามารถกล่าวคำพูดนี้กับน้องชายแท้ๆ ที่เป็นบ่าวรับใช้ฝ่ายในได้ ความแกร่งกร้าวและหยิ่งในศักดิ์ศรีของซ่งอวิ๋นชิงก็แฝงไปด้วยความเด็ดขาดไม่น้อย

“แต่นางดียิ่งนัก” หลี่อวี๋พยักพเยิดปลายคางไปทางแสงไฟที่หน้าต่างแล้วพูดอย่างจริงใจ “บางครั้งนางเหมือนยังดีกว่าพี่สาวข้า ดูเหมือนนาง…จะไม่ได้มองพวกเราเป็นทาส แต่ก็เหมือนที่พี่สาวข้าพูด นางไม่ควรทำเช่นนี้ พวกเราเป็นใครกัน ใช่หรือไม่”

พูดจบหลี่อวี๋ก็ผลักประตูห้องเดินเข้าห้องไป เสียงกลอนประตูที่ดังขึ้นแทบจะกระแทกเข้าที่แผ่นหลังของเติ้งอิง

‘พวกเราเป็นใครกัน ใช่หรือไม่’ คำพูดประโยคนี้ในตอนนี้ไม่ใช่การสบประมาทเหยียดหยาม และไม่ใช่การเยาะหยันตนเอง แต่เป็นการไถ่ถอนชดใช้

เขาเป็นใครกันเล่า เขาสามารถทำอะไรให้หยางหวั่นได้บ้าง

หยางหวั่นเคยถามเขาซึ่งๆ หน้าว่าเขาให้ตนเองใช้ชีวิตอย่างคนที่มีความผิดเช่นนี้ ในใจเขารู้สึกดีขึ้นหรือไม่

ตอนนั้นเขาตอบว่าใช่

และในความเป็นจริงก็เป็นเช่นนั้น

รักคนคนหนึ่งก็เหมือนการกักขังตนเอง ทว่านับแต่นี้ไปกายใจล้วนมีที่พึ่งพิง เพราะถึงอย่างไร…นางก็ช่างแสนดีเหลือเกิน

เติ้งอิงคิดพลางค่อยๆ ผลักประตูห้อง

หยางหวั่นนอนนิ่งเงียบอยู่บนเตียงของเขา มวยผมคลายออกแล้ว เส้นผมยาวดุจผ้าต่วนสีดำแผ่สยายอยู่ที่หัวไหล่

นางนอนหันหน้าออกมา มือข้างหนึ่งวางทับผ้าห่มอยู่ด้านนอก มองออกว่าได้เปลี่ยนมาสวมเสื้อตัวในของเขาแล้ว

เติ้งอิงเดินเข้าไปเบาๆ ยกชายเสื้อคลุมนั่งลงที่ขอบเตียง ถอดรองเท้าของตนออกแล้วก้มลงหยิบรองเท้าปักของหยางหวั่นวางให้เรียบร้อยที่ข้างเตียง จากนั้นเขาก็ลังเลอยู่

เพียงนอนอยู่ข้างกายนาง ไม่สัมผัสแตะต้องนาง คงไม่นับว่าล่วงเกินกระมัง เขาคิด ในที่สุดก็เอนกายลงนอนตะแคงติดขอบเตียงหันหลังให้หยางหวั่น แม้คนทั้งสองไม่อาจใกล้ชิดกันจนเกินไป และถึงจะนอนโดยมีผ้าห่มคั่นอยู่ แต่ไอร้อนที่ร่างนางยังคงรมแผ่นหลังของเติ้งอิงราวกับถ่านร้อนปานนั้น

“เติ้งอิง” คนที่อยู่ด้านหลังเรียกเขาเบาๆ

“ข้าอยู่”

“ขยับเข้ามาเถิด”

ประโยคนี้ฟังดูแล้วทำให้เติ้งอิงสั่นสะท้านไปทั้งร่าง

“หวั่นหวั่น เจ้าให้ข้านอนเช่นนี้เถิด”

หยางหวั่นระบายลมหายใจออกมาทีหนึ่ง ลมหายใจบางเบานั่นพุ่งมาถูกแผ่นหลังของเติ้งอิง

“ท่านเคยบอกข้าว่าท่านเป็นคนที่มีความผิดคนหนึ่งไม่ใช่หรือ”

อุณหภูมิที่แฝงอยู่ในคำพูดนี้ไม่ต่างอะไรกับลมหายใจของนาง

แท้จริงแล้วไม่มีใครในโลกนี้ที่สามารถค้นหามูลเหตุของ ‘ความโศกเศร้าอาดูร’ ของเขาได้อย่างแม่นยำ