ทดลองอ่าน ลำนำฝูหรงเคียงกระเรียน บทที่ 10.3-10.4

แต่หยางหวั่นสามารถค้นหาพบ อีกทั้งนางไม่เคยคิดที่จะไปทำร้าย ‘ความโศกเศร้าอาดูร’ ของเขา เพียงประคองออกมายังเบื้องหน้านางกับเขาอย่างอ่อนโยน หยางหวั่นให้เขาแสดงออกมา จากนั้นนางก็คอยแบกรับ คอยสลาย และคอยปลอบประโลมความเจ็บปวดในอารมณ์ความรู้สึกของเขาทั้งหมด

“ข้าเป็นเช่นนั้นมาโดยตลอด”

“ใช่แล้ว” หยางหวั่นเสริมคำพูดของเขาแล้วยกมือเลิกผ้าห่ม “ดังนั้นเติ้งอิง ขยับเข้ามาเถิด ท่านไม่ต้องกลัว นี่ไม่ใช่คนอื่น เป็นข้าเอง”

ในโพรงจมูกเติ้งอิงมีความแสบร้อนพุ่งขึ้นมา

“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้ากลัว”

“มือของท่าน…บิดเส้นผมข้าจนจะขาดแล้ว”

คราวนี้เติ้งอิงจึงได้พบว่าไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรที่ตนกำเส้นผมของหยางหวั่นไว้ จึงรีบปล่อยมือทันที

หยางหวั่นยันกายท่อนบนขึ้นมา รวบเส้นผมทั้งศีรษะไปไว้ที่ด้านหลัง เงาจางๆ ทาบทับอยู่บนผนัง ปรากฏเป็นภาพที่พร่าเลือนแต่งดงามลึกซึ้งเบื้องหน้าเติ้งอิง

“เติ้งอิง ท่านเชื่อฟังข้าเถิด” ตอนนางกล่าวประโยคนี้บนใบหน้าคล้ายมีรอยยิ้ม “เชื่อฟังคำพูดของข้าตลอดไป ยามท่านอยู่ต่อหน้าข้าก็จะไม่ทุกข์ทรมานมากเพียงนั้นแล้ว”

คนที่มีความผิดสมควรต้องเชื่อฟังผู้อื่น

นางรู้เสมอว่าจะเกลี้ยกล่อมเขาอย่างไร

เติ้งอิงเม้มปาก จับมุมหนึ่งของผ้าห่มมาคลุมหัวไหล่ของตนไว้

หยางหวั่นใช้ข้อศอกยันพื้นเตียงยกตัวขึ้นอีก ดึงผ้าห่มที่ด้านหลังตนคลุมไปบนร่างเติ้งอิง จากนั้นก็ดึงมุมผ้าห่มช่วยเหน็บให้เขาเบาๆ

เมื่อเป็นเช่นนี้แขนของนางก็โอบข้ามหัวไหล่เติ้งอิงไป ทั้งสองอยู่ใกล้ชิดกันมาก ใต้รักแร้ของนางอยู่ตรงหน้าผากของเติ้งอิง แม้เติ้งอิงจะมองไม่เห็น แต่เขาก็สัมผัสได้ถึงอุณหภูมิจากร่างกายอีกร่างหนึ่งซึ่งอบอุ่นและซื่อสัตย์ยิ่งกว่าเขา

“เช่นนี้ไม่หนาวกระมัง”

“ข้าไม่หนาว…”

“ไม่หนาวก็ดีแล้ว” หยางหวั่นเอาข้อศอกลงแล้วเอนกายลงนอน นางนอนตะแคงหันไปทางเติ้งอิงพลางกล่าวเสียงเบา “การเป็นสามีภรรยาในวันนี้เราเสแสร้งครบถ้วนแล้ว”

นางเอ่ยความคิดเพ้อฝันที่อยู่ในใจเติ้งอิงออกมา แต่เขากลับจำต้องหันไปปฏิเสธนาง

“หวั่นหวั่น อย่าพูดเช่นนี้ พวกเราไม่ใช่สามีภรรยากัน”

“เชื่อฟังข้า”

นางพูดพลางยื่นมือไปลูบหน้าผากของเติ้งอิง ลูบจากด้านบนสุดมาถึงกระดูกคิ้ว

เติ้งอิงสั่นสะท้านไปทั้งร่างอย่างควบคุมไม่อยู่ แต่มือของหยางหวั่นกลับไม่หยุด นางปรับเสียงให้ราบเรียบพูดที่ข้างหูของเขา

“อย่ากลัวไปเลย ท่านเพียงคิดว่าคนที่ลูบไล้ท่านคือข้าก็พอ” นางพูดพลางหัวเราะเบาๆ “ความจริงแล้วข้าเองก็กลัว”

เติ้งอิงกล่าวเสียงสั่นพร่า “หวั่นหวั่นกลัวอะไรหรือ”

“กลัวพ่ายแพ้” นางพูดจบก็กล่าวเสริม “กลัวว่าหลังจากพ่ายแพ้แล้วก็จะไม่ได้ลูบไล้ท่านอีก”

ความไม่สบายใจของนาง เติ้งอิงฟังดูแล้วรู้สึกเหมือนลูกปัดหยกเม็ดหนึ่งที่กำลังจะแตก ถ้าเขามีกำลังเก็บรักษาจะต้องซื้อตลับมาเก็บไว้ แต่เวลานี้เขาไม่มีกำลังมากพอ ได้แต่พูดจากใจจริง พยายามปลอบโยนหยางหวั่นเช่นเดียวกับที่นางปลอบโยนตน