ทดลองอ่าน สังหารรัชทายาท บทที่ 4

เพียงฮ่องเต้มีใจสนับสนุน ทำผลงานไม่กี่อย่างก็สามารถเลื่อนตำแหน่งขึ้นไปอีกอย่างเปิดเผยชอบธรรมได้แล้ว

มุมปากซูลั่วเวยยกขึ้นเล็กน้อย ซ่งหลันรีบร้อนเหนือความคาดหมายของนางเล็กน้อย

แม้กล่าวได้ว่าความสัมพันธ์ของซ่งหลันกับอวี้ชิวสือหาใช่การปะทะคารมอย่างที่นางเคยคิดไว้ในอดีต ทว่าหลังจากรัชสมัยของหมิงฮ่องเต้ก็ยกเลิกตำแหน่งผู้ช่วยบริหารราชการแผ่นดิน การปล่อยให้อัครมหาเสนาบดีกุมอำนาจแต่เพียงผู้เดียวเป็นภัยร้ายแอบแฝงสำหรับฮ่องเต้ทุกพระองค์ อย่างไรเสียผู้มีคุณธรรมสูงส่งเช่นสามอัครมหาเสนาบดีจากสกุลซูก็มีน้อยเกินไป ถึงซ่งหลันจะเปิดใจพูดคุยกับอวี้ชิวสือ แต่ก็ปรารถนาจะกดข่มบารมีของเขาลงให้ได้ในเร็ววันเช่นกัน

เมื่อเป็นเช่นนี้ซ่งหลันจึงต้องคัดเลือกคนสนิทจากคนนอกตระกูลขุนนางผู้มีอำนาจเข้ามา

เยี่ยถิงเยี่ยนมีภูมิหลังมาจากตระกูลแม่ทัพที่ตกอับ ทำให้ไม่ตกอยู่ภายใต้อำนาจของตระกูลขุนนางในเมืองเปี้ยนตู อีกทั้งยังมีอำนาจไม่น้อยในพื้นที่ทางเหนือ จึงเป็นตัวเลือกชั้นยอดสำหรับเขา

ในเมื่อนางเข้าใจกระจ่างแจ้ง อวี้ชิวสือย่อมเข้าใจเช่นกัน วันนี้การคารวะสุราเกรงว่าอีกฝ่ายคงฉวยโอกาสสร้างความลำบากใจเป็นแน่

ซูลั่วเวยเอื้อมมือไปหยิบผลไม้ลูกเล็กๆ จากจานแก้วหลากสีข้างกาย รู้สึกสนุกสนานราวกับได้ชมละคร

จริงดังคาด พออวี้ชิวสือได้คำตอบแล้วก็เปลี่ยนคำเรียกขานโดยพลัน “ผู้ตรวจการเยี่ย”

เยี่ยถิงเยี่ยนตอบรับด้วยท่าทีไม่นอบน้อมและไม่เย่อหยิ่ง “ขอท่านราชครูโปรดชี้แนะ”

“ความเรียง ‘ว่าด้วยความเจ็บปวดกับจิตสำนึกเพื่อราษฎร’ บทนั้นของท่านเขียนได้ดียิ่งนัก บัณฑิตหนุ่มผู้มีความกล้าหาญยืนหยัดเพียงลำพังท่ามกลางพายุฝนฟ้าคะนอง และมีใจเมตตาต่อราษฎรและสรรพชีวิตทั้งหลาย ข้าชื่นชมอย่างยิ่ง” ท่าทีของอวี้ชิวสือจริงใจและเป็นธรรมชาติดุจชายชราผู้ใจดี “เพียงแต่ข้ามีเรื่องหนึ่งที่ยังไม่เข้าใจ ขอผู้ตรวจการช่วยคลายความสงสัยให้ข้าด้วย”

“มิกล้า ท่านราชครูเชิญกล่าว”

“มีคนมากมายไม่รู้ว่าคุณชายใหญ่ต้องสงสัยว่าแปรพักตร์ในศึกแม่น้ำโยวอวิ๋น เดิมทีผู้ตรวจการกับพี่ชายอีกคนหนึ่งถูกจับกุมในฐานะกบฏ กระทั่งถูกประทับตราทาสไปแล้วด้วยซ้ำ ภายหลังเนื่องจากคุณชายใหญ่เสียชีวิตและหลักฐานไม่เพียงพอ อดีตฮ่องเต้ทรงเมตตาจึงไม่ได้สืบสวนลงลึก และเห็นแก่แม่ทัพผู้เฒ่าเยี่ยที่ล่วงลับ ยังมีพระราชโองการอภัยโทษแก่สกุลเยี่ยด้วย”

เยี่ยถิงเยี่ยนรับฟังอย่างสงบนิ่ง แม้แต่มือที่ถือจอกสุราก็ไม่สั่นไหวสักนิด

ซูลั่วเวยเหลือบมองซ่งหลันคราหนึ่ง พบว่าเขามีสีหน้าเคร่งขรึมเล็กน้อย