ทดลองอ่าน สังหารรัชทายาท บทที่ 4

ตั้งแต่เยี่ยถิงเยี่ยนเข้าเมืองหลวงมา หากนับรวมวันนี้ก็ยังไม่ถึงห้าวัน ซ่งหลันต้องไม่คาดคิดแน่ว่าในช่วงเวลาเพียงไม่กี่วันอวี้ชิวสือกลับสืบเรื่องราวในอดีตเมื่อหลายปีก่อนของเขาที่อยู่ห่างไกลออกไปพันหลี่ ได้อย่างละเอียดแจ่มแจ้ง

“ตอนผู้ตรวจการอายุยังน้อยประสบเคราะห์กรรมครั้งใหญ่ ชีวิตเกือบพังพินาศ หลังคุณชายรองไปเป็นทหาร ท่านกับพี่ชายก็พลัดพรากจากกัน เงียบหายไร้ข่าวคราวอยู่นาน ไม่ใช่เรื่องง่ายกว่าจะตามหากันจนพบ ข้ารู้จักกับแม่ทัพที่ในอดีตเคยประจำการในพื้นที่เป่ยโยว ไม่กี่วันก่อนขณะดื่มสุราเขาเอ่ยถึงโดยไม่ตั้งใจ ไม่นึกว่าจะได้ยินเรื่องน่าสนใจบางอย่างเข้า กล่าวคือหลังคุณชายสามหายตัวไปก็มีทั้งญาติและสหายเก่ามากมายมาทุ่มเงินก้อนใหญ่ช่วยคุณชายรองตามหาน้องชายคนเล็ก ตลอดห้าปีที่ผ่านมามีคนสวมรอยไม่น้อยกว่าสิบคน และสุดท้ายก็พบผู้ตรวจการเข้า เพราะความเรียง ‘ว่าด้วยความเจ็บปวดกับจิตสำนึกเพื่อราษฎร’ บทนั้น”

เขาจงใจลากเสียงยาวแฝงนัยลึกซึ้ง ทั้งยังแฝงแววขบขัน ทว่าถ้อยคำที่ใช้กลับเป็นการซักถามและตำหนิอย่างเห็นได้ชัด

“คุณชายสามเมื่อครั้งยังอยู่ในวัยเยาว์เก่งกาจทั้งบุ๋นบู๊จริงๆ อีกทั้งผู้ที่สามารถเขียนความเรียง ‘ว่าด้วยความเจ็บปวดกับจิตสำนึกเพื่อราษฎร’ ได้จะมีแรงจูงใจอะไรมาสวมรอยเล่า เช่นนี้จึงไม่มีใครสงสัย แต่พอข้าฟังจนจบ ในใจกลับเกิดข้อกังขาเพิ่มขึ้นมากทีเดียว”

เขาไม่ได้กล่าวอะไรต่อไปอีก แต่ทุกคนในที่นี้กลับเข้าใจความหมายของเขาแล้ว

เยี่ยถิงเยี่ยนยืนอยู่กับที่ ก่อนเอ่ยถามอย่างช้าๆ ด้วยน้ำเสียงแปลกประหลาด “ท่านราชครูสงสัยตัวตนของข้าหรือ”

อวี้ชิวสือส่ายหน้าพลางเอ่ยว่า “ตัวตนรึ ไม่ใช่ เป็นจุดประสงค์ต่างหาก…การคาดเดานี้เล่าลืออยู่ทั่วไปในพื้นที่เป่ยโยว ผู้ตรวจการจะรับพระราชทานตำแหน่งขุนนางต้องถูกตรวจสอบความเป็นมาอย่างละเอียดอยู่แล้ว แต่ข่าวลือเช่นนี้เหตุใดไม่ได้ล่วงรู้ไปถึงพระกรรณของฝ่าบาทเลยเล่า แม้แต่ตัวข้าเองก็บังเอิญมีวาสนาถึงได้รู้เข้า ใครกันที่มีเจตนาปกปิดเรื่องนี้” เขาหันกลับไปอีกครั้ง คารวะซ่งหลันอย่างนอบน้อมแล้วเอ่ยว่า “สิ่งที่กระหม่อมอยากทูลฝ่าบาทเมื่อครู่ก็คือเรื่องนี้ ฝ่าบาททรงสามารถใช้งานคนเก่าแก่ของสกุลเยี่ยได้ แต่ไม่อาจทรงใช้งานขุนนางที่ไม่ทราบตัวตนแน่ชัดนะพ่ะย่ะค่ะ!”

ซูลั่วเวยหัวเราะเยาะหยันในใจ

อวี้ชิวสือสมกับเป็นจิ้งจอกเฒ่าที่มีประสบการณ์ ความคิดร้ายกาจยิ่งนัก

เกรงว่าระหว่างที่ซ่งหลันพาเยี่ยถิงเยี่ยนกลับเมืองหลวงหรืออาจจะนานกว่านั้น หลังอวี้ชิวสืออ่านความเรียง ‘ว่าด้วยความเจ็บปวดกับจิตสำนึกเพื่อราษฎร’ และคาดเดาได้ว่าซ่งหลันอยากสนับสนุนคนผู้นี้เพื่อลดทอนอำนาจของอัครมหาเสนาบดีเช่นเขาก็เริ่มลงมือตรวจสอบพิรุธจากตัวเยี่ยถิงเยี่ยนแล้ว

เพราะคุณชายรองเยี่ยยอมรับน้องชายคนนี้แล้ว ตอนซ่งหลันส่งคนไปตรวจสอบ เขาคงไม่เคยนึกถึงเรื่องนี้มาก่อนกระมัง

เมื่อเป็นเช่นนี้อวี้ชิวสือจึงจงใจไปตามหาแม่ทัพที่เคยประจำการอยู่ในพื้นที่เป่ยโยว ซักถามเรื่องราวอย่างละเอียดถี่ถ้วนทุกถ้อยคำทุกช่วงเวลา ในที่สุดก็พบช่องโหว่นี้จนได้

เพียงแต่งเติมเรื่องราวให้เกินจริงสักหน่อยก็สามารถทิ้งเมฆหมอกแห่งความเคลือบแคลงที่ไม่อาจสลายหายไปเอาไว้ในใจของฮ่องเต้ที่มีนิสัยช่างระแวงได้แล้ว

เยี่ยถิงเยี่ยนจะพิสูจน์ตัวตนเช่นไร

…จะพิสูจน์อย่างไรว่า ‘ข้า’ คือ ‘ข้า’

หากอธิบายอย่างสั้นกระชับและทรงพลังไม่ได้ แม้ตอนนี้ซ่งหลันจะไม่เชื่อ แต่ภายหลังเมื่อถึงคราวต้องใช้งานคนคงไม่มีทางเรียกใช้โดยปราศจากความสงสัยได้แล้ว

นี่เป็นอุบายข่มขวัญที่ใช้ได้อย่างเชี่ยวชาญยิ่ง

ซูลั่วเวยเอามือเท้าคาง จู่ๆ ก็คิดขึ้นได้ว่าซ่งหลันกับอวี้ชิวสือต่อสู้กันลับๆ มานาน อวี้ชิวสือจะต้องเคยพูดเรื่องของนางต่อหน้าซ่งหลันหลายต่อหลายครั้งแล้วเป็นแน่