ทดลองอ่าน สังหารรัชทายาท บทที่ 4

อย่างไรเสียสองคนนี้ก็รู้แก่ใจดีว่านางกับซ่งหลันใช้ชีวิตร่วมกันอย่างไม่สนิทใจดั่งนอนกอดคมดาบ

ยามราตรีมืดมิดไร้แสงไม่อาจหันอาวุธเข้าหากันได้ แต่หากท้องนภาสว่างจ้า ทุกสิ่งทุกอย่างก็ไม่อาจหลบซ่อนได้แล้ว

ซ่งหลันช่างใจกล้าแสดงละครต่อหน้านางได้ ทั้งที่ในใจมีความหวาดระแวงเช่นนี้ เป็นเพราะมั่นใจว่านางไม่มีทางล่วงรู้เรื่องที่เขากระทำลงไปหรือเป็นเพราะยังหาใครอีกคนมาสยบอวี้ชิวสือไม่พบ

เด็กชายที่เมื่อก่อนเคยมีนิสัยขลาดกลัวอ่อนแอในสายตานางกลับมีใจฝักใฝ่ในอำนาจและไหวพริบเฉียบแหลมเช่นนี้มานานแล้ว

คิ้วทั้งสองข้างของซ่งหลันขมวดแน่นเป็นปม ซูลั่วเวยยังจ้องมองขนมที่กินไม่หมดในมืออย่างตั้งใจ จู่ๆ อวี้ชิวสือก็หันมาพูดกับนาง

“ในอดีตฝ่าบาทกับฮองเฮาต่างทรงเคยพบคุณชายสามมาก่อน ฝ่าบาททรงพบเขาเพียงครั้งเดียว พระองค์อาจทรงจำไม่ได้แล้ว แต่ฮองเฮาทรงสนิทสนมกับคุณชายสามเป็นการส่วนตัวมากกว่านั้นใช่หรือไม่ น่าจะยังทรงจำรูปโฉมของเขาได้อยู่ หากเป็นเช่นนี้ก็ไม่จำเป็นต้องตรวจสอบต่อแล้ว”

หากนางตอบว่าใช่ก็จะแก้ไขสถานการณ์ยากลำบากเฉพาะหน้าของเยี่ยถิงเยี่ยนได้ เพียงแต่คงต้องพาตนเองเข้าไปพัวพันอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง

นางกับเยี่ยถิงเยี่ยนไม่ได้สนิทสนมกันเป็นการส่วนตัว การปิดปากเงียบนับว่ามีเมตตาแล้ว

ด้วยเหตุนี้ซูลั่วเวยจึงปฏิเสธออกไปทันที “ท่านราชครูล้อเล่นแล้ว ข้าก็เหมือนกับฝ่าบาท เคยพบคุณชายสามตอนวัยเยาว์ครั้งเดียวเท่านั้น ไฉนเลยจะนึกออกว่ารูปโฉมของเขาเป็นเช่นไร จำได้อย่างเลือนรางว่าเป็นคุณชายที่รูปงามหมดจดใช่หรือไม่เพคะฝ่าบาท”

ซ่งหลันฝืนยิ้มออกมา “ใช่ เคยพบหน้าเพียงครั้งเดียวเท่านั้น”

เยี่ยถิงเยี่ยนยืนอยู่บนพลับพลาเตี่ยนหงอย่างโดดเดี่ยว จอกทองคำในมือว่างเปล่าแล้ว

หลังจากได้ยินคำพูดของนาง เขาไม่แสดงท่าทีหดหู่หรือว่าตื่นตระหนก เพียงลืมตาขึ้นมองนางอย่างเฉยชาคราหนึ่ง

สายตาที่เขามองมาครั้งนี้กลับทำให้ซูลั่วเวยตระหนักได้อย่างกะทันหันว่าการพบกันที่ยิ่งกว่าบังเอิญก่อนหน้านี้ บางทีเยี่ยถิงเยี่ยนอาจรู้ล่วงหน้าถึงเภทภัยในวันนี้ จึงคิดจะมาขอให้นางช่วยเหลือ ทว่าเขาหาโอกาสเอ่ยปากไม่ได้

สามคนตรงหน้าต่างมีเล่ห์เพทุบายในการช่วงชิงอำนาจนับร้อยนับพัน ในเมื่อไม่เกี่ยวข้องกับนาง นางก็ไม่คิดจะสนใจจุดจบของเรื่องนี้อยู่แล้ว